ตอนที่ 4 คุณชายรองเปลี่ยนไป

“ราชโองการสั่งลดงบประมาณเสบียงกองทัพหลวงงั้นหรือ!?”เว่ยเจิ้งหรง ประมุขสกุลเว่ยทุบโต๊ะไม้หนานมู่เสียงดังลั่นห้องหนังสือ ใบหน้าวัยกลางคนมีรอยย่นตามวัยประดับไปด้วยความเคร่งเครียด “เรื่องใหญ่ปานนี้ เหตุใดข้าเพิ่งรู้ข่าว!?”

“ท่านพ่อโปรดใจเย็นก่อนขอรับ” เว่ยจิ่งเหวินรีบรินน้ำชาส่งให้บิดา “ราชโองการเพิ่งส่งถึงจวนแม่ทัพเมื่อเย็นวานนี้เอง สายข่าวของเราในกรมพระคลังแจ้งว่าฝ่ายบุ๋นถวายฎีกากล่าวโทษว่ากองทัพเบิกจ่ายงบประมาณเสบียงเพิ่มขึ้นถึงสามส่วน แต่ปริมาณข้าวสารและผ้าห่มที่ส่งถึงค่ายทหารกลับเท่าเดิม ฝ่าบาทจึงมีรับสั่งให้ตรวจสอบบัญชีและตัดงบประมาณลงทันทีขอรับ”

เว่ยเจิ้งหรงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “เช่นนั้นจวนแม่ทัพก็กำลังไฟลุกหัวสินะ ขาดงบประมาณหลวงกองทัพของเซี่ยจิ้งเหวินก็เหมือนเสือหิวโซ แล้วเมื่อวานบุตรชายตัวดีของเขายังกล้าบุกมาอาละวาดขอถอนหมั้นจิ่งเยว่ถึงในจวนเราอีก ช่างไม่รู้จักประเมินสถานการณ์เอาเสียเลย”

“คุณชายเซี่ยคงยังไม่ทราบเรื่องราชโองการตอนมาหาเรื่องน้องรองขอรับ” เว่ยจิ่งเหวินถอนหายใจ “แต่สิ่งที่น่าแปลกใจกว่าคือท่าทีของจิ่งเยว่... ท่านพ่อ น้องรองไม่ร้องไห้ฟูมฟายแม้แต่หยดเดียว ซ้ำยังเป็นฝ่ายท้าทายให้คุณชายเซี่ยกลับไปขอท่านแม่ทัพใหญ่ถอนหมั้นด้วยตนเองอีกด้วย”

“หืม? จิ่งเยว่พูดเช่นนั้นจริงหรือ?” เว่ยเจิ้งหรงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ปกติแค่ได้ยินชื่อรองแม่ทัพผู้นั้น ลูกคนนี้ก็แทบจะวิ่งออกไปรอหน้าประตูจวนแล้ว มิใช่ว่ากำลังวางแผนเรียกร้องความสนใจอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกหรอกนะ”

“ข้าก็กังวลเช่นนั้นขอรับ จึงสั่งให้บ่าวไพร่จับตาดูเรือนของน้องรองไว้ทุกฝีก้าว แต่จนถึงบัดนี้ผ่านมาหนึ่งวันเต็ม ๆ แล้ว น้องรองยังไม่ออกจากเรือน ซ้ำยังไม่มีท่าทีจะเขียนจดหมายหรือส่งของกำนัลไปง้อคุณชายเซี่ยเลยแม้แต่น้อยขอรับ”

ประมุขสกุลเว่ยลูบเคราอย่างใช้ความคิด “พาข้าไปดูจิ่งเยว่หน่อย ข้าอยากเห็นด้วยตาตนเอง”

ณ เรือนเหมยฮวา ซึ่งเป็นเรือนพักของคุณชายรองสกุลเว่ย บรรยากาศครั้งก่อนเคยเต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องไห้ตัดพ้อ บัดนี้กลับเงียบสงบจนบ่าวไพร่พากันทำตัวไม่ถูก

“คุณชายรอง น้ำแกงตุ๋นรากบัวเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” จูเอ๋อร์ยกถาดกระเบื้องเคลือบเข้ามาในห้องด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ “จะให้บ่าวจัดใส่ปิ่นโต แล้วให้คนนำไปส่งที่ค่ายทหารเหมือนทุกวันหรือไม่เจ้าคะ?”

ร่างบางกำลังนั่งพลิกหน้ากระดาษบัญชีรายรับรายจ่ายของเรือนตนเองอยู่บนตั่งไม้ชะงักปลายนิ้วไปเล็กน้อย ก่อนดวงตาคู่สวยละจากตัวอักษรขึ้นมามองสาวใช้ “ส่งไปค่ายทหารทำไม?”

“เอ๊ะ... ก็ส่งไปให้ท่านรองแม่ทัพเซี่ยอย่างไรเล่าเจ้าคะ” จูเอ๋อร์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ปกติคุณชายรองจะสั่งให้ห้องครัวต้มน้ำแกงบำรุงกำลัง ส่งไปให้คุณชายเซี่ยทุกเที่ยงวันมิใช่หรือเจ้าคะ”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ต้องส่งอะไรไปที่จวนสกุลเซี่ยหรือค่ายทหารทั้งนั้น” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนก้มลงมองสมุดบัญชีต่อ “น้ำแกงนั่นพวกเจ้าในเรือนก็แบ่งกันกินเสีย ข้าไม่ต้องการเห็นของบำรุงราคาแพงถูกเททิ้งให้สุนัขกินอีก”

“ตะ... แต่ว่า...”

“ข้าสั่งก็ไปทำตาม อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ” น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาเยือกเย็นตวัดมอง ทำให้สาวใช้รีบกลืนคำทักท้วงลงคอและยอบตัวรับคำสั่งทันที “จะ... เจ้าค่ะคุณชายรอง บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

คล้อยหลังสาวใช้ ร่างบางก็ถอนหายใจยาวออกมา มือเรียวพลางนวดขมับตนเองเบา ๆ จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เว่ยจิ่งเยว่ใช้เงินทองของตระกูลไปกับการซื้อของมีค่าและอาหารเลิศรสส่งไปบำรุงคู่หมั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมามีเพียงความรำคาญและคำดูถูกเหยียดหยาม

‘เงินตั้งมากมาย เอาไปลงทุนซื้อที่ดินหรือขยายกิจการโรงเตี๊ยมยังจะได้กำไรเสียกว่า เอาไปละลายแม่น้ำให้บุรุษพรรค์นั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี’ จิ่งเยว่คิดในใจด้วยสัญชาตญาณของคนเคยลำบากปากกัดตีนถีบมาก่อน

“น้องรอง” เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ร่างบางเงยหน้าขึ้น ก่อนพบเว่ยจิ่งเหวินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับบิดาเดินตามมาด้านหลัง

จิ่งเยว่รีบลุกขึ้นยืนแล้วประสานมือทำความเคารพทันที “ท่านพ่อ พี่ใหญ่”

เว่ยเจิ้งหรงพยักหน้ารับ สายตาผู้เจนจัดในวงการค้ากวาดมองบุตรชายคนรองอย่างพินิจพิเคราะห์ “สีหน้าเจ้าดูดีขึ้นมาก ไม่เจ็บป่วยตรงไหนแล้วใช่หรือไม่?”

“ขอบคุณท่านพ่อที่ห่วงใย ลูกหายดีแล้วขอรับ”

“จิ่งเยว่ ข้าได้ยินพี่ชายเจ้าเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟังแล้ว” บิดาเอ่ยเข้าเรื่องตรงประเด็น “เจ้าท้าให้เซี่ยเฉียนจื่อไปขอถอนหมั้นกับบิดาของเขาจริงหรือ?”

“เป็นความจริงขอรับ” ร่างบางตอบโดยไม่หลบสายตา “ในเมื่อเขารังเกียจข้าถึงเพียงนั้น ข้าก็ไม่เห็นความจำเป็นต้องทนรับวาจาสามหาวของเขาอีก การหมั้นหมายคือเรื่องของตระกูล หากเขาเก่งกล้าจริงก็ควรไปเถียงกับแม่ทัพใหญ่ ไม่ใช่มาลงอารมณ์ที่ข้า”

เว่ยจิ่งเหวินยืนฟังอยู่ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้นตรง ๆ “เจ้าทะเลาะกับเฉียนจื่อหนักถึงเพียงนี้ ปกติเจ้าต้องร้องไห้ฟูมฟายขังตัวอยู่ในห้องแล้ว แต่เหตุใดวันนี้เจ้าจึงไม่ร้องไห้เลยแม้แต่น้อย?”

ร่างบางหันไปมองพี่ชาย ก่อนริมฝีปากบางขยับยิ้มอย่างอ่านไม่ออก “ข้าไม่ได้ทะเลาะกับเขาขอรับพี่ใหญ่ ข้าเพียงแค่พูดความจริง”

“แล้วเหตุใดจึงไม่ร้องไห้?” เว่ยจิ่งเหวินคาดคั้นต่อ

“เพราะข้าเพิ่งรู้ว่า... การร้องไห้ไม่ได้ทำให้คนไม่รักเราหันมารักน่ะสิขอรับ”

ประโยคนั้นเรียบง่าย แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวจนทั้งบิดาและพี่ชายถึงกับนิ่งอึ้งไป

เว่ยเจิ้งหรงมองบุตรชายคนรองด้วยสายตาเปลี่ยนไปจากเดิม“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว” บิดาพยักหน้าช้า ๆ “ช่วงนี้จวนแม่ทัพกำลังมีปัญหาเรื่องงบประมาณเสบียงทหารถูกตัด พวกเขาคงไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องการถอนหมั้นของเจ้าหรอก เจ้าเองก็อยู่เงียบ ๆ อย่าเพิ่งก่อเรื่องอันใดให้เป็นที่ครหาเล่า”

“งบประมาณเสบียงถูกตัดหรือขอรับ?” จิ่งเยว่หูผึ่งทันที “เช่นนั้นกองทัพก็ต้องหมุนเงินไม่ทัน และต้องมาขอเครดิตล่วงหน้าจากร้านค้าของเราใช่หรือไม่ขอรับ?”

เว่ยจิ่งเหวินเลิกคิ้ว “เจ้าไปรู้เรื่องการค้าพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? ปกติเจ้าไม่เคยสนใจกิจการของตระกูลเลยนี่”

“ข้า... ข้าเพียงแค่ลองคิดตามหลักเหตุผลขอรับ” ร่างบางรีบแก้ตัว พร้อมแสร้งทำเป็นหยิบสมุดบัญชีเรือนขึ้นมาบังหน้า “ข้าอยู่ว่าง ๆ จึงหยิบบัญชีเรือนมาดู เห็นว่าข้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไปมาก จึงอยากจะลองศึกษาการค้าดูบ้าง ท่านพ่อ หากข้าอยากจะขอไปดูงานในร้านผ้าสาขาตลาดตะวันออก ท่านจะอนุญาตหรือไม่ขอรับ?”

เว่ยเจิ้งหรงหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ “หากเจ้าอยากเรียนรู้งาน ข้าย่อมสนับสนุนอยู่แล้ว บ่ายนี้เจ้าก็ตามผู้จัดการร้านไปดูการตรวจรับผ้าล็อตใหม่ในตลาดตะวันออกก็แล้วกัน”

“ขอบคุณขอรับท่านพ่อ”

ยามอู่ ณ ตลาดตะวันออกเมืองหลวงหลินอัน

บรรยากาศย่านการค้าชั้นสูงคึกคักไปด้วยผู้คน รถม้าของสกุลเว่ยแล่นมาจอดหน้าร้านผ้าแพรพรรณขนาดใหญ่

จิ่งเยว่ก้าวลงจากรถม้าโดยมีบ่าวรับใช้คอยกางร่มกันแดดให้ ดวงตาคู่สวยกวาดมองความเจริญของตลาดตะวันออกด้วยความตื่นตาตื่นใจ ในชาติก่อนเขาทำได้เพียงทำงานงก ๆ อยู่ในตลาดตะวันตกอันแออัด ไม่เคยมีโอกาสมาเดินเลือกซื้อของมีราคาในย่านนี้เลย

“คุณชายรองเชิญด้านในขอรับ หลงจู๊เตรียมสมุดบัญชีรอท่านอยู่แล้ว” ผู้ดูแลร้านรีบออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม

“เดี๋ยวค่อยดูบัญชี ข้าขอเดินดูรอบ ๆ ตลาดก่อน” ร่างบางปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เขาอยากสำรวจคู่แข่งและบรรยากาศการค้าให้ชัดเจนเสียก่อน จึงออกเดินลัดเลาะไปตามถนนปูหิน โดยมีจูเอ๋อร์และบ่าวชายเดินตามอยู่ห่าง ๆ

ขณะกำลังเดินผ่านหน้าร้านขายเครื่องประดับหยก จู่ ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากวงล้อมของชาวบ้านข้างหน้า ดึงดูดความสนใจของจิ่งเยว่ให้หยุดฝีเท้า

“บัณฑิตสกุลเจียงแล้วอย่างไร!? สอบได้ตำแหน่งในสำนักตรวจสอบเอกสารแล้วจะเดินชนคนไม่ขอโทษได้หรือ!?” เสียงของชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันดังลั่น

“ข้าขออภัยท่านแล้ว เป็นท่านที่เดินมาชนข้าจนหยกในมือข้าตกแตกเองนะขอรับ” เสียงทุ้มสุภาพของชายหนุ่มอีกคนดังตอบโต้ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับฟังดูคุ้นหูจิ่งเยว่อย่างประหลาด

“ยังจะมาเถียงอีก! หยกชิ้นนี้ราคาห้าสิบตำลึงเงิน จ่ายมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะลากเจ้าไปศาลอาญา!”

จิ่งเยว่ขยับเข้าไปใกล้ฝูงชน ก่อนชะเง้อมองผ่านไหล่ของชาวบ้าน ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของชายหนุ่มในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาดูสุภาพชน กำลังถูกชายอันธพาลกระชากคอเสื้ออยู่อย่างน่าสงสาร

‘จางหนาน?’ จิ่งเยว่นึกชื่อนี้ขึ้นมาได้จากความทรงจำ ซึ่งเป็นคนรักในใจของเซี่ยเฉียนจื่อ

ก่อนจิ่งเยว่จะได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป เสียงฝีเท้าม้าควบกุบกับก็ดังฝ่าฝูงชนเข้ามา พร้อมกับเสียงตวาดกร้าวอันเต็มไปด้วยอำนาจล้นเหลือ

“ปล่อยมือโสโครกของเจ้าออกจากตัวเขาเดี๋ยวนี้!” บุรุษร่างสูงในชุดเกราะอ่อนสีเงินกระโดดลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม มือใหญ่คว้าเข้าข้อมือของอันธพาลแล้วบิดอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องลั่น ก่อนดึงตัวบัณฑิตหนุ่มมาหลบอยู่ด้านหลังตนเองเพื่อปกป้องอย่างออกหน้าออกตา

‘เซี่ยเฉียนจื่อ?’

จิ่งเยว่ยืนนิ่งอยู่กับที่ พร้อมมุมปากขยับยิ้มบางเบายากจะคาดเดาอารมณ์ ทว่าในจังหวะนั้นเองดวงตาคมกริบดุดันของเซี่ยเฉียนจื่อกลับปะทะเข้ากับสายตาเย็นชาของเว่ยจิ่งเยว่เข้าอย่างจัง