Home / LGBTQ+ / เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย / ตอนที่ 5 คู่หมั้นปกป้องคนในใจ

Share

ตอนที่ 5 คู่หมั้นปกป้องคนในใจ

last update publish date: 2026-09-21 20:05:44

“เจ้าให้คนสะกดรอยตามข้ามาถึงที่นี่เลยหรือเว่ยจิ่งเยว่!” เสียงตวาดกร้าวของบุรุษร่างสูงดังขัดจังหวะความชุลมุน เซี่ยเฉียนจื่อละสายตาจากอันธพาลวิ่งหนีหน้าตั้งจากไป ก่อนหันมาจ้องมองร่างบางยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ด้วยดวงตาคมเต็มไปด้วยความระแวงและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด พร้อมค่อย ๆ ขยับตัวบังจางหนานเอาไว้ด้านหลังราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะถูกทำร้าย

ร่างบางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถนนเส้นนี้มีป้ายชื่อสกุลเซี่ยสลักไว้หรืออย่างไร ข้าถึงมาเดินไม่ได้?”

“อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า เจ้าจงใจมาดักรอข้าที่ตลาดตะวันออก แล้วแสร้งทำเป็นบังเอิญพบใช่หรือไม่!?” เซี่ยเฉียนจื่อก้าวเข้ามาหาพร้อมใบหน้าถมึงทึง “หรือว่าเจ้าจ้างอันธพาลพวกนั้นมาหาเรื่องจางหนาน เพื่อให้ข้าต้องออกโรงปกป้อง แล้วเจ้าจะได้มีข้ออ้างมาอาละวาด!”

จิ่งเยว่มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า “จินตนาการของท่านล้ำเลิศถึงเพียงนี้ สมแล้วที่เป็นถึงรองแม่ทัพ แต่ขออภัยที่ต้องทำให้ท่านผิดหวัง ข้ามาที่นี่เพื่อตรวจดูร้านผ้าของสกุลเว่ย ไม่ได้ว่างพอจะมาจัดฉากงิ้วปาหี่ให้พวกท่านดู”

“คุณชายเว่ย” เสียงทุ้มสุภาพดังแทรกขึ้น ก่อนจางหนานก้าวออกมาจากแผ่นหลังของเซี่ยเฉียนจื่อ แล้วประสานมือคารวะจิ่งเยว่อย่างนอบน้อม พร้อมใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยของความรู้สึกผิดพาดผ่าน

“ท่านอย่าได้ถือโกรธเซี่ยรองแม่ทัพเลยขอรับ เรื่องเมื่อครู่เป็นข้าซุ่มซ่ามเดินชนอันธพาลผู้นั้นจนเกิดเรื่องเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับท่าน เซี่ยรองแม่ทัพเพียงแต่เป็นห่วงข้าจึงเผลอใช้วาจาล่วงเกินไปบ้าง”

จิ่งเยว่ปรายตามองจางหนาน บุคลิกของบัณฑิตผู้นี้ดูสุภาพชนและมีเหตุผล แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้มากนัก ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจางหนานคือศัตรูหัวใจอันร้ายกาจ แต่เมื่อได้มาเผชิญหน้ากันจริง ๆ จิ่งเยว่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทียั่วยุหรือเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

“คุณชายจางเกรงใจเกินไปแล้ว” จิ่งเยว่ตอบกลับด้วยความสุภาพเช่นกัน “ข้าแยกแยะได้ว่าผู้ใดมีเหตุผล ผู้ใดใช้แต่อารมณ์ ท่านไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้นำเรื่องไร้สาระเช่นนี้มาใส่ใจ”

“เจ้าว่าผู้ใดใช้แต่อารมณ์!” เซี่ยเฉียนจื่อตวาดเสียงต่ำ

“ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใดเลย ท่านร้อนตัวไปเองหรือเปล่าคุณชายเซี่ย” ร่างบางเหยียดยิ้มเย็นชา “อีกอย่างหนึ่ง ท่านบอกให้ข้าอย่ามายุ่งเรื่องของคุณชายจาง แต่เป็นท่านเองที่หันมาตะคอกใส่ข้าตั้งแต่ข้ายังไม่ทันได้อ้าปากพูดสักคำ ตกลงแล้วใครกันแน่ที่อยากจะยุ่งกับใคร?”

เซี่ยเฉียนจื่อถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ เมื่อเห็นรอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาไร้ความหึงหวงของร่างบาง มันทำให้เขารู้สึกสับสนอย่างหนัก เพราะนี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาของเว่ยจิ่งเยว่ที่เขาเคยรู้จักเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าท่านไม่มีธุระอันใดแล้ว ข้าขอตัว” ร่างบางปัดฝุ่นที่แขนเสื้อเบา ๆ “ขอให้พวกท่านเดินชมตลาดกันให้สนุก ระวังอย่าให้มีอันธพาลมาชนหยกแตกลงอีกก็แล้วกัน”

พูดจบร่างบางก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้เซี่ยเฉียนจื่อยืมกำหมัดแน่นอยู่กลางตลาด โดยมีจางหนานมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปด้วยสายตาครุ่นคิด

“เฉียนจื่อ” จางหนานเอ่ยเรียกเสียงเบา “คุณชายเว่ยดูเปลี่ยนไปมากทีเดียว เขาไม่ได้อาละวาดหรือต่อว่าข้าเหมือนเมื่อก่อนเลย”

“แสร้งทำเป็นใจกว้างไปอย่างนั้นเอง” เซี่ยเฉียนจื่อแค่นเสียง “คนเอาแต่ใจอย่างเขา ไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยได้ชั่วข้ามคืนหรอก เจ้าอย่าได้ไปหลงเชื่อมารยาของเขาเด็ดขาด”

จางหนานถอนหายใจยาว “แต่สายตาที่เขามองท่าน มันไม่มีความรักหลงเหลืออยู่เลยนะเฉียนจื่อ”

คำพูดของบัณฑิตหนุ่มราวกับเข็มทิ่มแทงลงกลางอก เซี่ยเฉียนจื่อชะงักงันไปครู่หนึ่ง ภาพรอยยิ้มเย็นชาและแววตามองข้ามเขาไปราวกับอากาศธาตุเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างสลัดไม่หลุด

ณ ร้านผ้าแพรพรรณสกุลเว่ย

“เชิญทางนี้ขอรับคุณชายรอง” หลงจู๊วัยกลางคนผายมือเชิญจิ่งเยว่เข้าไปในห้องทำงานด้านหลังร้าน ทว่าบนโต๊ะกลับไม้มีสมุดบัญชีกองพูนสูงเป็นพะเนินอย่างที่คิด

จิ่งเยว่นั่งลงบนเก้าอี้อย่างมั่นคง มือเรียวค่อยเอื้อมหยิบสมุดบัญชีเล่มบนสุดมาเปิดดู ซึ่งเพียงกวาดสายตาไม่กี่หน้า คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันทันที

“หลงจู๊ ผ้าไหมลอตนี้กำหนดส่งให้จวนสกุลหลี่ตั้งแต่สิบวันก่อน เหตุใดในบัญชีจึงยังไม่มีการลงนามรับสินค้า?”

หลงจู๊มีสีหน้าลำบากใจ “เรียนคุณชายรอง ช่วงนี้ฝนตกหนัก ขบวนเกวียนขนส่งจากโรงย้อมนอกเมืองเดินทางล่าช้าขอรับ ผ้าไหมลอตนั้นจึงยังมาไม่ถึงร้านของเรา”

“ฝนตกเป็นเรื่องของฟ้า แต่การจัดการเป็นเรื่องของคน” จิ่งเยว่วางสมุดบัญชีลง “ในเมื่อรู้ว่าฤดูนี้ฝนตกบ่อย เหตุใดท่านจึงไม่แบ่งเกวียนขนส่งออกเป็นสองขบวน ขบวนแรกล่วงหน้ามาก่อนเพื่อส่งให้ลูกค้ารายใหญ่ ส่วนขบวนหลังค่อยขนส่งผ้าทั่วไปตามมา การปล่อยให้ลูกค้ารายใหญ่ต้องรอถึงสิบวันโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ถือเป็นการทำลายความน่าเชื่อถือของสกุลเว่ยอย่างร้ายแรง”

หลงจู๊เบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าคุณชายรองที่วัน ๆ เอาแต่วิ่งตามรองแม่ทัพ จะมีความรู้เรื่องการจัดการสินค้าถึงเพียงนี้

“ขะ... ข้าน้อยเลินเล่อเองขอรับ ข้าน้อยจะรีบส่งม้าเร็วไปเร่งรัดขบวนเกวียนเดี๋ยวนี้!”

“ยังไม่ต้อง” ร่างบางยกมือห้าม “สั่งให้เด็กในร้านนำผ้าไหมลายดอกมู่ตานที่เรามีอยู่ในคลังตอนนี้ จัดใส่กล่องอย่างดีแล้วนำไปมอบให้ฮูหยินสกุลหลี่เพื่อเป็นการขออภัยที่ล่าช้า บอกนางว่าผ้าลอตที่สั่งไว้จะลดราคาให้สองส่วนเพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป”

“แต่นั่นจะทำให้เราขาดทุนนะขอรับ”

“ยอมขาดทุนกำไรเพียงเล็กน้อย ดีกว่าสูญเสียลูกค้ารายใหญ่ไปตลอดกาล” จิ่งเยว่เอ่ยเสียงเด็ดขาด ประสบการณ์จากการเป็นเด็กเสิร์ฟต้องคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ลูกค้าในโรงเตี๊ยม สอนให้เขารู้ว่าความพึงพอใจของลูกค้าคือหัวใจสำคัญของการค้า “ไปจัดการตามที่ข้าสั่ง แล้วนำสมุดบัญชีคลังสินค้าทั้งหมดมาให้ข้าตรวจดูใหม่ ข้าพบว่าการลงบัญชีของพวกท่านยังมีความซ้ำซ้อนอยู่มาก”

หลงจู๊รีบก้มหัวรับคำสั่งอย่างนอบน้อมด้วยความเลื่อมใส “ขอรับคุณชายรอง ข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

จิ่งเยว่ใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายง่วนอยู่กับการรื้อระบบบัญชีของร้านผ้าใหม่ทั้งหมด ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมผนวกกับไหวพริบการคำนวณของเขา ทำให้การตรวจสอบเป็นไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

แต่แล้วความสงบก็ถูกทำลายลงในยามเซิน

“หลงจู๊แย่แล้วขอรับ!” เด็กรับใช้ประจำร้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงานพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก “ขบวนเกวียนทหารจากค่ายหลวงมาจอดเทียบประตูด้านหลังร้านแล้วขอรับ พวกเขามาขอเบิกผ้าฝ้ายและผ้าห่มกันหนาวจำนวนห้าสิบพับ อ้างว่าเป็นเสบียงฉุกเฉินของกองทัพ”

จิ่งเยว่เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีทันที “เบิกผ้าห้าสิบพับ? มีเอกสารตราประทับเบิกจ่ายจากกรมพระคลังและจวนแม่ทัพมาด้วยหรือไม่?”

หลงจู๊รีบหันไปถามเด็กรับใช้ “ว่าอย่างไร? นายทหารพวกนั้นนำเอกสารมามอบให้หรือไม่?”

“ไม่มีขอรับ” เด็กรับใช้ส่ายหน้าเร็วไว “พวกเขาบอกว่าช่วงนี้ราชสำนักกำลังตรวจสอบงบประมาณ การเบิกจ่ายถูกระงับ จึงขอให้นำผ้าออกไปก่อนแล้วให้ทางร้านลงบัญชีติดค้างไว้ขอรับ”

“ปัง!” มือเรียวตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนรีบผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์

“ไม่มีตราประทับเบิกจ่าย ก็ไม่มีสิทธิ์ขนของออกจากคลังแม้แต่พับเดียว กฎหมายการค้าเขียนไว้ชัดเจนว่าการซื้อขายเสบียงทหารต้องมีเอกสารครบถ้วน หากฝ่ายตรวจสอบของราชสำนักมาตรวจพบว่าเราปล่อยของออกไปโดยไม่มีใบสั่งซื้อ สกุลเว่ยจะไม่ถูกหาว่าสมรู้ร่วมคิดยักยอกของหลวงหรืออย่างไร!?”

“แต่ว่าคุณชายรองขอรับ...” เด็กรับใช้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คนที่มาคุมขบวนเกวียนเบิกของในครั้งนี้ คือท่านรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อด้วยตนเองเลยนะขอรับ ท่านรองแม่ทัพประกาศกร้าวว่า หากร้านสกุลเว่ยไม่ยอมปล่อยของวันนี้ เขาจะสั่งให้ทหารพังประตูคลังสินค้าเข้าไปขนเองขอรับ”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบในลำคอ “พังประตูคลังสินค้าของสกุลเว่ยอย่างนั้นหรือ... ช่างกำแหงนัก!” จิ่งเยว่สะบัดแขนเสื้อแล้วก้าวเดินออกจากห้องทำงาน “นำทางข้าไป ข้าอยากจะเห็นนักว่ารองแม่ทัพผู้สูงส่ง จะกล้าปล้นร้านผ้ากลางวันแสก ๆ ได้อย่างไร?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 49 เดินทาง

    บรรยากาศภายในจวนวันนี้คึกคักและเต็มไปด้วยความเร่งรีบผิดจากปกติ บรรดาทหารองครักษ์และบ่าวไพร่ต่างพากันขนย้ายหีบสัมภาระและเสบียงขึ้นเกวียนม้าจอดเรียงรายอยู่เต็มลานหน้าจวนเมื่อสามวันก่อนราชสำนักได้มีคำสั่งด่วนส่งตรงมาถึงรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อ ให้เป็นตัวแทนของแม่ทัพใหญ่เดินทางไปตรวจราชการและประเมินคลังเสบียงของกองทัพทางชายแดนทิศเหนือ ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่มักจะเผชิญกับฤดูหนาวอันแสนโหดร้าย การเดินทางครั้งนี้กินระยะเวลายาวนานหลายเดือน ซ้ำหนทางยังทุรกันดารและเต็มไปด้วยความยากลำบากณ ห้องหนังสือเรือนหลัก เว่ยจิ่งเยว่ในชุดเดินทางทะมัดทะแมงสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนตรวจสอบหีบสมุดบัญชีและม้วนเอกสารสัญญาการค้าอย่างละเอียดรอบคอบ“เจ้าจะไปกับกองทัพจริงหรือจิ่งเยว่?” เสียงทุ้มทรงอำนาจของเว่ยเจิ้งหรงดังขึ้นหน้าประตู ก่อนประมุขสกุลเว่ยเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเริ่มมีสีดอกเลาขมวดเข้าหากันด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิดจิ่งเยว่ละสายตาจากหีบสัมภาระ รีบหันมาประสานมือคารวะบิดา “ท่านพ่อ ข้าตัดสินใจดีแล้วขอรับ”“ชายแดนเหนือไม่ใช่ตลาดเมืองหลวงนะลูก” เว่ยเจิ้งหรงถอนหายใจยาว “ที่นั่นอากาศ

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 48 เหมือนเดิม

    หลังจากกลับจากการเดินทางไปชำระล้างบาดแผลในจิตใจในวัดหลวงหานซาน ชีวิตของเว่ยจิ่งเยว่และเซี่ยเฉียนจื่อก็ค่อย ๆ หวนกลับคืนสู่จังหวะเดิมอย่างช้า ๆ ราวกับสายน้ำไหลกลับเข้าสู่ร่องน้ำปกติ ทว่าในความปกตินั้น กลับมีความเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งบางอย่างซุกซ่อนอยู่ณ ร้านผ้าสกุลเว่ยย่านตลาดตะวันตก บรรยากาศยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยลูกค้ามาเลือกซื้อหาผ้าไหมสีสันสดใสเพื่อต้อนรับฤดูกาลใหม่เว่ยจิ่งเยว่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อน นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลักตัวใหญ่ นิ้วเรียวขยับลูกคิดไม้พะยุงแดงอย่างคล่องแคล่วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาคู่สวยยังคงฉายความเด็ดขาดและเฉียบแหลมในการเจรจาการค้าเช่นเคย“ฮูหยินขอรับ ผ้าไหมทอลายมังกรลอตนี้จะให้จัดส่งไปที่จวนเจ้ากรมพิธีการเลยหรือไม่ขอรับ?” หลงจู๊วัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีนอบน้อมจิ่งเยว่ละสายตาจากสมุดบัญชี “ส่งไปเลย แต่ระบุในใบส่งของด้วยว่าให้เก็บเงินสดตอนส่งมอบ ห้ามลงบัญชีค้างจ่ายเด็ดขาด ช่วงนี้พวกขุนนางชอบอ้างว่าเบิกเบี้ยหวัดไม่ทัน ข้าไม่อยากให้เงินทุนร้านเราไปจมอยู่กับคนพวกนี้”“รับทราบขอรับฮูหยิน ท่านช่างรอบคอบยิ่งนัก” หลงจู๊ค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนหมุนตัวเดินออกไ

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 47 พากันเข้าวัด

    แม้พายุแห่งความหวาดระแวงและความคิดมากจะถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้นด้วยคำสารภาพรักอันหนักแน่นของเซี่ยเฉียนจื่อ ทว่าตะกอนแห่งความกังวลฝังรากลึกในจิตใจของเว่ยจิ่งเยว่เกี่ยวกับการเป็นคนตายแล้วฟื้นคืนชีพก็ยังคงวนเวียนอยู่เป็นระยะเซี่ยเฉียนจื่อผู้ซึ่งเฝ้าสังเกตภรรยาอยู่ทุกฝีก้าว ย่อมรับรู้ได้ถึงร่องรอยของความไม่สบายใจหลงเหลืออยู่นั้น ก่อนเข้าใจว่าการใช้เหตุผลและความรักปลอบประโลมเพียงอย่างเดียว อาจไม่เพียงพอจะปลดล็อกปมในใจเรื่องชีวิตหลังความตายที่ฮูหยินสุดที่รักเผชิญมาได้เช้าตรู่วันหนึ่งแทนที่รองแม่ทัพหนุ่มจะสวมชุดเกราะเพื่อเดินทางไปค่ายทหารตามปกติ เขากลับสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมรถม้าและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าไหมสีอ่อนดูสบายตา ก่อนเดินเข้าไปดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างของภรรยาที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง“ตื่นได้แล้วฮูหยินขี้เซา วันนี้อากาศดี เราจะออกไปข้างนอกกัน”จิ่งเยว่ขยี้ตาด้วยความงัวเงีย “ไปไหนแต่เช้า วันนี้ข้าไม่มีนัดตรวจบัญชีเสียหน่อย”“ข้าลางานที่ค่ายทหารหนึ่งวัน วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปวัดหลวงหานซาน”ครั้นได้ยินคำว่าวัดหลวงหานซาน ก็ทำให้จิ่งเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ความง่วงงุนมลายหายไปจนสิ้นพ

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 46 คิดมาก

    หลายวันล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันที่เว่ยจิ่งเยว่ตัดสินใจสารภาพความลับให้ผู้เป็นสามีได้รับรู้จิ่งเยว่ยังคงทำหน้าที่ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพและคหบดีผู้ดูแลกิจการสกุลเว่ยได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าเมื่อตกกลางคืน ความเงียบงันกลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจที่เปิดทางให้ความคิดมากคืบคลานเข้ามาเกาะกินหัวใจ‘เขาบอกว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้วเขาจะรู้สึกอึดอัดหรือไม่ ที่ต้องนอนร่วมเตียงกับวิญญาณคนแปลกหน้า?’‘ความรักที่เขาบอกว่ามีให้ข้า แท้จริงแล้วมันคือความรักหรือเพียงแค่ความสงสารระคนประหลาดใจกับสิ่งแปลกใหม่กันแน่?’‘หากวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมา แล้วตระหนักได้ว่าคนที่เขากอดอยู่ ไม่ใช่คุณชายตระกูลผู้ดี แต่เป็นเพียงเด็กเสิร์ฟต่ำต้อยจากสลัม เขาจะยังมองข้าด้วยสายตาเช่นเดิมอยู่หรือไม่?’คำถามเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของร่างบางราวกับคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเมื่อความกลัวจะสูญเสียเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง สัญชาตญาณการป้องกันตัวของเว่ยจิ่งเยว่จึงสั่งให้เขาสร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่กำแพงแห่งความโกรธเกลียดเฉกเช่นในอดีต ทว่ามันคือกำแพงแห่งการตีตัวออกห่างอย่างแนบเนียนร่างบางเริ่มใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดเตรียมเสบียงล็อต

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 45 ท่านรับได้หรือไม่

    เสียงสะอื้นไห้ของเว่ยจิ่งเยว่ค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจยังคงสั่นเครือ ร่างบอบบางผละออกจากแผงอกกว้างของสามีอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้าแม้เซี่ยเฉียนจื่อจะเอ่ยปากว่าเชื่อในความกลัวของเขา และพร้อมจะปกป้องเขาจากทุกฝันร้าย ทว่าในส่วนลึกของจิตใจจิ่งเยว่ยังมีตะกอนความหวาดหวั่นอีกประการหนึ่งตกค้างอยู่“ท่านพี่...” เสียงกังวานใสเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความไม่แน่ใจและเปราะบาง ร่างบางถอยห่างออกมาเล็กน้อยพร้อมดึงมือของตนเองออกจากฝ่ามือใหญ่“มีอะไรหรือ? หรือว่ายังรู้สึกหน้ามืดอยู่?” เซี่ยเฉียนจื่อขยับตัวตาม นัยน์ตาคมฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“เปล่า” จิ่งเยว่ส่ายหน้าช้า ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกมาตรง ๆ“หากเรื่องที่ข้าเล่าเป็นความจริง หากข้าไม่ใช่เว่ยจิ่งเยว่คนเดิมที่ท่านเคยรู้จัก ท่านจะยังรับข้าเป็นภรรยาอยู่หรือไม่?”คำถามนั้นราวกับสายลมหนาวพัดวูบเข้ามากลางห้องนอน เซี่ยเฉียนจื่อชะงักค้าง ร่างกายเตรียมจะขยับเข้าไปโอบกอดภรรยาหยุดนิ่งอยู่กับที่จิ่

  • เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย   ตอนที่ 44 บอกความจริงกับสามี

    เว่ยจิ่งเยว่ขยับเปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้ขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากท่อนแขนแกร่งยังคงตระกองกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นมองบุรุษใช้แผงอกของตนเองเป็นหมอนหนุนให้เขาทั้งคืนนัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงและรอยคล้ำใต้ตา บ่งบอกชัดเจนว่ารองแม่ทัพหนุ่มไม่ได้เข้าสู่ห้วงนิทราเลยแม้แต่เค่อเดียวตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาเอาแต่คอยลูบแผ่นหลังและกระซิบปลอบประโลมทุกครั้งที่จิ่งเยว่เกิดอาการผวาความรู้สึกผิดและรวดร้าวแล่นปราดเข้ามาจุกอยู่กลางลำคอของจิ่งเยว่“ตื่นแล้วหรือคนดี” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมปรกหน้าผากมนออกให้อย่างทะนุถนอม “เวียนศีรษะหรือไม่? ข้าจะให้สาวใช้ยกน้ำอุ่นกับโจ๊กมาให้”“ท่านพี่” จิ่งเยว่เอื้อมมือไปจับมือสากกำลังเกลี่ยผมตนเองเอาไว้ “ท่านไม่ได้นอนเลยใช่หรือไม่?”“ข้าเป็นทหาร เคยออกศึกอดนอนสามวันสามคืนติดกันก็ยังทำมาแล้ว แค่คืนเดียวไม่ระคายผิวข้าหรอก” เซี่ยเฉียนจื่อยิ้มบาง ๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายคลายความกังวล“แต่ข้าไม่ได้อยากให้ท่านต้องมาอดนอนเพราะข้า” ร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status