LOGINShare
ตอนที่ 20 ปกป้อง
publish date:
2026-09-25 02:08:48แสงเช้าอ่อน ๆ ทาบทับลงบนม่านหมอกสีขาวจัดที่โรยตัวต่ำ สวนดอกไม้ด้านหลังบ้านถูกปกคลุมด้วยไอหมอกจาง ๆ หยดน้ำค้างใสเกาะอยู่บนกลีบดอกไม้ ทุกอย่างรอบตัวเงียบเชียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจน
พรีมเดินไปตามทางเดินหินในสวนอย่างช้าๆ พยายามจะสลัดเรื่องเมื่อคืนออกจากหัว แต่ยิ่งพยายาม ภาพเหตุการณ์กลับยิ่งชัด... ทั้งสัมผัสรุนแรงของภูผาที่ยังทิ้งความรู้สึกวาบหวามและร้อนผ่าวไว้บนผิว และวินาทีที่สบตากับคิมผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม
พรีมหยุดก้าวเดิน ถอนหายใจยาว ยืนนิ่งมองดอกไม้ตรงหน้าอยู่ครู่ใหญ่
“ไร้สาระ...”
พรีมสถบออกมาเบาๆ ในลำคอ ดึงสติของตัวเองกลับมา ทั้งที่หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ
“เดินเล่นคนเดียวเหรอครับ” เสียงทักดังขึ้นจากทางด้านหลัง
พรีมหันไปสบตากับชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของรสริน เขาส่งยิ้มสุภาพมาให้ แต่สายตากลับกวาดมองร่างกายเธอตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างจงใจ
“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ เตรียมจะหมุนตัวเดินหนี
“เมื่อคืนผมเห็นนะ...” เขาก้าวเข้ามายืนดักหน้า ระยะประชิดจนได้กลิ่นน้ำหอม
“สวยขนาดนี้ ถึงว่าไอ้ภูมันถึงยอมเอาโปรเจกต์ใหญ่มาประเคนให้...” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ โน้มหน้าลงมาใกล้จนแทบชิดใบหู
“...แต่สงสัยอย่างหนึ่ง ที่มันว่าฝีมือดีเนี่ย เรื่องงาน” เขาเว้นจังหวะ สายตามองเธอด้วยความดูถูกออกมาตรงๆ
“หรือบริการบนเตียงกันแน่ครับ?” ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก สายตามองปากที่ยังบวมเจ่อของเธอ
“ถ้าไอ้ภูเบื่อเมื่อไหร่... บอกเรตมาได้นะ ผมยินดีจ่ายไม่อั้นเหมือนกัน”
บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันที พรีมยืนนิ่ง ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว สายตาที่มองตอบกลับไปนิ่งสนิทและเย็นเยียบ
จู่ๆ เขาก็ถือวิสาสะขยับมือมาจับต้นแขนเธอแน่น
“ปล่อยครับ” เสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นมาทันทีอย่างเด็ดขาด
ข้อมือของชายคนนั้นถูกดึงออกอย่างรวดเร็วด้วยแรงที่หนักเกินความจำเป็น คิมคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น สายตาที่เคยนิ่งเฉยกลับแข็งกร้าวและดุดันจนน่ากลัว
“ผมบอกว่า... ปล่อยครับ”
ชายคนนั้นหน้าเสียไปวูบหนึ่ง สัมผัสได้ถึงแรงบีบกระดูกที่พร้อมจะหักลงได้ทุกเมื่อ เขารีบชักมือกลับแล้วหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ
“เฮ้ ใจเย็นสิ ผมก็แค่—”
คิมปล่อยมือออกทันทีเมื่อดึงสติกลับมาได้
“ขออภัยครับ” เสียงของเขากลับมาราบเรียบเหมือนเดิม
คิมหันมาทางพรีมโดยไม่ยอมสบตาตรงๆ
“เชิญครับคุณพรีม”
เขาเดินนำพาเธอออกจากตรงนั้นทันที พรีมก้าวตามหลังเขาไปเงียบๆ จนกระทั่งพ้นระยะสายตาของผู้คน เธอจึงหยุดฝีเท้าลง
“คุณคิม...”
พรีมเริ่มพูด แต่ต้องชะงักไปเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นมือของเขาที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัว... มันยังคงกำแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนจากการพยายามกดข่มอารมณ์ดิบเอาไว้
“เมื่อกี้...” เธอพูดเสียงเบา แต่นิ่งสนิท
“...มันไม่ใช่แค่เรื่องหน้าที่ใช่ไหมคะ”
คิมหันกลับมา กรามเกร็งแน่น สายตาไหววูบไปเสี้ยววินาที ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นก็ดังขึ้นช้าๆ พร้อมกับเสียงที่ดังแทรกเข้ามา
“ขยันจังนะคะคุณพรีม...”
แพทเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหยุดยืนมองระยะห่างระหว่างพรีมกับคิม
“ขนาดเพิ่งออกมาจากห้องภูผา เช้านี้ยังอุตส่าห์มีเวลามาบริหารเสน่ห์ใส่บอดี้การ์ดต่ออีก”
ภูผายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ จากระเบียงชั้นสอง เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่จังหวะที่มือเพื่อนในกลุ่มแตะตัวพรีม จนถึงวินาทีที่คิมก้าวเข้าไปกระชากข้อมือออกด้วยแรงที่หนักเกินความจำเป็น
มือหนาที่วางทาบอยู่บนราวระเบียงกำแน่นขึ้นช้าๆ กรามบดเข้าหากันแน่น
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ชัดเจนเกินกว่าจะมองว่าเป็นแค่เรื่องหน้าที่ โดยเฉพาะสายตาและภาษากายของคิมที่สะท้อนอารมณ์ออกมาอย่างปิดไม่มิด
ภูผายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน….
เสียงซุบซิบแทรกขึ้นมา ไม่ดังพอให้เสียมารยาทในที่สาธารณะ แต่ดังพอให้คนถูกพาดพิงได้ยิน
“แกรู้เรื่องยัง… เมื่อเช้าอะ”
“เออ รู้แล้ว ว่าแต่จริงดิ”
“ก็… ประมาณนั้นแหละ”
“ไม่แปลกหรอก”
“แหม ก็สวยขนาดนั้น…”
“…ทั้งเจ้านาย ทั้งลูกน้อง”
พรีมก้าวผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าเชิดตรง มองไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น แต่มือที่จับสายกระเป๋ากลับบีบแน่น
อีกมุมหนึ่งของบ้าน ภูผายืนเงียบๆ สายตาไม่ได้มองไปที่กลุ่มนั้น แต่ได้ยินทุกคำ เขาแค่นิ่งฟังโดยไม่คิดจะแก้ตัวแทนใคร ก่อนจะหันไปคุยกับคู่สนทนาด้วยน้ำเสียงปกติ
“งานคอลเลกชันล่าสุด… ที่ให้ดูเมื่อวาน”
“อืม งานละเอียดดี” เพื่อนผู้ชายในกลุ่มพยักหน้า
“ดีไซน์ทั้งหมดเป็นของเธอ” ภูผาพูดหน้านิ่ง
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้ว ถามต่อด้วยความสงสัย
“หมายถึง… ผู้หญิงคนนั้น?”
“อืม”
ไม่นานหลังจากนั้น เสียงพูดคุยของคนรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไป
“ใครนะ”
“คนที่ภูผาพามาไง”
“อ๋อ… คนที่ออกแบบงานนั้นเหรอ” น้ำเสียงเปลี่ยนจากหัวเราะเยาะกลายเป็นความสนใจทันที
“ถ้าพูดถึงฝีมือ... ถือว่าใช้ได้เลยนะ”
“ก็เป็นคนออกแบบแหวนให้ยัยรสรินไง ถึงได้มาอยู่ที่นี่”
Latest chapter
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 43 โดนจับตา
วินาทีนั้น คิมก็ดันตัวเองเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความอุ่นร้อนลึกเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด เขาทิ้งตัวลงมาทับร่างเธอไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอ เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างหูเธอพรีมนอนนิ่งอยู่ใต้ตัวเขา สองมือยังคงลูบหลังที่เปียกเหงื่อของคิม รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับภูผาเลยสักนิดคิมค่อยๆ ขยับตัวลงมานอนตะแคง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้ พรีมขยับหันหน้าเข้าหาคิม สบตากับเขาในความมืดสลัว“พรุ่งนี้... คุณจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม” พรีมถามขึ้นตรงๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยคิมจ้องตาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก“ผมไม่เคยคิดจะลืม” คิมตอบเสียงต่ำ “แต่คุณก็รู้ว่า... มันจะเป็นยังไง”“ค่ะ” พรีมก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่แตะอยู่ตรงอกเขา “พรีมแค่กลัว... กลัวว่าคุณจะมองเรื่องคืนนี้เป็นแค่ความผิดพลาดอีก”คิมจับคางเธอขึ้น ให้สบตาเขาอีกครั้ง“ฟังผมนะ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่หลังจากนี้... คุณต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”“ค่ะ”“เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าแสดงอาการอะไรทั้งนั้น... ส่วนเรื่อง
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 42 แค่คืนนี้(ต่อ) NC
หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว กลิ่นสบู่จากตัวเธอลอยแตะจมูกเขา คิมจ้องหน้าพรีม เลื่อนสายตามองปากที่กำลังสั่นของเธอ ก่อนจะสบตาเธอนิ่งๆ“ถ้าผมเกลียดคุณ...” คิมพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอ “ผมจะทิ้งเพื่อนแล้วมายืนเฝ้าคุณข้างถนนทำไม”พรีมชะงัก“อย่าถามอะไรแบบนี้” คิมพูดพลางมือที่จับเอวเธอเผลอบีบแรงขึ้นนิดนึง “คิม...”พรีมก้มมองคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเธอ สายตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูอึดอัด โกรธ และเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้าพรีมเลยล่ะ” พรีมถามกลับ“ทำไมต้องทำเหมือนพรีมเป็นแค่ภาระที่ต้องคอยจัดการตามคำสั่งภูผา”คิมยกมือขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสแค่นั้นทำเอาพรีมขนลุกไปทั้งตัว“เพราะถ้าผมมองคุณตรงๆ ...” คิมพูดเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ สายตาเลื่อนลงมองปากเธออีกรอบ “...ผมกลัวใจตัวเอง ว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”ทั้งห้องเงียบลงทันที มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ ท่ามกลางระยะห่างที่ไม่มีเหลืออีกแล้วคิมจ้องริมฝีปากที่สั่นของพรีม ลมหายใจร้อนๆ รดกันในระยะประชิด วินาทีนั้นเขาหมดความอดทน มือเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอแล้วรั้งใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหนักหน่
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 41 แค่คืนนี้
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออกภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่งพรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาวพรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”“คุณจะไปไหนเหรอคะ” “ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย “พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันทีถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 39 ได้แค่ห่วง
“กูแค่อยากได้ยินเสียงมึงเฉยๆ ... มึงคุยกับกูก่อน อย่าเพิ่งด่ากูตอนนี้เลยนะ”“...เชี่ยเอ๊ย” นิกกี้สบถเสียงแผ่ว ความโมโหเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแค่น้ำเสียงจุกๆ “มันจงใจทำขนาดนี้เลยเหรอวะ...”พรีมกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ“พรีม มึงฟังกู” นิกกี้สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเพื่อดึงสติเพื่อน “กูไม่ซ้ำเติมมึงแล้วนะ แต่มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าคิมมันช่วยเหี้ยอะไรมึงไม่ได้เลย ต่อให้มันได้ยิน มันก็ทำได้แค่นิ่ง”“กูรู้... กูก็แค่สมเพชตัวเอง”“หยุดสมเพชตัวเอง!” นิกกี้ดุสวน“ตอนนี้มึงต้องเอาตัวรอดก่อน ลุกไปกินข้าว กินยา แล้วหาอะไรปิดรอยพวกนั้นซะ อย่าให้ภูผามันเห็นว่ามึงจะตายเพราะเรื่องนี้”พรีมพยักหน้าทั้งน้ำตา“เรื่องภูผามึงถอยไม่ได้แล้ว แต่กับคิม... มึงต้องตัดใจเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงพังยับแน่พรีม” นิกกี้ผ่อนเสียงลงแต่จริงจัง “ทนให้จบทริปนี้ กลับมากรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ค่อยมาแหกปากร้องไห้ที่บ้านกู”ภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่ว คิมทำหน้าที่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือสองข้างจับพวงมาลัยนิ่งสนิทภูผานั่งอยู่เบาะหลัง เขากดปิดหน้าจอไอแพด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์(ต่อ) NC
“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ
You May Also Like
