น้องสาวแสนดี

"นี่พี่ลาหยุดงานมาสามวันแล้วนะ ประชุมบอร์ดวันนี้ก็ไม่ยอมเข้า เอกสารกองโตบนโต๊ะหนูเคลียร์ไม่ไหวแล้วนเนี่ย"

คนนอนกางแขนกางขาบนเตียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นขยี้หัวฟู ๆ ของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

"พี่ลาพักร้อน"

"ไม่มีให้ลาค่ะนั่นบริษัทของคุณนะคะคุณประธาน คุณต้องไปจัดการเองจ้า"

"ให้ทางบอร์ดจัดการกันเองก่อนสิ พี่จะนอนพักผ่อน ไม่เห็นรึไงว่าสมองจะระเบิดอยู่แล้ว"

ศรีเบะปากทำหน้ามุ้ย ทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนฟูกนุ่มอีกรอบอย่างดื้อดึง

"หมดเวลาแล้วค่ะ! แค่สามวันบริษัทก็วุ่นวายกันจะแย่แล้ว... อ้อ จริงสิ พี่ศรี วันนี้หนูเพิ่งรับพนักงานใหม่เข้ามาทำตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ด้วยนะ"

"อือ..."

"เม้าท์ให้ฟัง เป็นผู้ชายที่ตลกมากกกก"

"อือ ๆ "

"ในใบสมัครระบุว่าอายุ 25 ปี แต่วางมาดเหมือนอาเสี่ยใหญ่ ดูแก่แดดแก่ลมสุด ๆ เขาหน้าตาหล่อนะ แต่ขี้เก๊กมากกกก~ แถมยังชอบทำท่าลอย ๆ เหมือนพวกช่างจินตนาการเพ้อฝันตลอดเวลาด้วยนะ"

"แล้วยังไงต่อ?"

"ใส่น้ำหอมกลิ่นเก่า ๆ ด้วยกลิ่นฉุนกึกเตะจมูกสุด ๆ อะ คนนี้แหละที่ทางเราเพิ่งรับเข้าทำงานตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปคนใหม่"

"ให้ทำงานแทนพี่ไปเลยได้ไหมล่ะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ไม่อยากออกจากห้องเลยสักนิด"

"ไม่ได้ค่ะ! พี่ก็ต้องไปสั่งงานเขาเองสิคะ หนูเป็นเลขาฯ หน้าห้องต้องคีพลุคสาวน่ารักเรียบร้อยแบบนางฟ้า ส่วนพี่เป็นเจ้าของบริษัทก็ต้องสวมวิญญาณนางมารร้ายสิ คิกคิก"

ศรพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เปลี่ยนโหมดกลับมาคุยเล่นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

"ตรรกะบ้าบออะไรวะเนี่ย..."

ศรีส่ายหัวเอือมระอา ขยับตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง

"ไป ๆ ๆ ลุกขึ้นไปอาบน้ำทำสวยได้แล้วค่ะคุณพี่ พรุ่งนี้เช้าเราต้องไปทำงานกันแต่เช้าตรู่เลยนะ!"

"เก็บห้องให้หน่อยสิไม่มีแรงขยับตัวแล้วเนี่ย"

"ทำไมไม่จ้างแม่บ้านมาทำเล่า!"

"ก็ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้ามาเดินยุ่มย่ามในห้องส่วนตัวนี่นา..."

ผู้เป็นน้องถอนหายใจพรืดออกมาเสียงดังด้วยความหมั่นไส้ เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องนอน กวาดสายตามองสภาพห้องที่รกรากราวกับรังหนู

แก้มป่อง ๆ พองลมด้วยความขัดใจสุดขีด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนเตียงยวบยาบ

"สภาพห้องแบบนี้... นี่เหรอคนเกิดก่อนฉันตั้งห้าปี! นี่มันเด็กหญิงศิรินภาชัด ๆ หน้าตาก็ยับเยินผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนบ้า ชุดนอนก็ย้วยแถมยังนอนกินขนมเกลื่อนเตียงเหมือนเด็กอนุบาลไม่มีผิดรู้ถึงไหนอายถึงนั่นนะคะ ท่านประธาน!"

น้องสาวคนสวยดึงแขนพี่สาวพลางทำหน้ามุ้ยใส่ ปากก็บ่นเจื้อยแจ้วชุดใหญ่ไม่มีหยุด

"ก็คนมันเหนื่อยนี่นา! เครียดเรื่องหย่ากับอดีตสามีไม่พอ ยังต้องมาแบ่งบริษัทกับผู้ชายเห็นแก่ตัวอีก สมองฉันจะระเบิดตายอยู่แล้วน้าา!"

คนเป็นพี่โวยวายเสียงหลง ทิ้งตัวหงายหลังลงไปนอนแผ่หลาบนเตียงอีกรอบ ยกมือขึ้นตีที่นอนปั๊ก ๆ เหมือนเด็ก ๆ เอาแต่ใจ

"เกลียดผู้ชายแล้วจะทำอะไรได้นอกจากใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปล่ะคะ เบื่อแค่ไหนก็ต้องตื่นไปสะสางงานที่ค้างคาอยู่ดีค่ะคุณพี่! เอกสารกองโตบนโต๊ะรอให้เซ็นอนุมัติจนล้นตู้แล้ว ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ยอมเข้าไปเคลียร์เองที่บริษัทนะ ศรจะเทงานแล้วบินไปเที่ยวเกาหลีคนเดียวจริง ๆ ด้วย!"

ศรยื่นหน้าเข้าไปขู่เสียงแข็งคนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขัดใจ ปิดเปลือกตาลงหนีความจริงตรงหน้าอย่างจำยอม เมื่อรู้ว่าน้องสาวตัวแสบเอาจริงแน่ถ้าเธอขืนดื้อต่อ

"อย่านะ... เออ ๆ ก็บอกว่าจะไปไงเล่า! พรุ่งนี้เช้าฉันจะถ่อสังขารไปเคลียร์งานที่บริษัทให้จบ ๆ เลิกบ่นสักทีเถอะยัยศร บ่นเป็นคุณแม่แก่ ๆ ไปได้"

"ดี ก็แค่เนี้ย~... ต้องให้มาตามถึงห้อง อายุ 35 หรือ 3 ขวบกันแน่เนี่ย เฮ้อ~"

"ศร..."

"อะไรอี้ก?"

"หิวข้าว... ทำอะไอร่อย ๆ ให้กินหน่อยสิ"

"ทำไมไม่สั่งฟู้ดเดลิเวอรีเล่า!"

"ก็ฝีมือแกทำอร่อยกว่าตั้งเยอะนี่นา นะ ๆ ๆ นะน้องสาวคนสวยของพี่"

"เฮ้อ... ทำไมชาติที่แล้วฉันต้องทำกรรมร่วมมากับพี่ที่ทำตัวเหมือนน้องสาวแบบนี้ด้วยเนี่ย ช่างเวรกรรมจริง ๆ!"

ศรบ่นกระปอดกระแปดยอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดหน้าเดินออกจากห้องนอนเพื่อตรงไปยังห้องครัว

"เย้! เดี๋ยวรีบไปอาบน้ำเลย ทำอาหารอร่อย ๆ รอเลยนะ!"

ศรียิ้มร่าเริงดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความกระตือรือร้นทันที ทิ้งให้น้องสาวตัวเล็กยืนส่ายหัวอยู่คนเดียวด้วยความเอือระอาในความกะล่อนของพี่สาวตัวเอง

แม้ภายนอกเวลาทำงานเจ้าตัวจะดูใสๆ ไร้พิษสงแต่เวลาอยู่กับพี่สาวแท้ ๆ กลับกลายร่างเป็นน้องสาวจอมจู้จี้ที่รู้ไส้รู้พุงทุกอย่าง

ผิดกับพี่สาวตัวดีที่แม้จะอายุเข้า 35 และมีดีกรีเป็นถึงประธานสาวสุดเเซ่บ ปากคอเราะร้าย ดุเดือดจนพนักงานในบริษัทพากันเกรงกลัว

แต่พออยู่บ้านกลับทำตัวเหลวเป๋วปัญญาอ่อนให้เห็นกันสองคน