Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ภูผาถอนนิ้วออกมาช้าๆ มองคนที่นอนหมดแรง ก่อนจะยกปลายนิ้วที่ยังเปียกชื้นแตะริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ“คุณชอบแบบนี้เหรอ” ภูผาถามเสียงต่ำพลางยิ้มกวน“...คุณจงใจแกล้งพรีม” พรีมเบนสายตาหนี เม้มปากที่ยังสั่น“ผมไม่ได้แกล้ง... ผมแค่ทำในสิ่งที่คุณต้องการ”“พรีมไม่ได้ขอ” เธอพยายามเค้นเสียง ทั้งที่ลมหายใจยังหอบถี่“ร่างกายคุณไม่ได้บอกแบบนั้น” ภูผาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน สายตาเขากดลงมองลึกเข้าไปในตาเธอ“...ข้างในของคุณรัดนิ้วผมแน่นขนาดไหน คุณก็รู้”พรีมกลืนน้ำลาย สบตากับเขาในระยะประชิด“แล้วคุณล่ะคะ... พอใจหรือยัง”ภูผาเลื่อนมือข้างที่เปียกชื้นลงไปปลดกระดุมกางเกงของตัวเองอย่างใจเย็น“แค่นิ้ว... มันยังไม่เรียกว่าพอหรอกครับ”ภูผาถอดเสื้อผ้าทิ้งลงข้างเตียง ทาบทับร่างลงมา มือข้างหนึ่งเลื่อนเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอ สายตานิ่งลึกจ้องทะลุเข้าไปในแววตาที่ยังฉ่ำปรือ“คุณมาหาผม...” ภูผากดเสียงต่ำชิดริมฝีปาก“...หรือกำลังหนีอะไรมา”“อื้อ….”พรีมสะดุ้งตัวโยน เมื่อเขาแทรกตัวตนเข้ามาจนสุด ภูผาแช่ค้างไว้ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวรดหน้ากัน ก่อนจะเริ่มขยับเน้นจังหวะหนักหน่วง เธอกัดฟันแน่น มือเลื

พรีมนั่งนิ่ง ปากที่เม้มแน่นสั่นจนต้องยกแก้วกาแฟขึ้นมาดูดเพื่อซ่อนอาการ เธออยากจะเถียง แต่ความเงียบกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ “ไงพวกมึง! รอนานป่ะ โทษทีรถติดมากกกก” เสียงของมุกดังแทรกขึ้นมา เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างพรีม วางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะ ขัดจังหวะความเงียบที่น่าอึดอัดลงทันที“สั่งอะไรกันยัง กูหิวมากเลย” มุกคว้าเมนูมาเปิดดู พลางกวาดสายตามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะชะงักไปนิดหนึ่ง “...เดี๋ยวนะ ทำไมทำหน้าเครียดๆ มีไรกันป่ะเนี่ย” นิกกี้ละสายตาจากพรีม ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ “เปล่า... แค่คุยกันเรื่องงาน” นิกกี้ตอบปัดเรียบๆพรีมถอนหายใจช้าๆ พยายามเค้นยิ้มส่งให้มุก “เออ มึงอยากกินอะไรสั่งเลย วันนี้กูเลี้ยงเอง” “อุ๊ย รวยจังวะ ได้ข่าวว่าแบรนด์ใหม่กำลังไปได้สวยนี่หว่า” มุกแซวอย่างอารมณ์ดี ก้มเปิดเมนูต่อประโยคนั้นหลุดออกมา พรีมเหลือบไปมองนิกกี้ สายตาของเพื่อนสนิทยังคงนิ่งและส่งสัญญาณชัดเจน... ว่าสิ่งที่เธอกำลังภูมิใจอยู่นั้น มันแลกมาด้วยอะไรบ้างบ่ายกลางสัปดาห์ที่แสนน่าเบื่อ พรีมยังคงก้มหน้าก้มตาทำงาน สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

รถยุโรปของภูผาจอดเทียบหน้าหอพักเก่าซอมซ่อท้ายซอยเปลี่ยว ออฟเดินนำขึ้นบันไดแคบๆ ที่มีไฟกะพริบติดๆ ดับๆ ขึ้นมาจนถึงชั้นสี่ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหล้าโชยออกมาตามช่องว่างใต้ประตูห้องริมสุด“แน่ใจนะคุณภูผา” ออฟหยุดยืนหน้าประตู หันมาถามย้ำ “ถ้าเข้าไปแล้วเกิดอะไรขึ้น ผมอาจจะช่วยดึงมันไม่อยู่นะ”“เคาะเถอะครับ” ภูผาตอบเสียงเรียบ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็กอย่างใจเย็นออฟเคาะประตูสามครั้งก่อนจะใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปกริ๊ก!ทันทีที่บานประตูแง้มออก ในห้องมืดสนิท ทั้งสองเดินเข้าไป ลมหายใจยังไม่ทันทั่วท้อง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืดหลังประตูด้วยความเร็วระดับสัญชาตญาณสัตว์ป่า มีดพับเล่มสั้นจ่อประชิดเข้าที่ข้างลำคอของภูผาในเสี้ยววินาที ห่างจากเส้นเลือดใหญ่ไม่ถึงครึ่งเซนติเมตร“เฮ้ย! ไอ้คิม หยุด!” ออฟตะโกนสั่งเสียงกร้าว เขาพุ่งเข้าล็อกตัวคิมทันทีแสงสลัวจากระเบียงส่องให้เห็นสภาพของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปี คิมใส่เพียงกางเกงวอร์มตัวเดียว ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ตาแดงก่ำ เบิกกว้างและคลุ้มคลั่งเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน ลมหายใจของเขาหอบถี่และพร้อมจะกดคมมีดลงมาได้ทุกวินาที แต่ภูผาไม่แม้แต

โชว์รูมหลักบรรยากาศที่เคยสงบวันนี้กลับเสียจังหวะด้วยเสียงตำหนิจากลูกค้าวีวีไอพี“นี่มันไม่ใช่มาตรฐานเดิมนะครับ”พนักงานตรงนั้นยืนเกร็ง ก้มหน้าเงียบตอบไม่ถูก ระบบที่เคยมีดูเหมือนจะรวนไปหมดเพียงเพราะไม่มีคนคุมหน้างานที่รู้ใจลูกค้าจริง ๆพนักงานคนหนึ่งรีบเดินออกไปที่มุมเคาน์เตอร์ มือสั่นเล็กน้อยขณะกดต่อสายด่วนลงไปที่ชั้นห้าสิบแปดพรีมใช้เวลาเพียงห้านาทีเดินเข้ามาในโชว์รูม ทุกสายตาหันมาที่เธอทันที“ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ไม่สบายใจ” เสียงเธอเรียบและนุ่มนวลลูกค้าที่กำลังหัวเสียชะงักไป “รายละเอียดที่คุณแจ้งมา ดิฉันดูให้ตรงนี้เลยได้ไหมคะ”เธอรับชิ้นงานจากมือลูกค้ามาถือไว้ พลิกดูอย่างใจเย็น นิ้วแตะลงตรงจุดเล็กๆ ที่เป็นปัญหา “ตัวนี้เป็นล็อตใหม่ค่ะ แต่ถ้าคุณต้องการแบบเดิม….” เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “ดิฉันจัดให้ได้ค่ะ”ความเงียบเข้าแทนที่ ลูกค้าจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ความไม่พอใจในตอนแรกค่อยๆ ลดระดับลงจนสัมผัสได้“โอเค…งั้นเอาตามที่คุณพรีมว่า”พรีมพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”สถานการณ์ตึงเครียดจบลงอย่างง่ายดาย คิมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่พรีมตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเดินเข้ามาระเบียง

“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ