พี่สาวตัวร้าย

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามากระทบบนเตียงนอนยับยู่ยี่ ภายในห้องนอนกว้างขวางอบอวลไปด้วยความสงบ

อยู่คอนโดคนเดียวก็ดีแบบนี้

ร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นจู๋นอนกระดิกขาไปมาอย่างสบายอารมณ์

นัยน์ตากลมโตจดจ่ออยู่กับหน้าจอยเกมส์ นิ้วเรียวเล็กกดรัว ๆ เล่นเกมต่อสู้ข้ามวันข้ามคืนจนขอบตาดำคล้ำ ข้างกายมีกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงสดที่เปิดดื่มจนหมดเกลี้ยงวางเกลื่อนกลาดอยู่หลายใบ

ซองขนมขบเคี้ยวและเศษสาหร่ายที่ร่วงกราวเกลื่อนฟูก เจ้าตัวปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือหนีโลกภายนอกและภาระงานทั้งหมดมาเป็นวันที่สามแล้ว

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดตัวเป็นแนวยาวผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเนื้อบางเบา สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางสไตล์มินิมอลของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศเงียบสงบอบอวลไปด้วยความอึมครึมจากมรสุมชีวิตที่เพิ่งโถมเข้ามาใส่เจ้าของห้อง

แกร๊ก...

เสียงกลอนประตูห้องนอนถูกปลดล็อก พร้อมกับการปรากฏร่างของสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ปากบางแยกเขี้ยวจนเผยให้เห็นเหล็กดัดฟันสีชมพู ในชุดกระโปรงสั้นสีพาสเทลที่ถือวิสาสะไขคีย์การ์ดสำรองเข้ามาเองโดยไม่ต้องเคาะ

"พี่ศรี"

เสียงใสเอ่ยเรียกขึ้นเบา ๆ คนที่นอนกางแขนกางขาคว่ำหน้าอยู่บนเตียงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นขยี้หัวฟู ๆ ของตัวเองด้วยความมึนงงจากการนอนซมมาหลายวัน

"เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู"

ศรีเอ็ดเสียงแหบพร่า ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้หนักติดต่อกันหลายคืนกวาดมองน้องสาวนิ่ง ๆ

"จะเคาะทำไม เคาะไปพี่ก็ไม่เปิด ขี้เกียจขนาดนี้ใครจะไปยืนรอ"

ศรตอบกลับเสียงใส เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง

"ไม่ซื้ออะไรติดมือมาฝากเลยเหรอ?"

คนเป็นพี่หรี่ตามองมือเปล่าของน้องสาวแล้วเบะปากคว่ำลงเหมือนเด็กถูกขัดใจ

"ศรมาตามไปทำงานนะคะ ไม่ได้มาเยี่ยมคนป่วย" น้องสาวตัวเล็กสวนกลับทันควัน ยืนเท้าสะเอวเอียงคอจ้องพี่สาวตัวดีท่าทางกวน ๆ

"พ่อกับแม่ว่าไงมั่ง"

"อย่าให้เซด... หูชาไปหมดแล้ว"

ศรถอนหายใจตาม ทำหน้ายู่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจแทน

"โทษพี่ล่ะสิ"

"ไม่ใช่หรอก แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน จะเข้าหน้ากันติดไหมล่ะ คบค้ากันมาตั้งนานตั้งสิบกว่าปี"

ศรย่นจมูก ทิ้งตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างเตียง กวาดสายตามองสภาพห้องที่รกรากแล้วส่ายหัวเบา ๆ

"เราไม่ได้ผิดสักหน่อย พี่ซื่อสัตย์จะตาย"

ศรีเชิดหน้าขึ้นด้วยความดื้อรั้น แววตาฉายความรู้สึกเจ็บใจยังโกรธไม่หาย

"แต่พี่ก็ไม่ได้รักพี่มาโนชไงคะ พี่แข็งเกินไป เก่งเกินไป แล้วก็เอาแต่ใจเกินไป"

"ยายศร"

"ศรไม่เคยเห็นพี่อ้อนพี่มาโนชเลยสักครั้ง"

"เขาถึงไปหาเด็กที่ชอบอ้อนใช่ไหม?"

"ผู้ชายอายุเยอะและรวย เขาจะอยากได้อะไรอีกละคะ เงินก็มี หน้าตาทางสังคม มีทุกอย่างหมดแล้ว"

ผู้ศรพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจแต่ก็พูดตรงตามความเป็นจริง

"ถ้าไม่มีพี่ช่วยงานบริหารบริษัท เขาต้องเหนื่อยขนาดไหน ทำไมเขาไม่คิดถึงตรงนั้นบ้างล่ะ!"

ศรีเสียงเครือขึ้นด้วยความโมโหขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความขัดใจ

"ก็เพราะพี่ไม่ได้รักเขาไงคะ ศรบอกแล้วก่อนแต่งว่าคนไม่ได้รักกันแบบคู่ชีวิต มันจะไปกันรอดได้ยังไง"

"เราต้องแต่งงานกันเพราะธุรกิจของพ่อกับแม่นะ เราต้องการทะเบียนสมรสไว้ใช้หลายเรื่อง แล้วการแต่งงานเพราะหน้าที่ทางสังคมมันก็มีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาแล้ว คนที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่แบบเขาทำไมต้องเลือกทางที่ทำให้เมียเดือดร้อนด้วย... ไม่แมนเอาซะเลย!"

"ผู้ชายสมัยนี้เขาก็เลือกความสุขของตัวเองเป็นที่ตั้งอย่างเปิดเผยกันทั้งนั้นแหละค่ะ เราเท่าเทียมกันไงคะ "

"เฮ้อ... พอเลย หย่ากันขาดแล้วก็จบกันไป หยุดพูดถึงผู้ชายเฮงซวยนั่นสักพักเถอะ จะอ้วกแล้วเนี่ย" ศรีทำท่าทางคลื่นไส้ ยกมือขึ้นลูบคอตัวเองประกอบ

"แพ้ท้องเหรอคะคุณพี่?"

"เป็นหมันอะดิ!"

ศรีตอกกลับเสียงห้วน ใบหน้าบึ้งตึงสนิท ความตึงเครียดในอกไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เกลียดความตลกหน้าตายนี่ชะมัดเลยให้ตายสิ"

"ขอบใจ..."

ศรีเอ่ยเสียงเบาหวิว ดวงตาเหม่อมองไปข้างทางอย่างคนหมดแรงบรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ