บทที่ 6 ไม่มีวัน...

ยามนี้เซียวหลิงเยวียนเป็นฮ่องเต้ที่เติบใหญ่อย่างเต็มที่แล้ว ไม่ใช่เด็กชายในวันวานที่ต้องอาศัยเสด็จอาปกป้องอีกต่อไป แต่เซียวจิ่นเหยียนยังคงวางตัวราวกับฮ่องเต้จำเป็นต้องอยู่ภายใต้การชี้นำของเขาเสมอ

หลายปีมานี้ เซียวจิ่นเหยียนกล่าวว่าจะคืนอำนาจให้ฮ่องเต้ทีละน้อย แต่คำว่า ‘ทีละน้อย’ ของเขาจะยาวนานไปอีกถึงเมื่อใด

หนึ่งปี…

สามปี…

หรือสิบปี…

ตราบใดที่ตราทหารส่วนหนึ่งยังอยู่ในมือของเซ่อเจิ้งอ๋อง ตราบใดที่ขุนนางครึ่งราชสำนักยังเกรงกลัวเขายิ่งกว่าฮ่องเต้... เซียวหลิงเยวียนจะเป็นโอรสสวรรค์ที่แท้จริงได้อย่างไร

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

ลั่วชิงเหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม นางไม่โต้แย้งอีก แต่คนที่รู้จักนางดีอย่างเซียวหลิงเยวียนกลับรู้ทันทีว่าด้วยนิสัยของลั่วชิงเหยาเรื่องนี้ยังไม่จบ

“ฝ่าบาทเพคะ”

หลังจากเซียวจิ่นเหยียนออกจากศาลาไปไม่นาน ลั่วชิงเหยาจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“พระองค์ยังทรงคิดจะปล่อยให้เสด็จอาของพระองค์กุมอำนาจเช่นนี้ต่อไปอีกนานเพียงใดเพคะ”

เซียวหลิงเยวียนถอนพระทัย

“ชิงเหยา”

เมื่อไม่มีผู้อื่นอยู่ใกล้ เขาจึงเรียกชื่อนางตรง ๆ

“เสด็จอาไม่ได้มีความคิดจะแย่งชิงราชบัลลังก์”

“หม่อมฉันรู้”

หากเซียวจิ่นเหยียนต้องการราชบัลลังก์จริง เขาคงขึ้นครองราชย์ไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว

เรื่องนี้ลั่วชิงเหยาไม่เคยสงสัย

“แต่คนที่ไม่ต้องการเป็นฮ่องเต้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมปล่อยวางอำนาจ”

เซียวหลิงเยวียนเงียบไป

“เสด็จอาบอกเราแล้วว่าอีกไม่นานจะทยอยคืนอำนาจทางทหาร”

“อีกไม่นานคือเมื่อใดเพคะ”

“ฮองเฮา”

น้ำเสียงของเซียวหลิงเยวียนหนักขึ้นเล็กน้อย ลั่วชิงเหยาจึงไม่พูดต่อ นางรู้ดีว่าตนไม่ควรบีบบังคับเขามากเกินไป พระสวามีของนางรักและไว้ใจนางก็จริง แต่เขาก็เคารพเซียวจิ่นเหยียนอย่างมากเช่นกัน คนหนึ่งคือภรรยา อีกคนคือเสด็จอาที่เลี้ยงดู สนับสนุน และผลักดันเขาขึ้นสู่ราชบัลลังก์

หากนางบังคับให้เขาเลือกข้างอย่างชัดเจน คนที่เสียเปรียบอาจกลายเป็นนางเอง

ลั่วชิงเหยาจึงยิ้มขึ้นอีกครั้ง

“หม่อมฉันเพียงเป็นห่วงพระองค์เท่านั้นเพคะ”

เซียวหลิงเยวียนสีหน้าอ่อนลง

“เรารู้”

เขายื่นมือมากุมมือนาง

“แต่ชิงเหยา เจ้าต้องเชื่อเรา”

“เพคะ”

ลั่วชิงเหยารับคำอย่างว่าง่าย ทว่าภายในใจกลับคิดต่างออกไป นางเชื่อเขา แต่ไม่เชื่อใจเซียวจิ่นเหยียน

โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นท่าทีของเซ่อเจิ้งอ๋องในวันนี้ นางยิ่งรู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้บุรุษผู้นี้กุมอำนาจต่อไปโดยไม่มีสิ่งใดคานไว้

บางที... นางควรหาวิธีทำให้เขาสูญเสียความน่าเกรงขามลงเสียบ้าง

ไม่จำเป็นต้องฆ่า

ไม่จำเป็นต้องทำให้บาดเจ็บ

ขอเพียงทำให้เซ่อเจิ้งอ๋องผู้สูงส่งไร้ที่ติผู้นี้สร้างเรื่องอื้อฉาวสักครั้ง... เพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของลั่วชิงเหยา

แต่นางยังไม่ทันคิดต่อ เสียงสดใสของใครบางคนก็ดังมาจากด้านนอกเสียก่อน

“พี่หญิง!”

ลั่วชิงเหยาชะงัก เซียวหลิงเยวียนเองก็หันไปมอง ลั่วชิงอวี้เดินเข้ามาพร้อมกับชุ่ยหลิง ในมือยังถือกล่องอาหารใบเล็กอยู่ด้วย เมื่อเห็นพระสวามีของพี่สาวนั่งอยู่ นางจึงรีบเปลี่ยนคำเรียก

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

เซียวหลิงเยวียนหัวเราะ

“เมื่อครู่เราได้ยินเจ้าประกาศว่าจะเลือกว่าที่สามีคนใหม่ เลือกได้แล้วหรือ”

สีหน้าของลั่วชิงอวี้ห่อเหี่ยวลงทันที

“ยังเลยเพคะ”

“ไม่มีผู้ใดถูกใจเจ้าเลยหรือ”

“มีคนหน้าตาดีอยู่หลายคนเพคะ”

“แล้วเหตุใดไม่เลือก”

ลั่วชิงอวี้ถอนหายใจ

“บางคนดูเจ้าชู้ บางคนอารมณ์ร้อน บางคนผอมเกินไป บางคนพูดมากเกินไป บางคนหน้าตาธรรมดาเกินไป...”

ลั่วชิงเหยาฟังจนคิ้วกระตุก

“แล้วเจ้าต้องการบุรุษแบบใดกันแน่”

ลั่วชิงอวี้นิ่งคิด คราวนี้นางคิดจริงจังอยู่นาน

“หน้าตาดี”

ลั่วชิงเหยาพยักหน้า นางรู้อยู่แล้ว

“มีอำนาจสักหน่อย จะได้ไม่มีใครรังแกหม่อมฉัน”

ก็สมเหตุสมผล

“ร่ำรวยด้วยก็ยิ่งดี”

ลั่วชิงเหยาเริ่มรู้สึกว่าความต้องการของน้องสาวสูงขึ้นเรื่อย ๆ

“แล้วต้องตามใจหม่อมฉัน”

“...”

“ห้ามมีอนุมากเกินไป”

ลั่วชิงอวี้คิดอีกครั้ง

“ถ้าไม่มีเลยจะดีที่สุด”

เซียวหลิงเยวียนเริ่มหัวเราะ

“ยังมีอีกหรือไม่”

“มีเพคะ”

“ว่ามา”

ลั่วชิงอวี้กล่าวอย่างจริงจังที่สุดว่า

“ต้องไม่ห้ามหม่อมฉันกินของอร่อย”

“...”

เซียวหลิงเยวียนหัวเราะออกมาดัง ๆ แม้แต่ลั่วชิงเหยายังยกมือกุมหน้าผาก

“เจ้ากำลังเลือกว่าที่สามีหรือกำลังเลือกคนจ่ายค่าอาหารให้เจ้ากันแน่”

“สามีที่ดีก็ควรยอมจ่ายค่าอาหารให้ภรรยามิใช่หรือเพคะ”

ลั่วชิงเหยาพูดไม่ออก นางมองน้องสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงบุรุษคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

หน้าตาดี

มีอำนาจ

ร่ำรวย

ไม่มีอนุ

ทุกอย่างตรงหมด

เสียเพียงข้อเดียว... นิสัยเลวร้ายเกินไป!

“เช่นนั้นเซ่อเจิ้งอ๋องเป็นอย่างไร”

เซียวหลิงเยวียนตรัสขึ้นอย่างขบขัน ลั่วชิงเหยาหันขวับไปมองพระสวามีทันที ลั่วชิงอวี้เองก็ตกใจ

“เซ่อเจิ้งอ๋องหรือเพคะ”

“ใช่”

เซียวหลิงเยวียนนับนิ้วให้ฟัง

“เสด็จอาหน้าตาดี มีอำนาจ ร่ำรวย ไม่มีอนุ ทั้งจวนแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็ไม่มี ตรงตามที่เจ้าต้องการแทบทุกข้อ”

ลั่วชิงอวี้นึกถึงใบหน้าเย็นชาของเซียวจิ่นเหยียน

จากนั้นส่ายหน้าจนปิ่นบนศีรษะแทบหลุด

“ไม่เอาเพคะ!”

คำตอบรวดเร็วเสียจนเซียวหลิงเยวียนชะงัก

“เพราะเหตุใด”

“เขาน่ากลัวเกินไป”

“เสด็จอาไม่ได้ฆ่าคนตามอำเภอใจ”

“แต่หน้าตาเขาเหมือนคนปกติที่มักจะสั่งห้ามหม่อมฉันกินข้าวหลังยามซวี”

เซียวหลิงเยวียน “...”

ลั่วชิงเหยา “...”

“อีกอย่าง เขาอายุมากกว่าหม่อมฉันตั้งเท่าใด”

ลั่วชิงอวี้ทำหน้าจริงจัง

“หม่อมฉันต้องเรียกเขาว่าท่านอ๋องหรือเรียกท่านอาดีเพคะ”

“ลั่วชิงอวี้!”

ลั่วชิงเหยารีบปราม

“อย่าพูดเหลวไหล”

ลั่วชิงอวี้หดคอ

“หม่อมฉันก็แค่ถาม”

“ห้ามถามอีก”

“เพคะ”

นางรับคำอย่างว่าง่าย

เซียวหลิงเยวียนกลับกลั้นหัวเราะจนพระอังสาสั่น โชคดีที่เซียวจิ่นเหยียนไม่อยู่ตรงนี้ หากเสด็จอาได้ยินว่าตนเองถูกสตรีอายุน้อยกว่ารังเกียจว่าแก่และน่ากลัว... เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใบหน้าของเสด็จอาจะเป็นเช่นไร

ไม่มีผู้ใดในตอนนั้นคิดจริงจังกับบทสนทนานี้ ลั่วชิงเหยาคิดว่าเป็นเพียงเรื่องตลก เซียวหลิงเยวียนเองก็เพียงเอ่ยหยอกล้อน้องภรรยา ส่วนลั่วชิงอวี้ยิ่งไม่เคยคิดว่าตนจะมีความเกี่ยวข้องกับเซ่อเจิ้งอ๋อง

นางเพียงรู้สึกว่า... บุรุษทั้งเมืองหลวงต่อให้ตายหมด เหลือเซียวจิ่นเหยียนอยู่เพียงคนเดียว นางก็ไม่มีวันเลือกเขาเป็นสามีเด็ดขาด!

แต่โชคชะตามักชอบเล่นตลกกับมนุษย์เสมอ โดยเฉพาะกับคนที่พูดคำว่า“ไม่มีวัน” ออกมาเร็วเกินไป

งานชมบุปผายังคงดำเนินต่อไปอย่างคึกคัก หลังจากถูกพี่สาวตำหนิเรื่องพูดจาไม่ระวัง ลั่วชิงอวี้ก็ถูกปล่อยออกจากศาลาหลักอีกครั้ง

คราวนี้นางไม่ได้สนใจเหล่าคุณชายอีกแล้ว เลือกสามีมาครึ่งค่อนวันก็ยังไม่พบผู้ใดถูกใจ สู้เอาเวลาที่เหลือไปกินของอร่อยให้คุ้มค่ากับการเข้าวังยังจะดีกว่า

ดังนั้นไม่นานนัก ลั่วชิงอวี้จึงนั่งอยู่ใต้ศาลาเล็กริมสระบัว มีขนมวางเรียงอยู่ตรงหน้าหลายจาน

ชุ่ยหลิงยืนอยู่ข้างหลัง มองคุณหนูของตนกินขนมด้วยสีหน้าจนปัญญา

“คุณหนูเจ้าคะ”

“อืม”

“ท่านเพิ่งกินเป็ดอบไปตั้งครึ่งตัว”

“ข้ารู้”

“แล้วยังกินขนมดอกกุ้ยอีกสามชิ้น”

“ข้าจำได้”

“ตอนนี้ยังจะกินขนมถั่วแดงอีกหรือเจ้าคะ”

ลั่วชิงอวี้เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้

“วันนี้ข้าเข้าวังมาแต่เช้า เดินตั้งมากมาย ย่อมหิวกว่าปกติ”

“แต่...”

“เจ้ากินหรือไม่”

ชุ่ยหลิงชะงัก ลั่วชิงอวี้ยื่นขนมให้ชิ้นหนึ่ง

“อร่อยนะ”

ชุ่ยหลิงรับมาอย่างไม่รู้ตัว สุดท้ายคำเตือนทั้งหมดก็หายไปจากปาก นายบ่าวสองคนจึงนั่งกินขนมอย่างสงบอยู่ริมสระ โดยไม่รู้เลยว่าภายในอีกด้านหนึ่งของวังหลวง บรรยากาศกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง