พ่อคนหล่อ

วรู้มมม!!

“แม่งเอ๊ย! ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย!”

ซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงคำรามก้องสะท้อนลานจอดรถชั้นใต้ดิน ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหันจนยางเนื้อนุ่มเบียดสีกับพื้นปูนดังลั่น

ประตูปีกนกถูกผลักเปิดออก

ร่างระหงในชุดเดรสเกาะอกสีดำยาวแหวกลึกรัดรูปก้าวลงมาด้วยความสง่างามดั่งนางพญา ทุกย่างก้าวที่จิกทับด้วยรองเท้าส้นสูงปรี๊ดเสริมความสูงให้ดูเฉี่ยวยิ่งขึ้น

ข้อมือเรียวประดับนาฬิกาหรูเรือนทองฝังเพชรระยิบระยับสะท้อนแสงไฟคู่กับกระเป๋าแบรนด์เนมใบโต เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวตามจังหวะเดิน

ทว่าใบหน้าเฉี่ยวคมกลับบึ้งตึงสนิท แววตาฉายความหงุดหงิดขีดสุดจากค่ำคืนอันน่าเบื่อหน่าย

“สวัสดีค่ะคุณศรี”

พนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์ส่งยิ้มเจื่อนและเอ่ยทักด้วยความระมัดระวังทันทีที่เห็นร่างเพรียวระหงก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า

“ค่ะ”

ศรีรับคำสั้นห้วน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือไอความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึมครึม

เธอยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วมือจิกเข้ากับต้นแขนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังเตลิดไม่เลิก

“วันนี้ค้างคอนโดใช่ไหมคะ”

พนักงานสาวเอถามพลางก้มมองระบบในแท็บเล็ตเพื่อเช็กข้อมูล

“ย้ายมาอยู่ค่ะ ฉันหย่ากับสามีแล้วแยกบ้านกันอยู่ เดี๋ยวของตามมาค่ะ”

ศรีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกระแทกระทั้นด้วยความหัวเสีย ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาวาวโรจน์ ใบหน้าสวยตึงเครียดจนสันกรามขยับขบเข้าหากันแน่น

“อะ อ้อ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ... เดี๋ยวเราให้คนเก็บรถไว้ให้ที่ประจำนะคะ”

“ฝากด้วยนะคะ”

ศรีสะบัดหน้าตอบรับห้วน ๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าคั่นกลางช่วงเสี้ยววินาที ก่อนจะหมุนตัวควบส้นสูงหันหลังเดินจ้ำอ้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ทันที

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยฟุ้งกระจายตามแรงเหวี่ยงของการก้าวเดิน แผ่นหลังตึงเครียดระบายความฮึดฮัดออกมาผ่านลมหายใจร้อนผ่าวตรงไปยังโถงลิฟต์ด้วยความเดือดดาล

วันนี้วันจดทะเบียนหย่ากับสามีทายาทอาณาจักรแอลกอฮอล์เบอร์ต้นของประเทศ ด้วยความที่ตระกูลทำการค้าด้วยกันจึงอยากให้เรือล่มในหนอง ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกไม่ได้รักแต่มันก็ผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่คิดว่าการหย่าจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำไป

สามีตัวดีดันไปมีลูกกับหญิงอื่นแล้วบอกว่ารักมาก นี่มัน..เสียหน้าสุด ๆ ไปเลย สมัยนี้ใครเขาแต่งงานกันเพราะรักกัน มีแต่แต่งเพื่อธุรกิจเท่านั้นแหละ ก็ไม่ได้อะไรแค่ไม่ชอบให้ตัวเองเสียหน้า

ศรีมายืนหยุดรออยู่หน้าประตูลิฟต์ สองมือทุบลงบนต้นขาเบา ๆ อย่างคนหมดความอดทน

นัยน์ตาสีเข้มจดจ้องมองไฟบอกชั้นลิฟต์ที่ยังเลื่อนขึ้นช้า ๆ ราวกับกลั่นแกล้ง ก่อนที่ความอัดอั้นตันใจจะระเบิดออกมาเป็นคำพูดพร้อมกับการเหวี่ยงมือระบายความหงุดหงิด

“ฮึ่ย!! รักบ้ารักบออะไร ชอบเด็กสาวอายุยี่สิบสี่เนี่ยนะ ตัวเองตั้งสี่สิบแล้วยังจะหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้อีก งี่เง่าชะมัด”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"เออ แม่งแต่งหน้าหนาเตอะ สงสัยหนังเหี่ยวหน้าแก่"

เสียงคุยโทรศัพท์ดังลั่นมาจากปลายทางเดินจนศรีต้องหันไปมอง หญิงสาวยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าลิฟต์ คิ้วเรียวค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันเมื่อเจ้าของเสียงเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดลอยนำมาก่อนตัวจนเธอต้องกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำสนิทเดินตรงเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ที่แนบอยู่ข้างหู กระดุมเสื้อด้านบนถูกปลดออกหลายเม็ดเผยให้เห็นแผงอกด้านใน ผมสีดำถูกเซตจนเนี้ยบกริบเป็นเงาวับ เขาพูดไป หัวเราะไป เดินแกว่งไหล่ไปตลอดทางราวกับไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังรบกวนคนอื่นอยู่

ศรีกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาที่ประตูลิฟต์อย่างรวดเร็ว

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกขัดตา

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณเตือนเบา ๆ ศรีขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าหมายจะเข้าไปด้านใน แต่ยังไม่ทันถึงประตู ร่างสูงกลับพุ่งแทรกผ่านหน้าเธอไปก่อน ไหล่หนาเฉี่ยวแขนเข้าอย่างจังจนเธอเซไปครึ่งก้าว

หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามอง

"อ่ะ... ไอ้..."