Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสียงน้ำฝนภายนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงความเงียบสงัดยามดึก ภูผายืนถือแก้ววิสกี้มองวิวเมืองผ่านกระจกใส ในหัวยังคงจดจ่ออยู่กับภาพของพรีมและท่าทีท้าทายนั้นครืด… ครืด…เสียงโทรศัพท์สั่นขัดจังหวะ เขาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแจ้งเตือนข้อความสั้นๆ จากไลน์แพท: ภูผาคืนนี้ว่างไหมคะ ภูผามองข้อความของคู่นอนด้วยสายตาเรียบเฉย โดยไม่มีความคิดจะตอบรับ ตอนนี้ผู้หญิงคนอื่นกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อไปทันที เมื่อเทียบกับความถือดีของคนที่เพิ่งยืนสบตาเขาเมื่อครู่ภูผา: คืนนี้ติดงานครับ ไว้โอกาสหน้า เขากดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ พลางมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกใส“ดื้อใช้ได้…” เขาพึมพำเบาๆ ในความเงียบ มุมปากยกยิ้มเมื่อนึกถึงสายตาท้าทายตอนพรีมเอียงคอหลบสัมผัสจากเขา….แสงไฟจากหลอดนีออนส่องกระทบแผ่นหลังที่เปียกชุ่มเหงื่อ คิมดันตัวขึ้นลงกับพื้นห้องด้วยความเร็วและหนักหน่วง ร่างกายตึงเกร็ง สายตาจ้องนิ่งอยู่ที่พื้นปูน เขาไม่ได้ออกไปหาความสุขชั่วคราวกับใครที่ไหน เพราะรู้ดีว่าสัมผัสจากคนอื่นไม่มีทางลบความยั่วยวนของพรีมที่ตั้งใจปั่นหัวเขาได้เลยเขาทิ้งตัวลงนอนหงายบนพื้น ทอดสายตามองเพดาน พลาง

รสรินเลื่อนสายตาลงมองมือของภูผาที่โอบอยู่บนเอวพรีม... ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมามองหน้าเพื่อน ยิ้มกว้างอย่างรู้ทัน“อ๋อ… คนนี้เอง” หล่อนหัวเราะเบาๆ“เข้าใจแล้วว่าทำไมแกถึงไม่ยอมปล่อย”ภูผาไม่ปฏิเสธ ไม่แก้ตัว เขายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงมองพรีม“ของแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้หรอก...”เขากระชับมือที่โอบเอวเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย พลางมองลึกลงไปในตาเธอ“มันขึ้นอยู่กับว่า... เขาเลือกจะอยู่ หรือเลือกจะไปเองมากกว่า”พรีมสบตาเขานิ่ง ไม่ได้ผละตัวออก แต่รับรู้ได้ถึงน้ำเสียงและแรงกดเบาๆ อย่างชัดเจน....พรีมนั่งจิบค็อกเทลอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ มองบรรยากาศในงานอย่างเรียบเฉย หลังจากภูผาขอตัวไปคุยงานกับผู้ใหญ่เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังใกล้เข้ามา ไฮโซสาวในชุดราตรีเรียบหรูหยุดยืนข้างเธอ“ขอโทษนะคะ... คุณพรีมใช่ไหม” แพทถามพลางมองพรีมด้วยสายตาประเมิน“ค่ะ” พรีมวางแก้วลง มองตอบกลับนิ่งๆ “มีอะไรหรือเปล่าคะ”แพทสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะหันกลับมาหาพรีม“เปล่าค่ะ... แค่อยากมาทักทายดีไซเนอร์คนเก่ง พอดีเห็นคุณภูผาพาออกหน้าออกตาขนาดนั้น” แพทหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้ก้าวร้าว แต่แฝงความจงใจชัดเจน“ปกติเข

“ถ้าคุณอยากประชดตัวเอง...” คิมยืนตรง วางท่าทีนิ่งสงบเหมือนเดิม “...อย่าใช้ผมเป็นเครื่องมือครับคุณพรีม”คำพูดของคิมทำเอาพรีมชะงัก ความรู้สึกจุกดันขึ้นมาถึงคอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ดึงสติกลับมาได้พรีมหัวเราะเบาๆ มองเขาเหมือนมองเด็กที่พยายามพูดเอาชนะ“สำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่าคะ...” น้ำเสียงเธอนุ่มเรียบ แฝงความถือดี “ฉันก็แค่เล่นสนุก...”เธอยิ้มมุมปาก ทิ้งสายตาท้าทายไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในงาน แต่ทันทีที่หันหลังให้เขา รอยยิ้มของพรีมก็หายวับไปทันที มือเธอกำแน่นเพื่อข่มจังหวะหัวใจที่ยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ....ท่ามกลางความเงียบของโถงลิฟต์หลังจากงานกาล่าสิ้นสุดลง แสงไฟนวลที่สะท้อนกับพื้นหินอ่อนดูเย็นกว่าทุกที เสียงส้นสูงของพรีมหยุดนิ่งสนิทติ๊ง!ประตูลิฟต์เปิดออกช้าๆ ภูผาขยับตัวเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นกันบานประตูไว้“เชิญครับ”พรีมก้าวเข้าไปด้านใน คิมก้าวตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ก่อนประตูลิฟต์จะปิดสนิท ทิ้งความเงียบให้เข้าปกคลุมคนทั้งสามตัวเลขบอกชั้นกำลังลดลงช้าๆ สวนทางกับความตึงเครียดในพื้นที่แคบที่พุ่งสูงขึ้น พรีมยืนนิ่งอยู่ตรงกลาง พยายามจดจ่อกับตัวเลขบนหน้าจอ แต่ภาพสะท้อนบนผนังสเต

“ยังเรียกรถไม่ได้เหรอครับ”เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทดังขึ้น ไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร พรีมยิ้มมุมปาก มองสายฝนที่สาดเข้ามาเบื้องหน้า“ยังเลยค่ะ กดกี่คันก็ยกเลิกหมด...” เธอหันกลับไปสบตาเขา คิมยืนอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งก้าว “ทำไมคะ? ... คุณจะใจดีไปส่งพรีมเหรอ”“ครับ…” เขาตอบสั้นๆพรีมขมวดคิ้ว ถามกลับ“หน้าที่อีกแล้วเหรอ”“วันนี้คุณอยู่ในความรับผิดชอบของผม”“งั้น…ก็ได้ค่ะ”ฝนตกหนักจนมองแทบไม่เห็นทางข้างหน้า ภายในรถเงียบกริบ มีเพียงเสียงปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะพรีมนั่งมองออกไปข้างนอก เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด ก่อนจะเอียงตัวเข้าหาคิม ยื่นมือไปแตะเนกไทแล้วลากนิ้วลงมาบนอกเขาเบาๆ“คุณภูผาสั่งให้มา…” พรีมถามเสียงเรียบ “…หรืออยากมาเองคะ”คิมชะงัก มือที่จับพวงมาลัยเกร็งแน่น ถอนหายใจหนัก ก่อนจะเหยียบเบรกจนรถหยุดนิ่งตรงสัญญาณไฟแดง เขาหันไปมองพรีมตรงๆ สายตาดุดันและไม่เล่นด้วย“เอามือออกไปครับ” น้ำเสียงคิมต่ำและนิ่งสนิท “ถ้าคุณยังไม่เลิกปั่นหัวผม… ผมจะจอดรถทิ้งคุณไว้ตรงนี้จริงๆ”พรีมหรี่ตาลง ยิ้มมุมปาก“กล้าเหรอคะ”คิมโน้มตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย จนระยะห่างลดลง สายตาจริงจังจนพรีมเริ่

“อยากตามมาดูคนเก่ง...” เขาเว้นจังหวะ สายตากดต่ำมองริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนเลื่อนกลับขึ้นมาสบตา“…ว่าเวลาอยู่สองคนตอนดึกๆ จะยังปากดีอยู่ไหม”“พรีมไม่ได้ปากดีค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงที่เริ่มแผ่วลง เมื่อมือเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อคลุม แล้วรวบเอวเธอให้เบียดชิดเข้าหาหน้าขาเขา“งั้นเหรอครับ...” ภูผากดเสียงต่ำชิดปากเธอ“อื้อออ...”เขาบดจูบลงมาทันที ลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามารุกรานอย่างดุดันจนเรี่ยวแรงเริ่มหดหาย พรีมยกแขนโอบรอบคอเขา เสียงลมหายใจหอบถี่ผสานไปกับเสียงลมหนาวด้านนอกภูผาถอนริมฝีปากออกช้าๆ สบสายตาที่สับสนและฉ่ำปรือของเธอ“ไหนลองพูดอีกทีสิ...” น้ำเสียงเขาพร่าต่ำ“…ว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเลือก”“อื้อออ….”ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็กดจูบลงมาอีกครั้ง สัมผัสรุนแรงต้อนพรีมจนสติพร่ามัว เผลอตอบสนองไปตามจังหวะของเขาอย่างลืมตัว มือเลื่อนไปจิกผมเขาแน่นภูผาผละริมฝีปากออก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม“ยังจะปฏิเสธอีกไหม” ภูผากระซิบถามพรีมกะพริบตาถี่ พยายามดึงสติ ร่างกายเธอยังคงสั่นสะท้าน เธอเบือนหน้าหนีแล้วผลักอกเขาออกเบาๆ“ปล่อยค่ะ... เดี๋ยวมีคนมาเห็น”“งั้นก็อย่าให้ใครเห็น”มือเขาคว้าข้อมือเธอแน่น ด