ตอนที่ 3 ปะทะคู่หมั้น

“คิดจะใช้ความตายมาข่มขู่ข้าหรือเว่ยจิ่งเยว่” เสียงตวาดกร้าวของบุรุษร่างสูงดังก้องไปทั่วโถงเรือนรับรองของจวนสกุลเว่ย ครั้นเห็นร่างบางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

“คุณชายเซี่ยกรุณารักษามารยาทด้วย ที่นี่คือจวนสกุลเว่ยไม่ใช่ค่ายทหารของท่าน” เว่ยจิ่งเหวินรีบก้าวมาขวางหน้าน้องชายเอาไว้ สายตาจ้องกลับไปยังรองแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ลดละ

“มารยาทหรือ?” เซี่ยเฉียนจื่อแค่นเสียงหัวเราะ “น้องชายของท่านกระโดดสระบัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า ทำให้ชาวบ้านร้านตลาดเอาไปลือกันให้แซดว่าข้าเป็นบุรุษใจดำรังแกคู่หมั้นจอมอ่อนแอ แล้วท่านยังจะมาเรียกร้องมารยาทอันใดจากข้าอีก”

“นั่นมันเป็นเพราะท่าน”

“พี่ใหญ่” มือเรียวยกขึ้นแตะแขนเสื้อของผู้เป็นพี่ชายเบา ๆ เป็นเชิงห้ามปราม จากนั้นร่างบางค่อย ๆ ก้าวออกมายืนประจันหน้ากับบุรุษร่างสูงผู้ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของตน ดวงตาคู่สวยกวาดมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างพิจารณา

‘หล่อเหลาเอาการ สมกับที่เป็นรองแม่ทัพ... แต่นิสัยใจคอช่างห่างไกลจากคำว่าสุภาพบุรุษนัก มิน่าเล่า เจ้าของร่างเดิมถึงได้หลงใหลจนหัวปักหัวปำและเจ็บปวดเจียนตาย’

“เจ้าไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใสจิ่งเยว่” เซี่ยเฉียนจื่อชี้หน้า “ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่มีวันรักเจ้า ต่อให้เจ้าจะผูกคอตายหรือกระโดดน้ำตายอีกกี่สิบครั้ง ข้าก็ไม่มีวันชายตามองบุรุษที่เอาแต่ใช้เงินทองและอำนาจครอบครัวมาบีบบังคับผู้อื่นเช่นเจ้า!”

โถงรับรองเงียบกริบ บ่าวไพร่ต่างก้มหน้าตัวสั่นระริก เว่ยจิ่งเหวินกำหมัดแน่นเตรียมพุ่งเข้าไปชกหน้าคนปากพล่อย ทว่าน้ำเสียงเรียบนิ่งของร่างบางกลับดังขึ้นขัดเสียก่อน

“ท่านพูดจบหรือยัง?”

เซี่ยเฉียนจื่อชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ปกติแล้วหากเขาด่าทอรุนแรงเช่นนี้ อีกฝ่ายจะต้องบ่อน้ำตาแตกร้องไห้สะอึกสะอื้น และเข้ามาเกาะแขนอ้อนวอนขอความรัก

ทว่าบัดนี้คนตรงหน้ากลับยืนนิ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มปราศจากหยาดน้ำตาแม้แต่ครึ่งหยด ซ้ำยังมองมาด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าถามว่าท่านรองแม่ทัพด่าทอข้าจนพอใจหรือยัง” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความตัดพ้อ “หากพอใจแล้ว ก็เชิญท่านกลับไปได้ ข้าเพิ่งฟื้นจากไข้ ยังต้องพักผ่อน”

“นี่เจ้าไล่ข้าหรือ!?” บุรุษร่างสูงตบโต๊ะน้ำชาข้างกายเสียงดังลั่น “เจ้าเป็นคนสร้างเรื่องบีบให้ข้าต้องมาที่นี่ แล้วตอนนี้กลับกล้าไล่ข้า?”

“ท่านสำคัญตัวเองผิดไปแล้วคุณชายเซี่ย” ร่างบางขยับรอยยิ้มบางเบามุมปาก “ที่ข้าตกน้ำเป็นเพียงอุบัติเหตุจากความซุ่มซ่ามของข้าเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับท่านแม้แต่น้อย เหตุใดข้าต้องเอาชีวิตอันมีค่าของตนเองไปทิ้งเพื่อบุรุษไม่ได้มีใจให้ข้าด้วยเล่า”

คำพูดนั้นราวกับมีดเล่มเล็กกรีดลงกลางวงสนทนา เว่ยจิ่งเหวินหันขวับมามองน้องชายด้วยความประหลาดใจ ส่วนเซี่ยเฉียนจื่อถึงกับอ้าปากค้างไปชั่วขณะ

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

“ท่านหูตึงหรืออย่างไร หรืออยู่ในค่ายทหารฟังแต่เสียงกลองรบจนหูอื้อไปแล้ว” ร่างบางถอนหายใจ “ข้าบอกว่าข้าไม่ได้กระโดดน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่าน และท่านก็ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่เพื่อด่าทอข้าอีก”

ใบหน้าคมเปลี่ยนจากสีแดงจัดเป็นเขียวคล้ำ ก่อนก้าวประชิดตัวร่างบางจนห่างกันเพียงคืบ “อย่ามาเล่นลิ้นกับข้าเว่ยจิ่งเยว่ เจ้าคิดว่าเปลี่ยนแผนมาทำตัวแข็งกร้าวแล้วข้าจะสนใจเจ้ามากขึ้นหรือ? ฝันไปเถอะ ข้ามาวันนี้เพื่อบอกให้เจ้าตัวรู้ว่าข้าต้องการถอนหมั้น”

“คุณชายเซี่ย! นี่ท่านจะหยามเกียรติสกุลเว่ยเกินไปแล้ว!” เว่ยจิ่งเหวินตวาดลั่น

“พี่ใหญ่ข้าจัดการเอง” ร่างบางยกมือห้ามอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมวาวโรจน์ของบุรุษร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว “ท่านต้องการถอนหมั้น?”

“ใช่ ข้าต้องการถอนหมั้นให้เร็วที่สุด ข้าจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ข้าไม่ได้รัก และข้าก็มีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว เจ้าควรจะรู้ตัวและถอยไปเสีย”

“คนรักของท่าน... หมายถึงคุณชายจางหนาน บุตรชายคนโตของสกุลเจียงสินะ” ร่างบางเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างราบเรียบ

ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “เจ้าห้ามแตะต้องเขา หากเจ้ากล้าเอาความเกลียดชังไปลงที่จางหนาน ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”

ร่างบางส่ายหน้าเบา ๆ พลางถอนหายใจ “คุณชายเซี่ย ท่านช่างมองโลกในแง่ร้ายและประเมินข้าต่ำเกินไป ข้าไม่มีเวลาว่างไปตามรังควานผู้ใดหรอก ทว่าเรื่องการถอนหมั้น ข้าคงตัดสินใจเองไม่ได้”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ สุดท้ายเจ้าก็ยังดื้อดึงไม่ยอมปล่อยข้าไปใช่หรือไม่?” เซี่ยเฉียนจื่อคำรามเสียงต่ำ

“ใช้สติไตร่ตรองเสียบ้างคุณชายเซี่ย” ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย “การหมั้นหมายครั้งนี้เกิดขึ้นจากการตกลงกันระหว่างท่านพ่อของข้าและท่านแม่ทัพใหญ่บิดาของท่าน พวกเขามองเห็นผลประโยชน์ร่วมกันทางการค้าและเสบียงทหาร ไม่ใช่เรื่องความรักของหนุ่มสาวที่ท่านจะมาโวยวายขอยกเลิกได้เพียงเพราะท่านไม่พอใจ”

“เจ้าก็แค่ยกข้ออ้างเรื่องผู้ใหญ่มาบังหน้า” บุรุษร่างสูงบันดาลโทสะจนขาดสติ มือใหญ่คว้าหมับเข้ายังข้อมือเรียวแล้วบีบแน่นจนร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ปล่อยน้องข้าเดี๋ยวนี้!” เว่ยจิ่งเหวินชักกระบี่สั้นตรงเอวออกมาครึ่งฝัก จนบ่าวไพร่รอบ ๆ ในโถงต่างพากันถอยกรูด้วยความตื่นตระหนก

“พี่ใหญ่อย่าชักกระบี่” ร่างบางร้องห้าม แม้ข้อมือจะเจ็บจนแทบหัก แต่ก็ยังฝืนส่งสายตาดุดันไปยังผู้เป็นพี่ชาย ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงกำลังบีบข้อมือตนอยู่

เซี่ยเฉียนจื่อก้มลงกระซิบข้างหูร่างบางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตของชายชาติทหาร “ถ้าเจ้ายังดื้อดึงจะแต่งกับข้า ข้าไม่อาจรับรองความปลอดภัยเจ้าได้”

คำข่มขู่นั้นชัดเจนและโหดร้าย หากเป็นเว่ยจิ่งเยว่คนเดิมคงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พร้อมร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาอย่าเกลียดชังตน ทว่าสำหรับจิตวิญญาณของเด็กหนุ่มสู้ชีวิตผู้ผ่านความตายมาแล้ว คำข่มขู่นี้กลับดูเหมือนคำพาลของเด็กไม่รู้จักโต

ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับดวงตาคมดุดันอย่างท้าทาย ริมฝีปากบางขยับยิ้มเย็นชา

“ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ไปบอกท่านพ่อของท่านเถิด”

“เจ้า!” เซี่ยเฉียนจื่อชะงักงัน

“หากท่านแม่ทัพใหญ่เซี่ยจิ้งเหวิน ยินยอมยกเลิกการหมั้นหมายและตัดขาดความช่วยเหลือเรื่องเสบียงและเงินทุนจากสกุลเว่ย... ข้าเว่ยจิ่งเยว่ก็ยินดีจะฉีกสัญญาหมั้นทิ้งต่อหน้าท่านทันที” ร่างบางสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของมือใหญ่จนหลุด รอยแดงเถือกยังคงไว้บนผิวขาวจัดชัดเจน

“แต่ถ้าท่านยังไม่มีปัญญาไปเกลี้ยกล่อมบิดาของท่านได้ ก็อย่ามาทำตัวอันธพาลข่มขู่ข้าในจวนของข้าอีก ข้าไม่ได้ว่างมารองรับอารมณ์ของท่าน”

บุรุษร่างสูงยืนนิ่งงันราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางโถงรับรอง วาจาฉะฉานและท่าทีเย่อหยิ่งของคนตรงหน้าทำให้เขาถึงกับสับสน

“พี่ใหญ่ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับเรือนก่อน” ร่างบางหันหลังให้บุรุษร่างสูงโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอีก จากนั้นก้าวเดินออกจากโถงรับรองด้วยแผ่นหลังตั้งตรงและมั่นคง ทิ้งให้รองแม่ทัพหนุ่มยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของจวนสกุลเว่ย

ทว่าในขณะร่างบางกำลังจะก้าวพ้นประตูโถง เสียงทุ้มแหบพร่าของเซี่ยเฉียนจื่อก็ดังขึ้นไล่หลังมา “เว่ยจิ่งเยว่... เจ้าคิดว่าเปลี่ยนนิสัยแกล้งทำตัวเข้มแข็ง แล้วจะทำให้ข้าสนใจเจ้าได้อย่างนั้นหรือ?”

ร่างบางหยุดชะงักลงทันที ก่อนค่อย ๆ เอี้ยวตัวหันกลับมามองบุรุษร่างสูงด้วยหางตา “ท่านรองแม่ทัพเซี่ย” น้ำเสียงของร่างบางเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ “ท่านลองกลับไปส่องกระจกดูเถิด ว่าใบหน้าของท่านมีทองคำแปะอยู่หรืออย่างไร ข้าถึงต้องเสียเวลามาเสแสร้งทำตัวเพื่อให้ท่านหันมามอง นับจากวินาทีนี้ไป... หากไม่จำเป็นก็อย่าได้มาพบหน้ากันอีกเลย”

สิ้นประโยคนั้นลง ร่างบางก็เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่ทิ้งแม้แต่เยื่อใยหรือความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ ให้คนด้านหลังเห็นแม้แต่น้อย

เซี่ยเฉียนจื่อมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกสับสนอย่างรุนแรง

ทว่าระหว่างความสับสนยังไม่ทันคลายหาย บ่าวรับใช้จากจวนแม่ทัพก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าประตูโถงสกุลเว่ย

“ท่านรองแม่ทัพ แย่แล้วขอรับ ท่านแม่ทัพใหญ่เรียกตัวท่านกลับจวนด่วน มีราชโองการสายฟ้าแลบจากวังหลวง ส่งตรงมาถึงจวนแม่ทัพของเราแล้วขอรับ”