หมอฟันชอบ..ฟัน

ข้อมือเล็กถูกกอบกุม ดึงกระชากที่ไม่ต่างจากวันนั้นขึ้นมาบนห้องชั้นที่ยี่สิบ แยมหวาดระแวงตลอดการเดิน เขาไม่กลัวสมายด์จะออกมาเจอบ้างหรือไง เธอกลัวรุ่นน้องมาเห็นจนฉี่จะราดอยู่แล้ว

เข้ามาในห้องทุกอย่างดูรีบร้อนไม่ต่างจากวันนั้น แยมเข้ามาอยู่ในห้องนอน โดนหมอหรือหมาฟัดก็ไม่แน่ใจ น่าเจ็บใจตรงที่เธอดันตื่นเต้นและซาบซ่านตั้งแต่ถูกเขาจูบในวินาทีแรก แทนที่จะมีโอกาสทำตัวเก่งกล้าสักนิดให้รู้ว่าเธอก็ไม่ใช่ขี้ๆ

ภูทัชชัยลอกคราบคนตัวเล็กได้รวดเร็วจนน่าตกใจ มือตะปบบีบขย้ำนมนุ่มจนล้นมือแล้วก้มลงใช้ลิ้นปาดเลียป้านสีเข้มที่โผล่ออกมาระหว่างนิ้ว วินาทีลิ้นแตะต้องแยมเงยหน้าครางเสียงสั่น สองมือจิกบ่าแกร่ง เสียวๆๆ เสียวเป็นบ้า

"คุณหมอ หนูแค่เอาทุเรียนมาให้เอง"

เจตนาของเธอมีแค่นั้นจริงๆ สาบานได้เลย

"ผมเป็นหมอ"

เขาเคลื่อนตัวขึ้นมาวางใบหน้าตรงหน้าคนตัวเล็ก มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ

"ไม่ได้เป็นควายแล้วรู้ไหมว่าทำไมผมถึงขี้เกียจจะปฏิเสธแล้ว"

แยมยังคงต่อสู้กับความเสียวซ่านเพราะมือใหญ่ซุกซนอยู่กับท่อนล่างของเธอ นิ้วกรีดกรายตามร่องรอยแยก บดขยี้จุดเสียวที่เล่นเอาแยมตัวสั่นเกร็ง อาการของแยมยิ่งทำให้เขาชอบใจ

"ของฟรี ใครไม่คว้าไว้ก็คงโง่เต็มที"

คำพูดไม่ต่างจากดาบเล่มยาวปาดเฉือนหน้าอก แยมจ้องมองหน้าเขาปากยู่ยื่น รู้สึกว่าจะร้ายกาจเกินไปแล้วนะ

"ผมเป็นหมอฟัน ก็ตรงตัวแล้วไหมว่า..ชอบฟัน"

"เหมือนหนูเลยค่ะ"

กระนั้นแยมก็ยังยิ้มสู้

"ชอบฟันหมอ"

"ดี จะได้ฟันกันมันๆ"

"อ๊ะ!"

สองขาเล็กหนีบเข้าหากัน แยมส่งเสียงร้องใบหน้าเหยเกเพราะเขาดันนิ้วเข้ามาในโพรงนุ่มดึงออกสอดเข้าระรัวรุนแรง กำปั้นเล็กทุบบ่าแกร่งหลายครั้ง ชักจะโมโหอยู่ไม่น้อยจึงรวบรวมแรงฮึดผลักดันเขาพลิกกลับไปนอนหงาย เธอตามไปนั่งคร่อมทับหน้าท้องแกร่ง มองนิ้วมือข้างนั้นที่วางอยู่บนหมอนเปียกฉ่ำแฉะน้ำของเธอก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

แต่คงไม่น่าอายเท่าที่เธอกำลังโป๊อยู่บนตัวเขาตอนนี้

เธอโน้มตัวลงไปหา สองมือแนบแก้มสากของคนหล่อ ท่าทางเหมือนปีศาจก็ยังหล่ออยู่ดี

"แก่แล้วระวังจะเหนื่อยจนช็อกนะคะ"

"ไม่เชื่อจนกว่าจะได้พิสูจน์"

เกมพลิกให้แยมมาอยู่ด้านล่างอีกหน คนเป็นต่อคือเขาตั้งแต่แรกต่างหาก คนคุมทุกเกมบนเตียงนอนนี้ก็คือเขาอยู่ดี

จบเพียงสองรอบภูทัชชัยก็หยุดแล้วผละไปอาบน้ำ สบายเนื้อตัวแล้วก็เดินกลับเข้าห้องนอนมามองคนหลับใหล แยมหลับทันทีที่เขาถอดถอนตัวตนออกมา

แล้วทำมาเป็นพูดว่าเขาแก่แล้วจะเหนื่อย..

ดูถูกกันเกินไปแล้วอีหนู

สวมใส่กางเกงขาสั้นสบายๆ ทาเซรั่มทาครีมดูแลตัวเองฉบับหนุ่มหล่อ จมูกได้กลิ่นบางอย่างลอยมาจึงเดินไปดูที่หน้าประตูห้อง ข้าวของที่แยมถือมาหล่นกระจัดกระจายอยู่ตรงนี้ เสื้อยืดสีดำที่เธอใส่มาก็ถูกถอดตั้งแต่ตรงนี้เช่นกัน

เขาย่อตัวลงหยิบกล่องพลาสติกสีขาวขึ้นมา ด้านในบรรจุผลไม้สีเหลืองส่งกลิ่นฉุนจมูก ต้นตอของกลิ่นที่ลอยคละคลุ้งในห้องนี้

"ทุเรียน"

ภูทัชชัยไม่กินทุเรียน แต่ไม่ได้รังเกียจกลิ่นของมันจึงสามารถอยู่ร่วมกันได้ กล่องนั้นถูกเอาไปแช่ตู้เย็น ของอื่นๆ เอามาวางบนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนผละไปเขาหยิบหนังสือเล่มเล็กสีขาวที่หล่นออกจากกระเป๋าสะพายมาดู

"บำบัดหัวใจให้ชีวิตเปิดกว้าง"

หน้าปกเป็นรูปผู้หญิงกอดแมวเหมียว แค่เห็นชื่อหนังสือเขาก็ตัดสินใจวางมันลงที่เดิม ไม่คิดเปิดอ่านเนื้อหาด้านในเพราะเขาไม่ต้องบำบัดอะไรแล้ว เปิดชีวิตมานานจนตัดสินใจปิดไปแล้วตอนนี้

"ฮืม!"

เสียงครางแผ่วเบามาจากคนบนเตียงนอน ภูทัชชัยมายืนกอดอกพิงผนังห้องมองดูเธอ โดนขนาดนี้แล้วยังไม่คิดกลัวความบ้าของเขา ยังคิดไม่ได้ว่าควรออกไปให้ห่าง

เขาถึงพูดกันว่าเด็กสมัยนี้บอกสอนยาก สมายด์น้องสาวเขาก็ยังเป็นเลย

ยืนอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจล้มตัวลงนอนอีกฝั่ง ขยับเว้นระยะห่างให้ได้มากที่สุด ไม่อยากจะเผลอไปแตะต้องตัวให้ใครคิดไกลว่าเขามีใจให้

"คุณหมอขา.."

"...."

"คุณหมอ"

เฮือก! พลันก็มีเสียงร้องเรียกดังข้างใบหู ภูทัชชัยตกใจผวาสะดุ้งตื่น มือยกแนบหน้าอกแกร่ง ยิ่งตกใจซ้ำหนักเมื่อเห็นเงาของผู้หญิงอยู่ด้านข้าง

ผี! ในห้องเขามีผีด้วยเหรอวะ!

"หนูปวดฉี่ค่ะ"

แต่พอได้ยินอีกประโยคก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้นอนอยู่คนเดียว อาการตกใจคลายลง ยื่นมือไปกดเปิดสวิตซ์โคมไฟ แสงไฟสีส้มสว่างวาบให้เห็นว่าแยมกำลังนั่งพับเพียบหนีบขาอยู่บนเตียงนอน

"ห้องน้ำอยู่ข้างนอก"

"หนู..กลัวค่ะ"

"ไม่มีอะไรน่ากลัวกว่าผมหรอก"

ภูทัชชัยพลิกตัวหันหลังหนี แยมยู่จมูกเบาๆ ใส่ ตัดสินใจไปเข้าห้องน้ำด้านนอกคนเดียว

ความจริงก็ไม่ได้กลัวอะไร แค่อยากรู้ว่าเขาจะมีใจพาไปเข้าห้องน้ำไหม

เห็นจะมีก็แต่ใจ..ร้ายนั่นแหละ

เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาสวมใส่เสื้อผ้าที่วางอยู่บนโซฟา มองหากล่องทุเรียนสุดหวงแหน เจอแต่ของอื่นๆ อยู่บนโต๊ะจึงรีบไปดูถังขยะ

"ไม่มี"

เปลี่ยนไปเปิดตู้เย็นดูเพราะเธอก็ไม่คิดว่าหมอภูจะกล้าทิ้งทุเรียนพวกนั้น พบว่ามันอยู่ในตู้เย็นก็โล่งใจ แต่เธอกลับสนใจอย่างอื่นมากกว่า ไล่สายตามองเบียร์กระป๋องที่วางเรียงรายอยู่ฝั่งประตู

"ตุนเป็นโหลเลยแหะ ไม่ธรรมดานะเนี้ย"

ก็ตั้งแต่ถูกลากมาที่นี่ก็เจอแต่เรื่องพีคๆ ไม่รู้เลยว่าจะมีอะไรที่พีคกว่านี้อีกหรือเปล่า

เธอเดินกลับเข้ามาในห้องนอน หมอภูยังหันหลังหนีอยู่ท่าเดิม เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างชัดเจน แยมหัวใจเต้นแรงแย้มยิ้มกว้าง

แผ่นหลังกว้างอย่างกับนักกีฬาบาสหรือว่ายน้ำอย่างนั้นแหละ อดไม่ได้จะขยับเข้าไปนอนเบียด ถูไถแก้มกับผิวหนังที่เต็มไปด้วยรอยสัก ท่อนแขนวาดไปกอดเอวหนัดแน่น

"อุ่นจัง" บ่นพึมพำประหนึ่งเด็กน้อยขาดความอบอุ่น

เจ้าของร่างที่คิดว่าหลับไปแล้วก้มลงมองมือที่วางอยู่บนนมแน่นๆ ของเขา ความอุ่นของแก้มที่แนบอยู่บนแผ่นหลังก่อกวนเขาไม่น้อย

ยิ่งผลักไสกลับยิ่งเข้าใกล้กว่าเดิม เด็กน่าตีจริงๆ