Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

โต๊ะอาหารถูกจัดวางท่ามกลางสวน ผนังกระจกใสเผยให้เห็นแนวทิวเขาตัดกับดอกไม้ป่าด้านนอก พรีมนั่งนิ่ง เธอไม่คิดจะเข้าหาใคร และไม่คิดจะอธิบายเรื่องเมื่อเช้าให้ใครฟัง“คุณพรีมครับ” เสียงทักทายดังขึ้นจากด้านข้าง ชายคนหนึ่งส่งยิ้มสุภาพมาให้“ผมเพิ่งได้ดูงานของคุณ”“คะ?” พรีมชะงักเล็กน้อย“เส้นคมมากครับ... ไม่ค่อยเห็นใครใช้เทคนิคแบบนี้เท่าไหร่”“ฉันก็คิดเหมือนกัน” หญิงอีกคนเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ใช่การพูดเอาใจตามมารยาทบรรยากาศรอบตัวพรีมเปลี่ยนไปทันที จากคนที่ถูกมองข้ามกลายเป็นคนที่ทุกคนให้ความสนใจชายหนุ่มที่เคยดูถูกเธอเมื่อเช้าเดินตรงเข้ามาพลางส่งยิ้มบางๆ“เมื่อเช้าผมพูดแรงไปหน่อย... ขอโทษนะครับ”มันเป็นคำขอโทษที่ดูจริงจัง ทว่าพรีมรู้ดีว่าไม่ได้มาจากความรู้สึกผิด หากเป็นเพราะสถานการณ์รอบตัวเปลี่ยนไปต่างหากหลังจากนั้นผู้คนก็เริ่มทยอยเข้ามาคุย ถามรายละเอียดงาน ขอคอนแทกต์ และเสนอไอเดียโปรเจกต์ใหม่ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วและง่ายจนน่าประหลาดใจพรีมกวาดสายตามองไปรอบตัว เธอไม่ได้ไร้เดียงสาพอจะเชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นเองโดยบังเอิญในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ก่อนที่สายตาเธอจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ใค

คำถามเริ่มยิงตรงมาที่เธอทีละข้อ เป็นคำถามที่ลึกและจริงจัง ไม่มีคำพูดเอาใจแบบคนทั่วไป พรีมตั้งสมาธิแล้วตอบกลับไปอย่างนิ่งสงบ น้ำเสียงของเธอมั่นคงและชัดเจนในทุกคำตอบวินาทีนั้นเองที่พรีมเข้าใจความหมายของภูผา... เธอไม่ได้ถูกพามาเพื่อเป็นแค่เครื่องประดับข้างกายเขา แต่เขาพาเธอมา เพื่อให้เธอมีตัวตนในฐานะดีไซเนอร์คนหนึ่งในโลกของเขาจริงๆพนักงานวางแก้วเครื่องดื่มลงตรงหน้าเธอ พรีมมองสิ่งที่อยู่ในแก้วแล้วชะงักไป เพราะมันคือของโปรดของเธอ... เธอเหลือบมองภูผา“ที่นี่ไม่มีเมนูครับ” เขาพูดขึ้นมาเบาๆ โดยไม่ได้หันมา“ปกติที่นี่เราไม่ค่อยได้ต้อนรับสุภาพสตรีบ่อยนัก... คุณคงเป็นคนพิเศษของคุณภูผาสินะครับ” ชายสูงวัยที่นั่งอยู่อีกฝั่งหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ พลางถามขึ้นประโยคนั้นทำเอาพรีมประหม่าไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายตาคนทั้งโต๊ะที่รอฟังคำยืนยันเธอยังไม่ทันได้ตอบ ภูผาก็วางแก้วเครื่องดื่มลง เสียงก้นแก้วกระทบโต๊ะเบาๆ แต่หนักแน่นพอจะดึงความสนใจทั้งหมดกลับมาที่เขา“เธอคือคนสำคัญของผมครับ” ภูผาตอบสั้นๆมือเขาวางพาดอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ของเธออย่างเป็นธรรมชาติ เป็นระยะที่ประกาศให้ทุกคนรับรู้โดยไม่ต้องพูดอะไรอีก...

เสี้ยววินาทีนั้น สายตาคิมสั่นไหวจนแทบมองไม่ทัน แต่เขาก็กดมันลงได้ทันที“ผมแน่ใจในหน้าที่ของตัวเองครับ”คำตอบนั้นไม่ได้ตรงกับสิ่งที่เธอถาม แต่มันคือการปิดตายทุกอย่างทันที พรีมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ“เข้าใจแล้วค่ะ”เธอถอยออกมาหนึ่งก้าว ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของระยะห่าง แต่มันเหมือนเธอถูกกันให้อยู่ในที่ที่ควรอยู่ พรีมหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะอย่างช้าๆ และเงียบงันด้านหลังนั้น คิมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่มือของเขากลับกำแน่นขึ้น ลมหายใจยังหนักและไม่เป็นปกติ ผิดกับสีหน้าที่พยายามรักษาไว้ให้เรียบเฉย เขาไม่ยอมมองตามหลังเธอไป เพราะรู้ดีว่าถ้าเผลอมองแม้แต่นิดเดียว คำว่าความผิดพลาดที่เพิ่งพูดออกไป อาจย้อนกลับมาทำลายตัวเขาเองภาพในห้องนิรภัยยังชัดอยู่ในหัว ทุกระยะ ทุกสัมผัส เธอยังจำได้หมด มากเกินไปจนกลายเป็นปัญหา ถ้ามันเป็นแค่เกม เธอควรจะลืมมันได้ง่ายกว่านี้ พรีมเม้มปากแน่น ก่อนจะหลับตาลง เธอไม่ได้เสียใจที่มันเกิดขึ้น แต่เกลียดความรู้สึกที่เหมือนตัวเองต้องการมันมากกว่าอีกฝ่าย และแย่ที่สุดคือตอนที่เขาเรียกมันว่าความผิดพลาด เหมือนความรู้สึกทั้งหมดถูกลดค่าเหลือแค่นั้น เธอไม่ชอบแพ้ แต่ค

เกือบสี่ทุ่มออฟฟิศเงียบสนิทจนได้ยินแค่เสียงแอร์กับปลายดินสอที่ลากผ่านกระดาษ พรีมจดจ่อกับเส้นตรงหน้าจนไม่ได้ยินเสียงประตูที่เปิดเข้ามา ภูผายืนพิงกรอบประตูมองเธอนิ่งๆ อยู่นาน พรีมเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกันทำให้ปลายดินสอหยุดชะงัก“ยังไม่กลับเหรอ” “สักพักค่ะ” เธอวางดินสอลงบนโต๊ะ ภูผาก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงข้าม มองมือเธอที่แอบเกร็งนิดๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาเธอนิ่งความเงียบในห้องไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่อัดอั้นมาทั้งวันพรีมตัดสินใจลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาหยุดตรงหน้าเขา คราวนี้ระยะห่างที่หายไป... เธอเป็นคนเลือกเอง“คุณมาทำไมคะ” พรีมถามเสียงเรียบ ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วภูผามองเธอในระยะประชิด ลมหายใจของทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้“ผมไม่ได้ตั้งใจจะมากวน...” ภูผาพูดช้าๆ “...ถ้าคุณยังอยากให้มันเป็นแค่เรื่องงาน”พรีมไม่ตอบ เธอจ้องลึกเข้าไปในตาเขา ก้าวเข้าไปหาอีกครึ่งก้าว จนปลายรองเท้าชนกัน“คุณแน่ใจเหรอ” ภูผาถามนิ่งแต่หนักแน่น พลางมือเอื้อมจับเอวพรีม“คุณก็รู้คำตอบอยู่แล้วนี่...”สิ้นประโยค ภูผายิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เขาดันเธอถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน ยกเธอข

ภูผาหันกลับมาสบตาตรงๆ “คุณจะทำอะไร”“สิ่งที่ไม่ต้องมีชื่อบริษัทอยู่ข้างหลัง” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ ภูผาไม่ถามรายละเอียดต่อ เพราะรู้ดีว่ายิ่งรู้น้อยยิ่งปลอดภัย“ระวังตัวด้วย”คิมพยักหน้ารับ กำลังจะก้าวถอยออกไป“คิม” เสียงภูผาเรียกไว้เขาหยุดก้าวทันที “อย่าให้มันย้อนกลับมาถึงเธอ” “ครับ” คิมหันมาสบตาภูผา น้ำเสียงสั้นและชัดเจนน้ำหนึ่งยืนมองตามคิมจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองภูผาที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“บอสแน่ใจเหรอคะ” เธอถามเบาๆภูผาไม่ได้ตอบทันที เขามองไปยังทิศทางที่คิมเพิ่งเดินหายไป สายตานิ่งสนิท“ไม่มีใครในห้องนั้นทำได้” เขาเว้นจังหวะ“.... นอกจากเขา”ไฟทั้งชั้นหรี่ลงจนเกือบมืด เหลือเพียงห้องประชุมใหญ่ที่ยังสว่างจ้า ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ คนข้างในยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่มีใครลุกไปไหนและไม่มีใครคุยต่อ บรรยากาศเงียบงันเหมือนถูกหยุดเวลาไว้คิมก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น เสื้อเชิ้ตยังดูเรียบร้อยแม้มีรอยยับบางจุด ผมที่เคยเซตไว้มีปอยเล็กๆ หลุดลงมาปรกหน้าผาก ลมหายใจของเขานิ่งสนิทสายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่เขา แต่คิมไม่มองใครเลย เขาสบตากับภูผาเพียงคนเดียว ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง “เ