ได้งานที่ดี

ก่อนจะก้าวขาผ่านประตูบานใหญ่เข้าสู่พื้นที่สำนักงานใหญ่ หัวใจของเอ้กระตุกวูบด้วยความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นผู้คนแต่งตัวเนี๊ยบกริบเดินกันขวักไขว่ ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวทำให้ความมั่นใจที่พกมาเริ่มสั่นคลอนไปชั่วเสี้ยววินาที

แต่แล้ว เอ้ก็รีบดึงสติควักสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจอทันที หน้าจอล็อกสกรีนปรากฏรูปเซลฟีหน้าตัวเองที่จัดมุมแสงอย่างดิบดี พร้อมข้อความคำคมปลุกใจจากคอร์สของโค้ชตุลที่ตั้งเตือนไว้เด่นหรา

“ไม่มีอะไรที่ผู้ชายอย่างเราทำไม่ได้ คนหล่อดูดีอย่างเราใครก็อยากได้”

เอ้จ้องมองหน้าจอ หลุดขำหึ ๆ ออกมาเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นเสยผมจัดทรงให้เข้าที่ แอ่นอกสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นหน้ากลับคืนมาทันที

ความหลงตัวเองพุ่งกลับมาเต็มร้อย ร่างสูงก็เก็บมือถือใส่กระเป๋า เชิดคางขึ้นแล้วก้าวเดินย่างสามขุมผ่านฝูงชนตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับทันที

เลขาฯ สาวตัวเล็กหน้าเด็กในชุดทำงานเข้ารูปอวดสัดส่วนชวนมอง ส่งยิ้มพิมพ์ใจต้อนรับตามหน้าที่ด้วยมารยาทมืออาชีพ

ทว่าในสายตาของเอ้ รอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้เป็นเพียงแค่มารยาททางธุรกิจ

ดูรอยยิ้มนั่นสิ...

ส่งยิ้มหวานเยิ้มขนาดนี้ ถึงกับเก็บอาการเคลิบเคลิ้มไว้ไม่อยู่เลยสินะ เฮ้อ~ เบื่อจังทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะเรา สาว ๆ จะต้องอกหักอีกสักกี่คนพระเจ้าจึงจะยอมให้หล่อน้อยลงกันนะ~

"คุณคะ?"

เสียงหวานเอ่ยเรียกเบา ๆ เมื่อเห็นลูกค้าหนุ่มยืนนิ่งค้างไป มุมปากหนายกยิ้มกรุ้มกริ่มสะบัดหน้าดึงสติตัวเองกลับมา

"ครับ~ ผมเอ้ครับ มาตามนัดประชุมพิจารณาปรับตำแหน่งครับ"

เอ้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำดัดจริตเล็กน้อย พร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มโปรยเสน่ห์ใส่เต็มพิกัด ในหัวมั่นใจเต็มร้อยว่าความเท่ระเบิดระเบ้อของตัวเองกำลังทำให้อีกฝ่ายใจละลาย

"อ้อ... ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ"

เลขาฯ สาวพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มหวานอ่อนโยนตามสเตปงานบริการที่ดีเยี่ยม เธอมือเรียวผายมือเชิญให้เขาเดินตรงเข้าไปด้านในอย่างสุภาพ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจินตนาการล่องลอยไปไกลถึงไหนต่อไหน

เมื่อก้าวพ้นประตูบานใหญ่เข้าสู่ห้องประชุมโอ่อ่า บรรยากาศรอบตัวกลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ความเงียบงัดและแรงกดดันตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บนโต๊ะไม้ยาวขัดเงารูปตัวยูมีคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒินั่งเรียงรายสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าเก้าอี้ประธานตัวใหญ่ตรงหัวโต๊ะกลับว่างเปล่าไร้เงาของบอสใหญ่

กรรมการอาวุโสวัยกลางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปลดแว่นตากรอบทองออกวางพิงโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

"เนื่องจากโครงสร้างบริษัทเพิ่งถูกแยกออกเป็นสองส่วนอย่างกะทันหัน พนักงานในหลายแผนกถูกแบ่งกำลังพลออกไป ทำให้สำนักงานใหญ่ตอนนี้ขาดแคลนพนักงานหลายตำแหน่งพร้อมกันแบบเฉียบพลัน... เนื่องจากท่านประธานทั้งสองเพิ่งตกลงหย่าขาดและแยกบริษัทกันอย่างเป็นทางการ ท่านจึงติดธุระยุ่งจนไม่ได้มาร่วมประชุมวันนี้"

กรรมการอาวุโสปราบตามองเอกสารในมือแล้วเงยขึ้นสบตาเอ้

"แต่ในเมื่อคุณมาสัมภาษณ์และประเมินผลเรียบร้อย... ทางบอร์ดพิจารณาแล้วว่าเรากำลังต้องการผู้จัดการทั่วไปมารับหน้า พยุงหน้าที่และจัดการภาพรวมทุกอย่างแทนตำแหน่งที่ขาดหายไปชั่วคราวก่อน ถ้าคุณพร้อม..."

ดวงตาของเอ้เป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที หัวใจพองโตด้วยความฮึกเหิม

"ผมพร้อมครับ!" เอ้โพลงตอบกลับทันควันโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

"แล้วจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่ครับ?"

กรรมการอีกท่านเลิกคิ้วถามเอ้สูดหายใจลึก ยืดอกผายสไตล์อัลฟาชายผู้พร้อมลุยงานทุกสถานการณ์

"วันนี้... ไม่สิครับ! พรุ่งนี้เช้าผมสแตนด์บายเริ่มงานได้ทันทีเลยครับ!"

คณะกรรมการมองหน้ากันไปมาครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ

"โอเค... ถ้างั้นเราตกลงรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป ส่วนเรื่องรายละเอียดงานและการมอบหมายหน้าที่เชิงลึก เดี๋ยวท่านประธานใหม่อาจจะนัดเรียกพบคุณเพื่อชี้แจงด้วยตัวเองอีกครั้ง"

"ได้ครับ! ไม่มีปัญหาเลยครับท่าน" เอ้ตอบรับด้วยความกระตือรือร้น

"ส่วนเรื่องผลตอบแทน... เงินเดือนเริ่มต้นอยู่ที่สามหมื่นห้าพันบาท ถ้าคุณต้องการยื่นขอปรับเพิ่มฐานเงินเดือน จะต้องทำเรื่องยื่นเอกสารพร้อมเหตุผลประกอบ เพื่อให้ท่านประธานพิจารณาอนุมัติด้วยตัวเอง ถ้าโอเคตามนี้ก็เซ็นสัญญาได้เลย"

"ตกลงครับ! ขอบคุณคณะกรรมการทุกท่านมากครับ!"