ป้ามหาภัย

ศรีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ที่กำลังตีขึ้นมาเอาไว้ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ

"เออ ๆ คืนนี้ต้องถามโค้ชว่าทำไงจะจับโป๊ะผู้หญิงที่ชอบโกงอายุได้ แม่งอายุสามสิบละทำมาพูดว่ารุ่นเดียวกัน"

เสียงนั้นยังดังลั่นไม่หยุด

ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนกลางลิฟต์หน้าตาเฉย มือข้างที่ว่างห้อยอยู่ข้างลำตัว ส่วนอีกข้างยังถือโทรศัพท์แนบหูไม่ต่างจากเดิม แม้ประตูลิฟต์จะกำลังเลื่อนปิด เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวหรือยื่นมือมากดปุ่มค้างไว้ให้คนที่มาถึงก่อน

ศรียืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นกว่าเดิมเส้นประสาทตรงขมับเริ่มเต้นตุบ ๆ อย่างหงุดหงิด

"ก็สวยมั้ง... แต่แก่อะ!"

ปลายสายคงพูดอะไรบางอย่างกลับมา เพราะเจ้าตัวหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเหมือนยังไม่หายคาใจ

"ถ้ากูคบคนอายุสามสิบอัป กูจะเอาหน้าที่ไหนไปบอกคนในแก๊งวะ อุตส่าห์แต่งตัวหล่อเนี้ยบไปกินมื้อค่ำชิล ๆ กับคนสวยที่เพิ่งแมตช์กันในแอป นั่งคุยกันตั้งนานนึกว่าเด็กกว่ากู ที่ไหนได้... พูดออกมาหน้าตาเฉยว่าปีนี้อายุย่างเข้าเลขสาม" เขาหยุดหัวเราะไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ

"ผิดผีชิบหาย"

ศรีกะพริบตาช้า ๆ จากความรำคาญเมื่อครู่ เริ่มกลายเป็นความเหลือเชื่อ เธอไม่แน่ใจว่าควรโมโห หรือควรสงสารสติปัญญาของผู้ชายคนนี้ก่อนดี

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เสียงหัวเราะดังลั่นอยู่ในลิฟต์ ร่างสูงเอนตัวพิงผนังสเตนเลสพลางส่ายหน้าไปมาเหมือนยังขำไม่หาย มือที่ถือโทรศัพท์ยกขึ้นปาดหางตาราวกับน้ำตาจะไหลจากความตลกของเรื่องที่ตัวเองเล่า

"แค่คิดว่าต้องมานั่งอุ้มลูกที่มียัยแก่หนังเหี่ยวเป็นแม่กูยังขนลุกซู่เลย ไหนจะลูกกูอีก... ถ้าไปโรงเรียนแล้วครูทักว่า 'ยาย' มารับเหรอลูก จะเอาหน้าไปไว้ไหนวะ ฮ่า ๆ ๆ! มนุษย์ป้าชัด ๆ!"

ศรียืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่ถือกระเป๋าแบรนด์เนมค่อย ๆ กำสายสะพายแน่นขึ้นจนข้อปลายนิ้วเริ่มซีดขาว ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องแผ่นหลังกว้างตรงหน้าไม่วาง ขณะที่คำว่าแก่ยังดังวนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังจากคืนอันแสนเลวร้ายที่เพิ่งรู้ว่าสามีเลือกทิ้งเธอไปหาผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า หลังจากต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่ข้างในพังไม่เหลือชิ้นดี คำพูดพวกนี้กลับยิ่งตอกย้ำทุกอย่างจนแน่นอยู่กลางอก

ศรีสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดอารมณ์ที่กำลังปะทุเอาไว้ แต่ยิ่งฟังอีกฝ่ายพูดมากเท่าไร ปลายกรามก็ยิ่งขบแน่นมากขึ้นเท่านั้น

ทำไมผู้ชายบางคนถึงชอบเอาเรื่องอายุมาดูถูกผู้หญิงนักนะ เหมือนนอกจากปากแล้ว สมองก็ไม่ได้พัฒนาตามอายุที่เพิ่มขึ้นเลยสักนิด

เสียงหัวเราะกับเสียงพูดคุยของชายหนุ่มที่ดังอยู่คนเดียว เส้นเลือดตรงขมับของศรีเริ่มเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะโทสะที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด...

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ เปิดออก

ร่างสูงขยับตัวเตรียมเดินออกไปตามปกติแต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตู มือเรียวก็เอื้อมไปสะกิดหัวไหล่เขาแรง ๆ จนเจ้าตัวต้องหันขวับกลับมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"อะไรครับเจ๊.."

ปั่กกกกก!

คำพูดยังไม่ทันจบ กระเป๋าแบรนด์เนมใบไม่ใหญ่นักขนาดเหมาะมือง้างขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงมาเข้าที่กกหูใหญ่เต็มแรง

ผั่วะ!!!

ศีรษะแข็งๆสะบัดไปอีกทาง

ร่างสูงเซถอยหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ศรียังไม่หยุดเพียงเท่านั้น

ผลั่ก!

ปลายส้นรองเท้าพุ่งเข้าเป้ากลางลำตัวอย่างแม่นยำ

"อ๊อก!"

ร่างสูงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที สองมือรีบตะปบเข้าที่หว่างขา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความจุกเสียดจนพูดอะไรไม่ออก

ศรียืนค้ำหัวมองอยู่เหนือร่างนั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงแรง ๆ จากอารมณ์ที่อัดแน่นมานาน ก่อนจะชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วตวาดออกไปเสียงดัง

"ผู้หญิงอายุยี่สิบมันแก่ไม่ได้เหรอห๊ะ! แล้วผู้หญิงอายุสามสิบมันไปหนักหัวแกตรงไหน ไอ้คนปากเสีย!"

ติ๊งงง!

ประตูลิฟต์เปิดกว้างออกพอดี

ศรีปรายตามองคนที่นอนขดอยู่บนพื้นอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวฉับ ๆ ออกไปจากลิฟต์โดยไม่คิดหันกลับมามองอีก

"อะ... อึก..."

ชายหนุ่มนอนตัวงออยู่กับพื้น พยายามหายใจเข้าปอดอย่างทุลักทุเล

"แม่ง... อีป้ามหาภัย...อูยยย จุก"

คำด่าหลุดออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนความจุกจะเล่นงานจนเขาทำได้แค่กอดตัวเองแน่นอยู่บนพื้น