เลขาคนสวยอยู่ห้องตรงข้าม

ติ๊ง!

เสียงจากลิฟต์โดยสารดังขึ้นพร้อมบานประตูสเตนเลสสีเงินเลื่อนเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงของเอ้ที่ก้าวขาโซเซออกมาเล็กน้อย ฤทธิ์แอลกอฮอล์จากการฉลองตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ทำให้มึนตึ้บมือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากลวก ๆ ดวงตาคมกริบหรี่ลงโฟกัสภาพตรงหน้า

ร่างหนายืนปักหลักอยู่หน้าลิฟต์ ห่างจากห้องพักค่อนข้างไกลโข มือข้างที่ว่างกำลังควานหาคีย์์การ์์ดในกระเป๋ากางเกงสแลคอย่างทุลักทุเล

"อยู่ไหนวะ.."

ติ๊ดๆๆๆ

"หนูถึงห้องแล้วค่ะไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหนูจัดการเอง.."

ทว่า จังหวะนั้นเองสายตาที่พร่ามัวกลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กปุ๊กปิ๊กของใครบางคนที่กำลังยืนทาบคีย์การ์ดหน้าห้องฝั่งตรงข้าม

"เอ๊ะ..นั่นมัน?"

เอ้ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินมองร่างของหญิงสาวตัวเล็กจิ๋วในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมอ่อนละมุนสะดุดใจ เส้นผมสีดำสนิทตัดทรงหน้าม้าหนานุ่มรับกับหน้าผากมน ดวงตากลมโตบ้องแบ๋ว เรือนร่างบอบบางไซส์มินิที่สูงแค่ไหล่ ริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูแบบเด็กสาวสไตล์ญี่ปุ่น

ให้ตายสิ...

เอ้กะพริบตาปริบ ๆ ไล่ความมึนเมาออกจากหัว สมองที่แล่นช้าลงเพราะแอลกอฮอล์เริ่มประมวลผลชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ตัวเล็กแบบนั้น แก้มยุ้ย ๆ แบบนั้น หน้าตาจิ้มลิ้มตัวเล็กน่ารักปุ๊กปิ๊ก มองมุมไหนก็เป็นน้องเลขาฯ ที่บริษัทนี่หวา!

ร่างเล็กจิ๋วเดินดุ๊กดิ๊กหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องชุดหรูปลายทางเดิน มือน้อยๆ ยกขึ้นหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าเก้ ๆ กัง ๆ แตะลงบนแป้นสแกนจนมีเสียงดังติ๊งเบา ๆ ตามด้วยเสียงกลอนประตูปลดล็อก

ประตูห้องบานใหญ่เปิดอ้าออก กลิ่นอายความเงียบสงบของห้องพักส่วนตัวเล็ดลอดออกมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างนุ่มนิ่มจะก้าวหายลับเข้าไปด้านใน แและบานประตูก็ปิดสนิท

เอ้ที่ยืนเกาะขอบผนังอยู่ตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความมึนเมาหายวับสมองที่เคยตื้อตันกลับมาตื่นตัวเต็มพิกัด หัวใจเต้นแรงขึ้นมา

เดี๋ยวนะ...

ร่างสูงยืนนิ่งค้างท่าเดิม ดวงตาจดจ้องเขม็งไปยังบานประตูห้องเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไปสุดสายตา สลับกับก้มลงมองบานประตูห้องของตัวเองที่ตรงข้าม ความประหลาดใจพวยพุ่งขึ้นมาตีกันยุ่งเหยิง

เลขานุการสุดน่ารักที่เขาเพิ่งเจอ... คนตัวเล็กน่าทะนุถนอมคนนั้น... ที่แท้ก็พักอยู่ห้องตรงข้ามกันนี่เอง

ร่างสูงกวาดสายตามองสำรวจบานประตูห้องฝั่งตรงข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความแน่ใจ ที่มุมปากหยักยกยิ้มกว้างขึ้นด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ โลกมันจะกลมอะไรขนาดนี้นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ!

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ขยับตัวออกจากผนังแล้วสาวเท้าเดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังห้องพักของตัวเองด้วยท่าทางฮึกเหิมกว่าเดิมเป็นกอง

ติ๊ดๆๆ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงติดอยู่ที่มุมปากตลอดเวลา

"เสร็จกูแน่ ฮิ ฮิ ฮิ"

.

.

แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ของสำนักงานบริษัทชั้นนำ ทอแสงระยิบระยับสะท้อนพื้นผิวโมเดิร์นเงาวับ

บรรยากาศภายในออฟฟิศเริ่มคึกคักไปด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของพนักงานที่กำลังงละง่วนอยู่กับการจัดเตรียมเอกสารรับต้นสัปดาห์

​ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เอ้ในฐานะผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งหมาด ๆ ก้าวขาเข้ามาในออฟฟิศด้วยมาดที่เตรียมตัวมาอย่างดิบดีและมั่นใจสุดขีด

เสื้อสูทแบรนด์ดังราคาแพงถูกรีดเรียบกริบไร้รอยยับย่น ผมสีเข้มถูกเซ็ตเปิดหน้าผากอย่างตั้งใจเพื่อขับเน้นใบหน้าคมคายหล่อเหลา

ทว่าในมือหนากลับถือแก้วชาไข่มุกสีหวานแหววเจาะหลอดพร้อมดูดประดับอยู่ ซึ่งขัดกับลุคผู้บริหารหนุ่มหล่อเนี้ยบแบบสุด ๆ จนพนักงานสาว ๆ ในแผนกต้องแอบเหลียวหลังมองด้วยความอมยิ้ม

​เป้าหมายของเขาในเช้าวันนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเลขานุการสาวตัวเล็กหน้าม้าปุ๊กปิ๊กห้องตรงข้ามที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อคืน

ภาพของสาวน้อยไซส์มินิในชุดเดรสสีอ่อนที่เดินดุ๊กดิ๊กเข้าห้องฝั่งตรงกันข้ามยังคงติดตาติดใจ ยิ่งนึกถึงแก้มยุ้ย ๆ กับดวงตากลมโตบ้องแบ๋วคู่นั้น ยิ่งทำให้เอ้ปักใจเชื่อสนิทใจว่าเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาแก้วคนนี้คงเพิ่งเรียนจบใหม่หรือเป็นเด็กฝึกงานหน้าใสที่หลงเข้ามาทำงานเอกสารแน่ ๆ

สมองอันมั่นใจเกินร้อยของเขาไม่ได้ฉุกคิดเลยแม้แต่น้อย

​เอ้สาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะทำงานโซนเลขาฯ หน้าห้องท่านประธานทันที รอยยิ้มพราวเสน่ห์ถูกยกขึ้นประดับมุมปากอย่างมั่นใจ

ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างเล็กปุ๊กปิ๊กในชุดทำงานสีครีมละมุนตาที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กเอกสารกองโตอยู่

​เส้นผมสีดำสนิทตัดตรงเป็นทรงหน้าม้าหนานุ่มปรกหน้าผากมน รับกับดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ ยิ่งขับให้ความน่ารักน่าทะนุถนอมพุ่งทะลุปรอทเข้าไปอีก

แก้มใส ๆ ขึ้นสีเรื่อตามธรรมชาติ ริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามใช้สมาธิ

ความเด็กและดูไร้เดียงสาจนเกินเบอร์นี้ทำเอาเอ้ลืมเรื่องอายุหรือตำแหน่งหน้าที่การงานไปเสียสนิท ในหัวของชายหนุ่มตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวเด็กนี่น่ารักโคตร ๆ น่าจับฟัดให้จมเขี้ยวจริง ๆ

​"แฮ่ม!"

เอ้กระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจ พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาแล้วยื่นแก้วชาไข่มุกพลาสติกใสที่มีไข่มุกเม็ดโตนอนก้นอยู่ก้นแก้วไปตรงหน้าโต๊ะ

​ศรชะงักมือที่กำลังพลิกแฟ้มเอกสารเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตากลมโตบ้องแบ๋วช้อนมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนเก๊กหล่อพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทางมาดมั่น รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ถูกส่งมาให้ทำเอาศรต้องกะพริบตาปริบ ๆ สองสามทีเพื่อตั้งสติ

​"สวัสดีค่ะผู้จัดการ มีอะไรให้ศรช่วยเหรอคะ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามด้วยความสุภาพ แต่แววตาภายใต้กรอบหน้าม้านั้นกลับพราวระยับขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

​"เรียกว่าพี่เอ้ก็ได้ครับคุณเลขาคนสวย..."