Home / โรแมนติก / 35 น่ากินที่สุด / พี่สาวตัวร้าย

Share

พี่สาวตัวร้าย

last update publish date: 2026-09-24 19:40:46

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามากระทบบนเตียงนอนยับยู่ยี่ ภายในห้องนอนกว้างขวางอบอวลไปด้วยความสงบ

อยู่คอนโดคนเดียวก็ดีแบบนี้

ร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นจู๋นอนกระดิกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์

นัยน์ตากลมโตจดจ่ออยู่กับหน้าจอยเกมส์ นิ้วเรียวเล็กกดรัว ๆ เล่นเกมต่อสู้ข้ามวันข้ามคืนจนขอบตาดำคล้ำ ข้างกายมีกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงสดที่เปิดดื่มจนหมดเกลี้ยงวางเกลื่อนกลาดอยู่หลายใบ

ซองขนมขบเคี้ยวและเศษสาหร่ายที่ร่วงกราวเกลื่อนฟูก เจ้าตัวปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือหนีโลกภายนอกและภาระงานทั้งหมดมาเป็นวันที่สามแล้ว

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวเป็นแนวยาวผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเนื้อบางเบา สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางสไตล์มินิมอลของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศเงียบสงบอบอวลไปด้วยความอึมครึมจากมรสุมชีวิตที่เพิ่งโถมเข้ามาใส่เจ้าของห้อง

แกร๊ก...

เสียงกลอนประตูห้องนอนถูกปลดล็อก พร้อมกับการปรากฏร่างของสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ปากบางแยกเขี้ยวจนเผยให้เห็นเหล็กดัดฟันสีชมพู ในชุดกระโปรงสั้นสีพาสเทลที่ถือวิสาสะไขคีย์การ์ดสำรองเข้ามาเองโดยไม่ต้องเคาะ

"พี่ศรี"

เสียงใสเอ่ยเรียกขึ้นเบา ๆ คนที่นอนกางแขนกางขาคว่ำหน้าอยู่บนเตียงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นขยี้หัวฟู ๆ ของตัวเองด้วยความมึนงงจากการนอนซมมาหลายวัน

"เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู"

ศรีเอ็ดเสียงแหบพร่า ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้หนักติดต่อกันหลายคืนกวาดมองน้องสาวนิ่ง ๆ

"จะเคาะทำไม เคาะไปพี่ก็ไม่เปิด ขี้เกียจขนาดนี้ใครจะไปยืนรอ"

ศรตอบกลับเสียงใส เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง

"ไม่ซื้ออะไรติดมือมาฝากเลยเหรอ?"

คนเป็นพี่หรี่ตามองมือเปล่าของน้องสาวแล้วเบะปากคว่ำลงเหมือนเด็กถูกขัดใจ

"ศรมาตามไปทำงานนะคะ ไม่ได้มาเยี่ยมคนป่วย" น้องสาวตัวเล็กสวนกลับทันควัน ยืนเท้าสะเอวเอียงคอจ้องพี่สาวตัวดีท่าทางกวน ๆ

"พ่อกับแม่ว่าไงมั่ง"

"อย่าให้เซด... หูชาไปหมดแล้ว"

ศรถอนหายใจตาม ทำหน้ายู่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจแทน

"โทษพี่ล่ะสิ"

"ไม่ใช่หรอก แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน จะเข้าหน้ากันติดไหมล่ะ คบค้ากันมาตั้งนานตั้งสิบกว่าปี"

ศรย่นจมูก ทิ้งตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างเตียง กวาดสายตามองสภาพห้องที่รกรากแล้วส่ายหัวเบา ๆ

"เราไม่ได้ผิดสักหน่อย พี่ซื่อสัตย์จะตาย"

ศรีเชิดหน้าขึ้นด้วยความดื้อรั้น แววตาฉายความรู้สึกเจ็บใจยังโกรธไม่หาย

"แต่พี่ก็ไม่ได้รักพี่มาโนชไงคะ พี่แข็งเกินไป เก่งเกินไป แล้วก็เอาแต่ใจเกินไป"

"ยายศร"

"ศรไม่เคยเห็นพี่อ้อนพี่มาโนชเลยสักครั้ง"

"เขาถึงไปหาเด็กที่ชอบอ้อนใช่ไหม?"

"ผู้ชายอายุเยอะและรวย เขาจะอยากได้อะไรอีกละคะ เงินก็มี หน้าตาทางสังคม มีทุกอย่างหมดแล้ว"

ผู้ศรพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจแต่ก็พูดตรงตามความเป็นจริง

"ถ้าไม่มีพี่ช่วยงานบริหารบริษัท เขาต้องเหนื่อยขนาดไหน ทำไมเขาไม่คิดถึงตรงนั้นบ้างล่ะ!"

ศรีเสียงเครือขึ้นด้วยความโมโหขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความขัดใจ

"ก็เพราะพี่ไม่ได้รักเขาไงคะ ศรบอกแล้วก่อนแต่งว่าคนไม่ได้รักกันแบบคู่ชีวิต มันจะไปกันรอดได้ยังไง"

"เราต้องแต่งงานกันเพราะธุรกิจของพ่อกับแม่นะ เราต้องการทะเบียนสมรสไว้ใช้หลายเรื่อง แล้วการแต่งงานเพราะหน้าที่ทางสังคมมันก็มีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาแล้ว คนที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่แบบเขาทำไมต้องเลือกทางที่ทำให้เมียเดือดร้อนด้วย... ไม่แมนเอาซะเลย!"

"ผู้ชายสมัยนี้เขาก็เลือกความสุขของตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างเปิดเผยกันทั้งนั้นแหละค่ะ เราเท่าเทียมกันไงคะ "

"เฮ้อ... พอเลย หย่ากันขาดแล้วก็จบกันไป หยุดพูดถึงผู้ชายเฮงซวยนั่นสักพักเถอะ จะอ้วกแล้วเนี่ย" ศรีทำท่าทางคลื่นไส้ ยกมือขึ้นลูบคอตัวเองประกอบ

"แพ้ท้องเหรอคะคุณพี่?"

"เป็นหมันอะดิ!"

ศรีตอกกลับเสียงห้วน ใบหน้าบึ้งตึงสนิท ความตึงเครียดในอกไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เกลียดความตลกหน้าตายนี่ชะมัดเลยให้ตายสิ"

"ขอบใจ..."

ศรีเอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาเหม่อมองไปข้างทางอย่างคนหมดแรงบรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • 35 น่ากินที่สุด   เก็บส้วมไว้ใกล้ตัว

    ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานสาว ประตูกลอนถูกลงไว้อย่างแน่นหนา บรรยากาศด้านในเย็นเฉียบจากแอร์ที่เปิดแข่งกับความหัวร้อนของเจ้าของห้อง ศรีเดินจ้ำอ้าวกระแทกส้นเท้าเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สีหน้ายังคงบึ้งตึงและคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ ในขณะเดียวกัน ศรเดินตามเข้ามาเงียบ ๆ ร่างเล็กไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือตกใจอะไรสักนิด เธอเดินตรงไปยังมุมชงกาแฟประจำห้องทันที ภาพลักษณ์ภายนอกของศรอาจจะดูเป็นสาวน้อยแบ๊ว ๆ น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเด็กฝึกงาน แต่รสนิยมจริง ๆ ของเธอสวนทางกับหน้าตาลิบลับ ศรไม่เคยชอบของหวานหรือเครื่องดื่มใส่นมน้ำตาล ของโปรดของเธอคือกาแฟดำเข้มข้นไม่ใส่น้ำตาลสักหยดเพื่อปลุกความตื่นตัว ครืดดดด~ ผงกาแฟคั่วบดอยู่ข้างใน กลิ่นหอมกรุ่นของคาเฟอีนลอยแตะจมูก ผิดกับพี่สาวภายนอกดูเป็นประธานสาวจอมโหด เด็ดขาด และน่าเกรงขาม แต่ศรีชอบของหวาน โดยเฉพาะชาไข่มุกและขนมหวาน ศรเหลือบมองพี่สาวที่กำลังนั่งกอดอกหน้าหงิก ก่อนจะตัดสินใจหยิบแก้วชาไข่มุกพลาสติกใส แก้วเดียวกับที่เอ้เพิ่งซื้อมาฝากที่ถือติดมือเข้ามาด้วย วางแปะลงบนโต๊ะตรงหน้าพี่สาวโดยไม่ต้องเอ่ยถามสักคำ ศรีชะงักไปนิด ดวง

  • 35 น่ากินที่สุด   งานดีดีที่เลือกเอง

    ว้อด.. เดอะ.. ฟัคคคค!! แสงไฟนีออนสาดส่องลงมากระทบกับกองเอกสารและแฟ้มงานตั้งสูงท่วมหัวจนแทบจะกลบมิดร่างสูงของเอ้ที่นั่งหลังจอโต๊ะทำงานในห้องผู้จัดการทั่วไป มือหนาที่เคยจับปากกาเซ็นอนุมัติอย่างมั่นอกมั่นใจ ตอนนี้กลับชะงักค้าง..ไม่รู้จะหยิบอันไหนก่อนดี หมือนมันจะถล่มลงมาทับตายได้ทุกเมื่อถ้าไปแตะต้องไอ้กองกระดาษตรงหน้า "นี่งานรายวัน...หรืองานรายปีวะเนี่ย"มือหนาพลิกเปิดแฟ้มบัญชีหนาเตอะ เล่มแล้วเล่มเล่า รายงานยอดขาย งบประมาณไตรมาส และโปรเจกต์มหาศาลที่ถูกกองสุมไว้ราวกับภูเขาเลากา "ให้ตายสิ..นี่กองเอกสารหรือกองทรายวะเนี่ย เยอะจัด!!" เอ้สบถออกมาเสียงดังลั่นห้อง มือข้างหนึ่งขยี้กลุ่มผมปาดเจลจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตะลึงเมื่อกวาดสายตาไปดูรายการที่เหลืออยู่ อย่าว่าแต่จะไปกินข้าวเย็นกับเลขาฯ สาวตามที่ลั่นวาจาไว้เลย ต่อให้ใช้เวลาทำงานหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันสิบวันสิบคืน งานกองนี้ก็ไม่มีทางเสร็จทันหรอก!Rrrrrr โทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะแผดเสียงร้องดังขึ้นมาในเวลาเลิกงานดังลอดออกมาขัดจังหวะความเครียดพอดิบพอดี"ว่าไง""เลิกงานแล้วไปไหนกันดี""ไม่ต้องโทรหากูเดือนนึ

  • 35 น่ากินที่สุด   อ่อยป้ะ

    เอ้ส่งเสียงนุ่มทุ้มชวนฝัน พลางเลื่อนแก้วชาไข่มุกเข้าไปใกล้ศรมากขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความเอ็นดูระคนอยากหยอกเย้า "พอดีพี่ผ่านร้านข้างล่างสีหวานสวยของชาทำให้นึกถึงใบหน้าหวานๆ ของน้อวก็เลยซื้อมาฝากดื่มแล้วจะได้ชื่นใจหายเหนื่อยไงคะ" ​ศรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองแก้วชาไข่มุกสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่่พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ ภายใต้ใบหน้าใสซื่ออินโนเซนต์และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่แย้มกว้างจนแก้มปรินั้น สมองอันฉลาดเป็นกรดของเลขานุการสาวกลับกำลังแล่นฉิวด้วยความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด ​หึ... เด็กนี่... มาทำท่าทางกรุ้มกริ่มใส่แบบนี้... คงยังไม่รู้สินะว่าสวยสังหารเป็นยังไง ศรคิดในใจอย่างนึกสนุก รอยยิ้มสดใสบริสุทธิ์ผุดขึ้นบนใบหน้าจนดูไร้พิษภัยราวกับกระต่ายน้อยในทุ่งลาเวนเดอร์ ​"อุ้ย~ขอบคุณมากเลยนะคะผู้จัดการ ใจดีจังค่ะ" ศรเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ก้มหน้าลงเล็กน้อยทำท่าเขินอายตามบทบาทเด็กสาวใสซื่อ ก่อนจะแกล้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทว่าจังหวะที่เธอยืนขึ้นเต็มความสูงและขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะเพื่อรับแก้วชา ร่างระหงที่ซ่อนรูปอยู่ใต้ชุดทำงานเนื้อบางก็ขยับเข้าหาเอ้ในร

  • 35 น่ากินที่สุด   เลขาคนสวยอยู่ห้องตรงข้าม

    ติ๊ง! เสียงจากลิฟต์โดยสารดังขึ้นพร้อมบานประตูสเตนเลสสีเงินเลื่อนเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงของเอ้ที่ก้าวขาโซเซออกมาเล็กน้อย ฤทธิ์แอลกอฮอล์จากการฉลองตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ทำให้มึนตึ้บมือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากลวก ๆ ดวงตาคมกริบหรี่ลงโฟกัสภาพตรงหน้า ร่างหนายืนปักหลักอยู่หน้าลิฟต์ ห่างจากห้องพักค่อนข้างไกลโข มือข้างที่ว่างกำลังควานหาคีย์์การ์์ดในกระเป๋ากางเกงสแลคอย่างทุลักทุเล "อยู่ไหนวะ.." ติ๊ดๆๆๆ "หนูถึงห้องแล้วค่ะไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหนูจัดการเอง.." ทว่า จังหวะนั้นเองสายตาที่พร่ามัวกลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กปุ๊กปิ๊กของใครบางคนที่กำลังยืนทาบคีย์การ์ดหน้าห้องฝั่งตรงข้าม "เอ๊ะ..นั่นมัน?" เอ้ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินมองร่างของหญิงสาวตัวเล็กจิ๋วในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมอ่อนละมุนสะดุดใจ เส้นผมสีดำสนิทตัดทรงหน้าม้าหนานุ่มรับกับหน้าผากมน ดวงตากลมโตบ้องแบ๋ว เรือนร่างบอบบางไซส์มินิที่สูงแค่ไหล่ ริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูแบบเด็กสาวสไตล์ญี่ปุ่น ให้ตายสิ... เอ้กะพริบตาปริบ ๆ ไล่ความมึนเมาออกจากหัว สมองที่แล่นช้าลงเพราะแอลกอฮอล์เริ่มประมวลผลชัดเจนขึ้นเรื่อย

  • 35 น่ากินที่สุด   น้องสาวแสนดี

    "นี่พี่ลาหยุดงานมาสามวันแล้วนะ ประชุมบอร์ดวันนี้ก็ไม่ยอมเข้า เอกสารกองโตบนโต๊ะหนูเคลียร์ไม่ไหวแล้วนเนี่ย" คนนอนกางแขนกางขาบนเตียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นขยี้หัวฟู ๆ ของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า "พี่ลาพักร้อน" "ไม่มีให้ลาค่ะนั่นบริษัทของคุณนะคะคุณประธาน คุณต้องไปจัดการเองจ้า" "ให้ทางบอร์ดจัดการกันเองก่อนสิ พี่จะนอนพักผ่อน ไม่เห็นรึไงว่าสมองจะระเบิดอยู่แล้ว" ศรีเบะปากทำหน้ามุ้ย ทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนฟูกนุ่มอีกรอบอย่างดื้อดึง "หมดเวลาแล้วค่ะ! แค่สามวันบริษัทก็วุ่นวายกันจะแย่แล้ว... อ้อ จริงสิ พี่ศรี วันนี้หนูเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามาทำตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ด้วยนะ" "อือ..." "เม้าท์ให้ฟัง เป็นผู้ชายที่ตลกมากกกก" "อือ ๆ " "ในใบสมัครระบุว่าอายุ 25 ปี แต่วางมาดเหมือนอาเสี่ยใหญ่ ดูแก่แดดแก่ลมสุด ๆ เขาหน้าตาหล่อนะ แต่ขี้เก๊กมากกกก~ แถมยังชอบทำท่าลอย ๆ เหมือนพวกช่างจินตนาการเพ้อฝันตลอดเวลาด้วยนะ" "แล้วยังไงต่อ?" "ใส่น้ำหอมกลิ่นเก่า ๆ ด้วยกลิ่นฉุนกึกเตะจมูกสุด ๆ อะ คนนี้แหละที่ทางเราเพิ่งรับเข้าทำงานตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่" "ใ

  • 35 น่ากินที่สุด   พี่สาวตัวร้าย

    แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามากระทบบนเตียงนอนยับยู่ยี่ ภายในห้องนอนกว้างขวางอบอวลไปด้วยความสงบ อยู่คอนโดคนเดียวก็ดีแบบนี้ ร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นจู๋นอนกระดิกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตากลมโตจดจ่ออยู่กับหน้าจอยเกมส์ นิ้วเรียวเล็กกดรัว ๆ เล่นเกมต่อสู้ข้ามวันข้ามคืนจนขอบตาดำคล้ำ ข้างกายมีกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงสดที่เปิดดื่มจนหมดเกลี้ยงวางเกลื่อนกลาดอยู่หลายใบ ซองขนมขบเคี้ยวและเศษสาหร่ายที่ร่วงกราวเกลื่อนฟูก เจ้าตัวปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือหนีโลกภายนอกและภาระงานทั้งหมดมาเป็นวันที่สามแล้ว แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวเป็นแนวยาวผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเนื้อบางเบา สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางสไตล์มินิมอลของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศเงียบสงบอบอวลไปด้วยความอึมครึมจากมรสุมชีวิตที่เพิ่งโถมเข้ามาใส่เจ้าของห้อง แกร๊ก... เสียงกลอนประตูห้องนอนถูกปลดล็อก พร้อมกับการปรากฏร่างของสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ปากบางแยกเขี้ยวจนเผยให้เห็นเหล็กดัดฟันสีชมพู ในชุดกระโปรงสั้นสีพาสเทลที่ถือวิสาสะไขคีย์การ์ดสำรองเข้ามาเองโดยไม่ต้องเคาะ "พี่ศรี" เสียงใส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status