ตอนที่ 12 สัมผัสอันตราย

แสงโคมระย้าคริสตัลส่องประกายลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวที่ขัดจนเงากระจก เสียงเครื่องสายบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางแขกเหรื่อในชุดราตรีและสูทสากล

ท่ามกลางแสงไฟ พรีมยืนเด่นอยู่กลางงานในชุดเดรสซาตินสีแชมเปญ ผ้าเนื้อนุ่มแนบไปตามส่วนโค้งเว้า เผยไหล่ข้างหนึ่งเปลือยเปล่า ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือสร้อยเพชรคอลเลกชันใหม่บนคอ ประกายเพชรวูบวาบตามจังหวะขยับตัว ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนตั้งใจให้คนมอง และเธอก็รู้ดี

“คุณพรีมครับ” เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นข้างตัว ภูผาเดินเข้ามาหยุดยืนข้างเธอ เขาไม่ได้เบียดเข้ามาจนน่าเกลียด แต่วางมือลงบนหลังเธอเบาๆ

“วันนี้คุณทำให้ทั้งงาน…เสียสมดุลเลยนะครับ”

น้ำเสียงเขานุ่มทุ้มฟังดูเหมือนคำชมธรรมดา แต่สายตากลับจ้องเธอนิ่ง

พรีมยิ้มมุมปาก ไม่รีบร้อนตอบ เธอปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงคอถาม

“คำชมแบบนี้…” เธอลากเสียง

“ฟังดูเหมือนคำเตือนมากกว่านะคะ”

เธอมองตาเขาอย่างท้าทาย

“หรือคุณ… ไม่ชอบอะไรที่ควบคุมไม่ได้?”

ภูผาไม่ได้ตอบทันที สายตาเขาเลื่อนจากตาลงมามองที่ปาก แล้วหยุดลงที่สร้อยเพชรสีดำบนคอเธอ

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ทำเหมือนกำลังก้มคุยงานตามปกติ แต่ตั้งใจให้ลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างหูเธอตรงๆ

“ผมไม่ค่อยกังวลกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้หรอกครับ……” เขาตอบเสียงเบาจนยินกันแค่สองคน

“ตรงกันข้าม… ยิ่งควบคุมยาก มันยิ่งน่าสนุกไม่ใช่เหรอครับ”

พรีมชะงักไปเล็กน้อยกับสัมผัสอุ่นข้างใบหู แต่เธอรีบดึงจังหวะลมหายใจกลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอค่อยๆ เอียงหน้าหันไปหาเขา ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้สายตาของทั้งคู่สบกันตรงๆ พรีมไม่หลบตา แต่กลับยิ้มมุมปาก

“งั้นก็เล่นให้ตลอดนะคะคุณภูผา…” น้ำเสียงเธอนุ่มเรียบ ทว่าแฝงความท้าทายชัดเจน

“อย่าเพิ่งรีบเบื่อไปซะก่อน”

พรีมขยับตัวเตรียมจะก้าวถอยหลังออกมา ภูผากลับใช้นิ้วแตะลงบนจี้เพชรสีดำตรงคอเธอเบาๆ รั้งจังหวะการถอยของเธอไว้เสี้ยววินาที

“ไม่เบื่อหรอกครับ…” เขาขยับยิ้มมุมปาก

“เพราะเกมนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง”

“สร้อยเส้นนี้…” ภูผาพูดต่อ น้ำเสียงผ่อนคลายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มันจะขึ้นเวทีอีกครั้งตอนช่วงไฮไลต์ของคืนนี้”

ปลายนิ้วเขายังไม่ละออก แต่เลื่อนขึ้นช้าๆ ... ตั้งใจให้เธอรู้สึกถึงปลายนิ้วที่ลากผ่านผิว

“ผมอยากให้คุณเป็นคนใส่มันตอนนั้น”

เขาสบตาเธอในระยะประชิด สายตานิ่งและหนักแน่นจนไร้ช่องว่างให้หลบ พรีมสบตาตอบ แต่ครั้งนี้หัวใจเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ

‘ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย’

เพราะไม่ใช่เกมที่เธอคุมฝ่ายเดียวอีกต่อไป... พรีมพยายามตั้งสติ ยิ้มมุมปากท้าทาย

“แค่ให้ใส่… หรือมีเงื่อนไขมากกว่านั้นคะ?” เธอถามกลับ เสียงนุ่มทว่าสายตาจริงจังขึ้น

“แล้ว… ผมจะบอกอีกที”

ภูผาทิ้งประโยคนั้นไว้ ก่อนเดินจากไป ทิ้งให้พรีมยืนท่ามกลางแสงไฟเพียงลำพัง

ไม่ไกลกันนัก สายตาคิมยังมองอยู่ที่แผ่นหลังเธอ เขากัดกรามแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ…..

เสียงดนตรีในห้องบอลรูมเปลี่ยนจังหวะสุขุมและดึงดูดยิ่งขึ้น ผู้คนเริ่มเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบไปยังโซนกลางห้องเพื่อรอรับชมช่วงสำคัญ

พรีมเตรียมก้าวออกจากจุดเดิมตามฝูงชน ทว่ามือของภูผากลับแตะช่วงเอวเธอไว้

“ทางนี้ครับ… ระวังสเต็ปนิดนึง”

พรีมชะงัก ไม่ใช่เพราะแรงกด แต่เป็นจังหวะที่เขาสอดแทรกเข้าพื้นที่ส่วนตัวอย่างแนบเนียน เธอรู้ชัดว่าเขาไม่ได้แค่พาเดิน แต่กำลังกำหนดทิศทางและควบคุมทุกก้าว เขาพาเธอเดินไปอีกสองสามก้าว ก่อนมือนั้นจะค่อยๆ ผละออก

“คุณกำลังถูกทั้งห้องมองนะครับ…” ภูผากระซิบข้างหู

“…รู้ตัวไหม”

ลมหายใจอุ่นจัดเฉียดข้างแก้ม ทำเอาพรีมหน้าร้อนผ่าว เธอหยุดเดิน แล้วหันเผชิญหน้าเขาตรงๆ ในระยะที่ใกล้เกินคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง

“ก็ไม่แปลกนะคะ” เธอตอบเสียงเรียบ

“ในเมื่อเจ้าของงาน… ก็ยังมองอยู่เลย”

สายตาภูผาเป็นประกาย คล้ายถูกใจคำตอบที่ได้ยิน จังหวะที่พรีมขยับตัวเตรียมเดินหนี เพื่อจบการคุยที่เริ่มอันตรายเกินควบคุม ภูผากลับคว้าข้อมือเธอไว้ พรีมชะงัก เลื่อนสายตามองข้อมือที่ถูกจับ

“คุณจะไปไหนครับ…” น้ำเสียงเขาเรียบสนิท

“…ยังไม่จบ”

พรีมหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้ก้าวถอยหนีแต่น้ำเสียงเธอแสดงถึงความดื้อรั้นออกมาเต็มที่

“แล้วต้องจบแบบไหนคะ”

ภูผาไม่ได้ตอบตรงๆ เขายอมปล่อยข้อมือเธอ แต่ขยับเข้าหาเพื่อแทนที่ช่องว่างนั้นทันที

“คืนนี้…”

สายตาเขากดต่ำ มองเธอนิ่งและชัดเจนกว่าครั้งไหน

“…คุณสำคัญกว่าที่คุณคิด”

ประโยคนั้นไม่ได้พูดเสียงดัง แต่น้ำหนักของมัน กลับสั่นคลอนหัวใจพรีมอย่างรุนแรง

“ภูผา”

เสียงใสเรียบนิ่งดังแทรกความตึงเครียดจากด้านข้าง ภูผาเบนสายตาเล็กน้อย สีหน้านิ่งลึกปรับเป็นยิ้มสุภาพทันที

“อ้าว… รส”

นักธุรกิจสาววัยเดียวกันในชุดราตรีสีดำ เดินมากับแฟนหนุ่ม

“หายากนะที่แกจะยืนคุยกับใครนานขนาดนี้”

รสรินยิ้ม สายตาเลื่อนมองพรีมอย่างพิจารณา

ภูผาไม่รีบตอบ เขาขยับยืนข้างพรีม ในระยะที่จงใจให้คนมองรู้ทันทีว่าความสัมพันธ์นี้ไม่ธรรมดา มือเขาเอื้อมไปคว้าเอว ดึงร่างเธอขยับเข้ามาชิดอย่างเป็นธรรมชาติ

“นี่คุณพรีม” น้ำเสียงภูผาเรียบสนิท แต่หนักแน่นมั่นใจ

“ดีไซเนอร์คอลเลกชันคืนนี้...” ภูผาเว้นจังหวะ สายตาเลื่อนกลับมามองพรีมเล็กน้อย

“...และเป็นคนเดียวที่ทำให้งานออกมาสมบูรณ์แบบขนาดนี้”