บทที่ 7 แผนการของฮองเฮา

ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ ลั่วชิงเหยานั่งอยู่หลังฉากกั้นลายหงส์ เบื้องหน้าของนางมีนางกำนัลคนสนิทสองคนยืนอยู่

“เหอกุ้ยเฟยอยู่ที่ใด”

“ทูลเหนียงเหนียง เหอกุ้ยเฟยเพิ่งออกจากงานเลี้ยงเพคะ กล่าวว่ารู้สึกเหนื่อยจึงต้องการกลับไปพักที่ตำหนัก”

ลั่วชิงเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“นางกลับตำหนักแล้วหรือ”

“ยังเพคะ”

นางกำนัลเอ่ยเสียงเบา

“คนของพวกเราบอกว่า เหอกุ้ยเฟยแวะไปพักที่ตำหนักข้างใกล้อุทยานก่อน”

ริมฝีปากของลั่วชิงเหยาค่อย ๆ ยกขึ้น ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่นางคาดไว้

กุ้ยเฟยจากตระกูลเหอ เป็นบุตรสาวของแม่ทัพพิทักษ์ตะวันตก ตระกูลเหอมีกำลังทหารอยู่ในมือไม่น้อย ตั้งแต่นางเข้าวังมา เซียวหลิงเยวียนฮ่องเต้ก็ทรงโปรดปรานนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้จะรู้ดีว่าเซียวหลิงเยวียนโปรดปรานเหอกุ้ยเฟยเพราะหวังอำนาจของตระกูลเหอ อีกทั้งยังต้องการลดความขัดแย้งระหว่างนางและเซียวจิ่นเหยียน แต่ยิ่งนานวันเข้านางก็ยิ่งกลัวว่าเซียวหลิงเยวียนจะหวั่นไหวไปกับความงามของเหอกุ้ยเฟยเข้าจริงๆ ความหึงหวงของนางยิ่งนานวันก็ยากจะระงับเอาไว้ได้

ในใจของนางเฝ้ากังวลว่าหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปนานกว่านี้ใจของเซียวหลิงเยวียนอาจจะเปลี่ยนไป ความรักของบุรุษยากนักที่จะมั่นคง ยิ่งบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นฮ่องเต้แล้ว นางยิ่งไม่เคยคิดจะเชื่อใจ แม้ว่ายามนี้สตรีจากตระกูลเหอผู้นั้นยังเป็นแค่เพียงกุ้ยเฟย แต่ผู้ใดจะรับรองได้ว่าวันหน้าสตรีจากตระกูลเหอจะไม่คิดจะอยากขยับฐานะขึ้นมาเป็นฮองเฮาแทนนาง

ลั่วชิงเหยาไม่เคยรอให้ศัตรูเติบโตจนแข็งแกร่งแล้วค่อยลงมือ สิ่งที่ควรกำจัดตั้งแต่ยังเป็นต้นกล้า หากมีโอกาสได้ลงมือนางก็จะไม่ปล่อยให้ต้นกล้าเติบโตจนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่

“แล้วเซ่อเจิ้งอ๋องเล่า”

“ยังอยู่ที่ศาลาด้านตะวันออกเพคะ”

“ฝ่าบาทเล่า”

“กำลังสนทนากับขุนนางหลายคนอยู่ในศาลาหลัก”

ลั่วชิงเหยาพยักหน้าเบา ๆ จังหวะเหมาะสมกว่าที่นางคิดเสียอีก นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ทำตามแผนเถิด”

นางกำนัลทั้งสองสบตากัน ก่อนจะก้มศีรษะ

“เพคะ”

แต่ก่อนจะถอยออกไป คนหนึ่งกลับลังเลเล็กน้อย

“เหนียงเหนียง หากเรื่องนี้เกิดผิดพลาดขึ้นมา...”

ลั่วชิงเหยาวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของเครื่องเคลือบเบามาก แต่กลับทำให้นางกำนัลคนนั้นหน้าซีด

“เจ้าคิดว่าเปิ่นกงกำลังทำเรื่องใดอยู่”

“บ่าวมิกล้า”

“เปิ่นกงไม่ได้ต้องการชีวิตของเซียวจิ่นเหยียน”

นางกล่าวเรียบ ๆ

“ยิ่งไม่ได้ต้องการชีวิตของเหอกุ้ยเฟย”

สิ่งที่นางต้องการ... คือเรื่องอื้อฉาว เรื่องอื้อฉาวที่มากพอจะทำให้ทั้งราชสำนักสั่นสะเทือน

เซ่อเจิ้งอ๋องคือเสด็จอาของฮ่องเต้

เหอกุ้ยเฟยคือสนมคนโปรดในช่วงนี้ของเซียวฮ่องเต้

หากคนทั้งสองถูกพบอยู่ในตำหนักเดียวกันในสภาพที่ไม่สมควร... ต่อให้เซียวจิ่นเหยียนมีร้อยปากก็ยากจะอธิบาย

แม้เรื่องจะยังไม่ถึงขั้นทำให้เขาสูญเสียอำนาจทั้งหมด แต่ความไว้วางใจระหว่างเขากับฮ่องเต้ย่อมเกิดรอยร้าว

ส่วนเหอกุ้ยเฟย... ต่อให้ไม่ถูกประทานความตาย อย่างน้อยก็คงไม่มีวันกลับมาครองความโปรดปรานได้อีก ลงมือครั้งเดียว กำจัดศัตรูได้ถึงสองคน ลั่วชิงเหยาคิดว่าคุ้มค่ายิ่งนัก

“ยาเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหรือ”

“เรียบร้อยแล้วเพคะ”

“อย่าใส่มากเกินไป”

ลั่วชิงเหยากำชับ

“ข้าต้องการให้เขาเสียการควบคุม ไม่ได้ต้องการให้เขาตาย”

“บ่าวเข้าใจแล้ว”

“แล้วจงจำเอาไว้”

สายตาของลั่วชิงเหยาเย็นเยียบ

“หลังจากเรื่องสำเร็จ ไม่ให้เหลือร่องรอยใดสาวมาถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ได้”

“เพคะ”

เมื่อคนทั้งสองออกไปแล้ว ภายในตำหนักก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ลั่วชิงเหยามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกิ่งไม้เข้ามา นางถอนหายใจเบา ๆ

“เซียวจิ่นเหยียน ท่านก็อย่าได้โทษข้าเลย”

ผู้ที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอำนาจ ย่อมไม่มีคำว่ามิตรแท้ หากเขายินยอมคืนอำนาจทั้งหมดให้เซียวหลิงเยวียนจริง ๆ บางทีนางอาจไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้

แต่ยามนี้... นางไม่ต้องการรออีกต่อไปแล้ว

ศาลาด้านตะวันออก เซียวจิ่นเหยียนนั่งฟังขุนนางผู้หนึ่งรายงานเรื่องการส่งเสบียงไปยังชายแดนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แม้วันนี้จะเป็นงานชมบุปผา แต่สำหรับเขาแล้ว งานเลี้ยงเช่นนี้น่าเบื่ออย่างยิ่ง

หากเซียวหลิงเยวียนไม่ได้เป็นคนเอ่ยปากให้เขามาร่วมด้วยตนเอง เขาคงไม่ก้าวเข้ามาในอุทยานหลวงแม้แต่ก้าวเดียว

“เรื่องเสบียงให้ส่งบัญชีมาที่จวนข้าอีกครั้ง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางผู้นั้นประสานมือ

ขณะกำลังจะถอยออกไป ขันทีน้อยผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมถาดสุรา

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่นเหยียนเหลือบมอง

“หืม”

“เป็นสุราดอกเหมยที่ฝ่าบาทพระราชทานให้พ่ะย่ะค่ะ ตรัสว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยง ไม่ต้องพูดเรื่องราชกิจมากเกินไป”

เซียวจิ่นเหยียนแค่นเสียงเบา ๆ คำพูดเช่นนี้สมกับเป็นหลานชายของเขา

“วางไว้เถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีวางไหสุราลงแล้วถอยออกไป เซียวจิ่นเหยียนไม่ได้รีบดื่ม เขายังคงตรวจเอกสารอีกสองสามแผ่น ก่อนจะรู้สึกว่ารอบด้านเงียบลงมากแล้วจึงเงยหน้าขึ้น

บนโต๊ะมีจอกสุรารินไว้เรียบร้อย

เขายกขึ้นดมเล็กน้อย

กลิ่นสุราดอกเหมยหอมอ่อน

ไม่มีอะไรผิดปกติ

เซียวจิ่นเหยียนจิบไปเพียงครึ่งจอกแล้ววางลง

คนอย่างเขาอยู่ท่ามกลางแผนร้ายมาหลายปี ย่อมไม่ใช่คนประมาทง่าย ๆ

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ยาที่ใส่อยู่ในสุรานั้นไร้กลิ่นไร้รส และมีฤทธิ์ค่อยเป็นค่อยไป

กว่าจะรู้สึกตัว... ก็สายเกินไปแล้ว

“ร้อน!”

ผ่านไปประมาณครึ่งก้านธูป เซียวจิ่นเหยียนก็ขมวดคิ้ว อากาศวันนี้ไม่ได้นับว่าร้อน แต่ภายในร่างกายกลับมีความร้อนสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาอย่างผิดปกติ

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพราะสุรา ทว่าเพียงไม่นาน ลมหายใจก็เริ่มหนักหน่วงขึ้น

เซียวจิ่นเหยียนลุกขึ้นทันที สายตาเย็นลง ความผิดปกติเช่นนี้ทำให้เขามั่นใจว่า ตนเองถูกวางยาปลุกกำหนัดแล้ว

“องครักษ์!”

ไม่มีเสียงตอบรับ คิ้วของเซียวจิ่นเหยียนยิ่งขมวดแน่น คนของเขาถูกกันออกไป

ช่างกล้ายิ่งนัก!

เซียวจิ่นเหยียนสูดลมหายใจลึก พยายามกดข่มความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน เขาไม่ได้เดินกลับไปทางศาลาหลัก หากมีคนกล้าวางยาเขาในวัง เป้าหมายย่อมไม่ใช่เพียงทำให้เขาทรมาน อีกฝ่ายต้องมีแผนต่อจากนี้

หากไปหาฮ่องเต้ในสภาพนี้... ก็เท่ากับเดินเข้าไปตามทางที่อีกฝ่ายวางไว้ เซียวจิ่นเหยียนจึงเปลี่ยนทิศทาง

เขาต้องหาที่สงบเพื่อขับฤทธิ์ยาก่อน แต่ยิ่งเดิน ความร้อนภายในร่างกายกลับยิ่งรุนแรง เส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบ ๆ ฝ่ามือกำแน่นจนเห็นเส้นเอ็น

“ดี!”

เขาหัวเราะเย็น

“ถึงขั้นกล้าวางยาเปิ่นหวางในวังหลวง”

เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าใครมีความกล้ามากถึงเพียงนี้ ในเวลาเดียวกัน กุ้ยเฟยเหอกำลังจะออกจากตำหนักข้างที่ใช้พักชั่วคราว แต่นางกลับถูกนางกำนัลขวางเอาไว้

“เหนียงเหนียง พระองค์ยังทรงวิงเวียนอยู่ ควรพักอีกสักครู่นะเพคะ”

“ไม่ต้อง”

กุ้ยเฟยขมวดคิ้ว

“ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว”

นางเพียงดื่มสุราไปเล็กน้อยจึงรู้สึกมึนศีรษะ ไม่ได้เจ็บป่วยอะไร ยิ่งอยู่นานกลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

“เตรียมเกี้ยว ข้าจะกลับตำหนัก”

“แต่ว่า...”

“ไม่ได้ยินหรือ”

น้ำเสียงของเหอกุ้ยเฟยเย็นชาลง นางกำนัลจึงไม่กล้าขวางอีก

“เพคะ”

เหอกุ้ยเฟยเดินออกจากตำหนักไปโดยไม่มีใครคาดคิด แผนการที่ควรจะราบรื่นกลับเริ่มสะดุดอย่างกะทันหัน

อีกด้านหนึ่ง ลั่วชิงอวี้ก็กำลังประสบปัญหาใหญ่ที่สุดของตนเองในวันนี้เช่นกัน

“ชุ่ยหลิง”

“เจ้าคะ”

“เจ้าจำทางกลับไปศาลาหลักได้หรือไม่”

ชุ่ยหลิงมองซ้าย จากนั้นมองขวา

“บ่าว...คิดว่าน่าจะจำได้เจ้าค่ะ”

“คำว่า ‘น่าจะ’ ของเจ้าฟังแล้วไม่น่าไว้วางใจเลย”

“แต่เมื่อครู่คุณหนูเป็นคนบอกให้มาเดินทางนี้นะเจ้าคะ”

“ข้าก็คิดว่ามันเป็นทางลัด”

“แล้วเหตุใดพวกเราจึงมาอยู่ที่นี่เล่าเจ้าคะ”

ลั่วชิงอวี้มองกำแพงตำหนักที่ไม่คุ้นเคยเบื้องหน้า ก่อนจะเงียบไป เมื่อครู่นางได้ยินนางกำนัลสองคนพูดว่าห้องเครื่องกำลังยกขนมชนิดใหม่ไปทางด้านตะวันตก

นางจึงเพียง... เดินตามมาดูเล็กน้อย ใครจะรู้ว่าพอเดินตามมาไม่กี่ทางเลี้ยว กลับหาเส้นทางเดิมไม่พบเสียแล้ว

“ไม่เป็นไร”

ลั่วชิงอวี้ยังคงใจเย็น

“วังหลวงก็ใหญ่แค่นี้เอง เดินไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็เจอคน”

ชุ่ยหลิงมองกำแพงสูงรอบด้าน คำว่า ‘แค่นี้เอง’ ของคุณหนูช่างน่ากลัวจริง ๆ ทั้งสองเดินต่อไปอีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นตำหนักข้างหลังหนึ่ง ประตูเปิดอยู่เล็กน้อย