Todos los capítulos de 35 น่ากินที่สุด: Capítulo 1 - Capítulo 10

วรู้มมม!! “แม่งเอ๊ย! ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย!” ซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงคำรามก้องสะท้อนลานจอดรถชั้นใต้ดิน ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหันจนยางเนื้อนุ่มเบียดสีกับพื้นปูนดังลั่น ประตูปีกนกถูกผลักเปิดออก ร่างระหงในชุดเดรสเกาะอกสีดำยาวแหวกลึกรัดรูปก้าวลงมาด้วยความสง่างามดั่งนางพญา ทุกย่างก้าวที่จิกทับด้วยรองเท้าส้นสูงปรี๊ดเสริมความสูงให้ดูเฉี่ยวยิ่งขึ้น ข้อมือเรียวประดับนาฬิกาหรูเรือนทองฝังเพชรระยิบระยับสะท้อนแสงไฟคู่กับกระเป๋าแบรนด์เนมใบโต เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวตามจังหวะเดิน ทว่าใบหน้าเฉี่ยวคมกลับบึ้งตึงสนิท แววตาฉายความหงุดหงิดขีดสุดจากค่ำคืนอันน่าเบื่อหน่าย “สวัสดีค่ะคุณศรี” พนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์ส่งยิ้มเจื่อนและเอ่ยทักด้วยความระมัดระวังทันทีที่เห็นร่างเพรียวระหงก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า “ค่ะ” ศรีรับคำสั้นห้วน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือไอความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึมครึม เธอยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วมือจิกเข้ากับต้นแขนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังเตลิดไม่เลิก “วันนี้ค้างคอนโดใช่ไหมคะ” พนักงานสาวเอถามพลางก้มมองระบบในแท็บเล็ตเพื่อเช็กข้อมูล “ย้ายมาอยู่ค่ะ ฉันห

ห้านาทีต่อมา ภายในห้องพักหรูโทนสีเข้มที่ปิดม่านทึบจนแทบไม่เหลือแสงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามา ความเงียบสงบภายในห้องกลับยิ่งขับเน้นความหงุดหงิดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในอกให้ชัดเจนขึ้นไปอีก เอ้ผลักประตูเข้ามาอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าสตางค์ลงบนโซฟายาวจนเกิดเสียงดังปึก "แม่งเอ๊ย..." ชายหนุ่มสบถลอดไรฟัน พลางยกมือแตะโหนกแก้มตัวเองเบา ๆ ความเจ็บยังคงหน่วงอยู่ตรงจุดที่โดนกระเป๋าฟาด ขณะที่ความปวดแปลบตรงหว่างขาทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวขึ้นมาทันทีเมื่อเผลอขยับตัวผิดจังหวะ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งแผ่บนโซฟาอย่างหมดอารมณ์ ศีรษะเอนพิงพนักด้านหลัง ดวงตาปิดลงอยู่ครู่หนึ่งราวกับพยายามรวบรวมสติ แต่พอภาพเหตุการณ์ในลิฟต์ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาก็ลืมตาพรึ่บพร้อมถอนหายใจแรง ๆ อย่างหัวเสีย สุดท้ายก็นั่งไม่ติด เอ้ลุกขึ้นเดินตรงไปยังตู้เย็น เปิดประตูคว้าขวดน้ำแร่เย็นจัดออกมา ก่อนจะบิดฝาแล้วกระดกดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งขวด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน ขณะที่สายตายังคงมองเหม่อไปด้านหน้าอย่างหงุดหงิดไม่หาย ดื่มเสร็จชายหนุ่มก็โยนตัวกลับลงบนโซฟาอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับนอนเหยียดยา

ก่อนจะก้าวขาผ่านประตูบานใหญ่เข้าสู่พื้นที่สำนักงานใหญ่ หัวใจของเอ้กระตุกวูบด้วยความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นผู้คนแต่งตัวเนี๊ยบกริบเดินกันขวักไขว่ ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวทำให้ความมั่นใจที่พกมาเริ่มสั่นคลอนไปชั่วเสี้ยววินาที แต่แล้ว เอ้ก็รีบดึงสติควักสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจอทันที หน้าจอล็อกสกรีนปรากฏรูปเซลฟีหน้าตัวเองที่จัดมุมแสงอย่างดิบดี พร้อมข้อความคำคมปลุกใจจากคอร์สของโค้ชตุลที่ตั้งเตือนไว้เด่นหรา “ไม่มีอะไรที่ผู้ชายอย่างเราทำไม่ได้ คนหล่อดูดีอย่างเราใครก็อยากได้” เอ้จ้องมองหน้าจอ หลุดขำหึ ๆ ออกมาเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นเสยผมจัดทรงให้เข้าที่ แอ่นอกสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นหน้ากลับคืนมาทันที ความหลงตัวเองพุ่งกลับมาเต็มร้อย ร่างสูงก็เก็บมือถือใส่กระเป๋า เชิดคางขึ้นแล้วก้าวเดินย่างสามขุมผ่านฝูงชนตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับทันที เลขาฯ สาวตัวเล็กหน้าเด็กในชุดทำงานเข้ารูปอวดสัดส่วนชวนมอง ส่งยิ้มพิมพ์ใจต้อนรับตามหน้าที่ด้วยมารยาทมืออาชีพ ทว่าในสายตาของเอ้ รอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้เป็นเพียงแค่มารยาททางธุรกิจ ดูรอยยิ้มนั่นสิ... ส่งยิ้มหวานเยิ้มขนาดน

"นี่พี่ลาหยุดงานมาสามวันแล้วนะ ประชุมบอร์ดวันนี้ก็ไม่ยอมเข้า เอกสารกองโตบนโต๊ะหนูเคลียร์ไม่ไหวแล้วนเนี่ย" คนนอนกางแขนกางขาบนเตียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นขยี้หัวฟู ๆ ของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า "พี่ลาพักร้อน" "ไม่มีให้ลาค่ะนั่นบริษัทของคุณนะคะคุณประธาน คุณต้องไปจัดการเองจ้า" "ให้ทางบอร์ดจัดการกันเองก่อนสิ พี่จะนอนพักผ่อน ไม่เห็นรึไงว่าสมองจะระเบิดอยู่แล้ว" ศรีเบะปากทำหน้ามุ้ย ทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนฟูกนุ่มอีกรอบอย่างดื้อดึง "หมดเวลาแล้วค่ะ! แค่สามวันบริษัทก็วุ่นวายกันจะแย่แล้ว... อ้อ จริงสิ พี่ศรี วันนี้หนูเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามาทำตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ด้วยนะ" "อือ..." "เม้าท์ให้ฟัง เป็นผู้ชายที่ตลกมากกกก" "อือ ๆ " "ในใบสมัครระบุว่าอายุ 25 ปี แต่วางมาดเหมือนอาเสี่ยใหญ่ ดูแก่แดดแก่ลมสุด ๆ เขาหน้าตาหล่อนะ แต่ขี้เก๊กมากกกก~ แถมยังชอบทำท่าลอย ๆ เหมือนพวกช่างจินตนาการเพ้อฝันตลอดเวลาด้วยนะ" "แล้วยังไงต่อ?" "ใส่น้ำหอมกลิ่นเก่า ๆ ด้วยกลิ่นฉุนกึกเตะจมูกสุด ๆ อะ คนนี้แหละที่ทางเราเพิ่งรับเข้าทำงานตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่" "ใ

เอ้ส่งเสียงนุ่มทุ้มชวนฝัน พลางเลื่อนแก้วชาไข่มุกเข้าไปใกล้ศรมากขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความเอ็นดูระคนอยากหยอกเย้า "พอดีพี่ผ่านร้านข้างล่างสีหวานสวยของชาทำให้นึกถึงใบหน้าหวานๆ ของน้อวก็เลยซื้อมาฝากดื่มแล้วจะได้ชื่นใจหายเหนื่อยไงคะ" ​ศรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองแก้วชาไข่มุกสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่่พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ ภายใต้ใบหน้าใสซื่ออินโนเซนต์และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่แย้มกว้างจนแก้มปรินั้น สมองอันฉลาดเป็นกรดของเลขานุการสาวกลับกำลังแล่นฉิวด้วยความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด ​หึ... เด็กนี่... มาทำท่าทางกรุ้มกริ่มใส่แบบนี้... คงยังไม่รู้สินะว่าสวยสังหารเป็นยังไง ศรคิดในใจอย่างนึกสนุก รอยยิ้มสดใสบริสุทธิ์ผุดขึ้นบนใบหน้าจนดูไร้พิษภัยราวกับกระต่ายน้อยในทุ่งลาเวนเดอร์ ​"อุ้ย~ขอบคุณมากเลยนะคะผู้จัดการ ใจดีจังค่ะ" ศรเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ก้มหน้าลงเล็กน้อยทำท่าเขินอายตามบทบาทเด็กสาวใสซื่อ ก่อนจะแกล้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทว่าจังหวะที่เธอยืนขึ้นเต็มความสูงและขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะเพื่อรับแก้วชา ร่างระหงที่ซ่อนรูปอยู่ใต้ชุดทำงานเนื้อบางก็ขยับเข้าหาเอ้ในร