บททั้งหมดของ (เซ็ตวิศวะ) เพื่อนลวงรัก: บทที่ 91 - บทที่ 100

คุณนวลจันทร์พูดและยิ้มให้กับหลานสะใภ้ของเธอ และแม่บ้านก็ยกขนมและผลไม้ พร้อมกับน้ำผลไม้มาเสริฟให้มากมายตามคำสั่งของคุณนวลจันทร์ เพทายที่มาบ้านของพ่อน้ำปั่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขามาพร้อมปู่ของเขา “ เอาลูกสาวฉันไปไว้ไหน ” พอวิทย์ที่เห็นเพทายเดินเข้าไปในบ้าน เขาก็พุ่งตัวมาหาเพทายทันที “ อะแฮ่ม ” คนเป็นปู่ที่เดินตามเข้ามา ก็เห็นเหตุการณ์เลยไอออกไป “ คุณเป็นใคร ??? ” วิทย์ที่เห็นว่ามีชายวัยสูงอายุเดินเข้ามาอีกคนก็ถามออกไป “ ผมเป็นปู่ของเจ้าเพทายและที่มานี้ก็จะมาคุยเรื่องหลานสะใภ้ ” ท่านหยงหารพูดออกไป เพราะเขามาที่นี้ก็จะมาคุยเรื่องนี้จริงๆ “ หลานสะใภ้ ” วิทย์พูดออกไป “ ลูกของคุณนั่นแหละ ” ท่านหยงหารเลยพูดออกไปอีกครั้ง “ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพวกคุณ เอาลูกสาวผมคืนมา ” วิทย์ยังคงพูด “ แต่ผมมี ผมขอโทษครับที่บู่มบ่ามเข้ามาพาตัวน้ำปั่นไป คุณพ่อจะไม่ให้อภัยผมก็ได้ แต่ผมขอแค่คุณพ่ออย่าพรากลูกพรากเมียผมไปเลยนะครับ ” เพทายพูดและยกมือไหว้พ่อของน้ำปั่นออกไป “ นายรู้ ” วิทย์พอได้ยินเพทายพูดถึงลูกถึงหลาน ก็ถามเขาออกไป “ ครับ ผมขอโทษกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ผมผิดจริงๆ ” เพทายยังคงพูดแล

ช่วงดึก เพทายที่หลับไปประมาน 2 ชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมา มองคนในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าสวยที่เขาไม่ได้นอนกอดเธอมาเกือบสองเดือน ตอนนี้เขาได้กลับมากอดเธออีกครั้ง ถึงเธอจะไม่เต็มใจก็ตามเถอะ แต่เขาจะทำทุกทางให้ได้น้ำปั่นคนเดิมของเขากับมา อื้อออ !!! คนที่เริ่มรู้สึกตัวก็ตื่นขึ้นมา เธอก็ได้เห็นใบหน้าของคนที่เธอทั้งรักทั้งเกลียดกำลังจ้องหน้าเธออยู่ “ จ้องทำไมนักหนา ปล่อยได้แล้ว ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ ” เธอพูดกับเขา แล้วพลิกตัวลุกนั่ง เตรียมลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป “ ฉันไม่มีทาง กลับมาคืนดีกับคนอย่างนายแน่เพทาย “ น้ำปั่นที่เข้ามาทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำจนเสร็จเธอมายืนมองตัวเองที่หน้ากระจก ก็ได้พูดออกไป เพียงไม่นานเธอก็ออกจากห้องน้ำมา “ หิวมั้ย ” เพทายที่เห็นเมียออกมาจากห้องน้ำแล้วก็ถามเธอออกไป “ ไม่ ” แต่น้ำปั่นกลับตอบเขาว่าไม่หิว ทั้งๆที่เธอก็เริ่มหิวแล้ว “ มึงหิว เดี๋ยวกูไปทำอะไรให้กิน ” เพทายพูดขึ้นมาแล้วลุกจากเตียงเดินออกจากห้องไป “ บอกว่า ไม่หิวไม่หิวไง ไอบ้าเอ้ย ” ว่าให้ตามหลังชายหนุ่มออกมา เพทายที่ลงมาชั้นล่าง เขาก็เดินเข้าครัวไปทันที แล้วทำอะไรง่ายๆให้กับเธอได้ทาน เขาไ

เพราะเมื่อวาน เธอโดนเพทายลากตัวออกมาจากบ้าน อะไรเธอก็ไม่ได้เอามาเลยสักอย่าง มาแต่ตัวจริงๆ ป่านนี้ไม่รู้จะมีใครติดต่อเธอมาบ้างรึป่าว “ ได้ เดี๋ยวกูให้คนไปเอามาให้ ” เขาบอกกับเธอ “ ประสาท นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ ฉันเบื่อ ฉันอยากกลับบ้าน ” เธอพูดออกไปอีกครั้ง และกอดอกมองหน้าเขา “ กูไม่ให้กลับจบนะ ถ้ามึงเบื่อเดี๋ยวกูพาไปเที่ยว ไปลอนดอนมั้ย ” เพราะว่าจากที่เขาอยู่กับลอนดอนไม่ได้ไกลจากกันเท่าไร ขับรถไปไม่นานก็ถึง “ ฉันอยากกินไอติม ” แต่น้ำปั่นก็กลับพูดอีกอย่างตรงกันข้ามที่เขาพูดมา “ โอเค เดี๋ยวกูพาไป แล้วอยากได้อะไรอีกมั้ย ” เขาถามเธอออกไป เพราะไม่ว่า เธอจะอยากได้อะไร เขาจะสรรหามาให้ทุกอย่าง แต่ไม่ใช่พาเธอไปส่งบ้าน เพราะเธอต้องอยู่กับเขา จนกว่าเขาจะง้อเธอเสร็จ “ ไม่ ฉันอยากกินไอติมอย่างเดียว ” เธอตอบเขาออกไปอีกครั้ง แล้วเพทายก็พาเธอมาที่คาเฟ่ร้านประจำของเธอ มาถึงน้ำปั่นก็สั่งของที่เธอกินประจำ แต่เปลี่ยนจากเมนูคอฟฟี่เป็นเมนูนมแทน พอขนมนมและไอติมมาเสริฟเธอก็ตักกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่เธอไม่ได้สนใจเพทายเลย เพทายที่มองเมียกินได้ เขาก็ได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาไม่คิดเห

“ มึงไปหาตัวคนที่เอายามาที่แอบขายที่ผับของกูมาให้ได้ ” เพราะถึงผับของเขาจะให้คนอายุไม่ถึงเข้ามาเที่ยวได้ แต่เรื่องยาเสพติด ผับของเขาไม่มีทางที่ใครจะเอาเข้ามาได้ แต่นี้ทำไมถึงมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นได้ “ ครับนาย ผมจะรีบตามตัวมันมาให้ได้ “ เพราะโอ๊ตเอง เขาก็ทำงานกับเพทายมานาน และเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้มันรอดสายตาของเขาไปได้ยังไงกัน พอเขารับคำสั่งของเพทายแล้ว โอ๊ตก็เดินออกจากห้องทำงานของผู้เป็นนายไปทัน ” อย่าให้กูรู้นะมันเป็นใคร กูจะทำให้มันตายด้วยมือของกูเอง “ เพราะเขารักผับนี้ของเขามาก และเขาก็ทุ่มเทและตั้งใจทำมันมาเป็นอย่างดี เพทายที่ให้โอ๊ตไปจัดการตามเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว เขาก็ได้มานั่งทำงาน ดูเอกสารที่เขาไม่ได้ดูมาเกือบสองเดือน ทั้งสต๊อก บัญชีร้าน และเอกสารต่างๆ จนกระทั่งดึก เขาเลยคิดว่า คงต้องกลับแล้ว ป่านนี้เมียและลูกเขาจะได้กินอะไรกันรึยังนะ ตั้งแต่มาถึงไทย เขาก็รีบเขามาที่ผับเลย ไม่ทันได้พักเลย ระหว่างทางที่เพทายขับรถกลับมาที่คอนโดเขาก็ได้แวะซื้อบะหมี่และขนมกับนมติดไม้ติดมือมาด้วย เพราะที่คอนโดในตู้เย็นไม่มีอาหาร เขาไม่ได้อยู่ห้องเกือนสองเดือ

ทั้งห้านั่งทานอาหารด้วยกัน และคุณหญิงแม่ของเพทายก็ชวนน้ำปั่นและเพื่อนของเธอคุยไปเรื่อยๆ และก็มีเสียงโทรศัพท์ของน้ำปั่นดังขึ้นมา เธอเลยมองรายชื่อ แล้วเห็นว่าเป็น เพทายเธอเลยกดรับสายของเขา ” อยู่ไหน “ ทันทีที่น้ำปั่นรีบสาย เพทายก็ถามทันที ” อยู่ห้างแถวๆนี้ ออกมากินข้าว “ เธอตอบออกไป และคำตอบของเธอก็ทำให้คุณหญิงแม่ของเพทายรู้ทันที ว่าคนในสายคือลูกชายของเธอ เธอเลยขอโทรศัพท์จากน้ำปั่นมาคุยเอง ” ตาเพทายกลับมาจากอังกฤษแล้วทำไมไม่บอกแม่ “ คุณหญิงนินพูดกับคนในสาย ” คุณแม่ นี้คุณแม่อยู่กับเมียผมเหรอครับ “ เพทายถามออกไป ” บังเอิญเจอกัน แต่แม่จะพาน้ำปั่นกลับไปคุยกันที่บ้าน แกตามไปเองแล้วกัน “ คุณหญิงนินพูดกับคนในสายอย่างเอาแต่ใจพอพูดจบเธอก็ตัดสายลูกชายตัวเองทิ้งแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้น้ำปั่นและยิ้มหวานให้ลูกสะใภ้ เพราะถือว่าเธอพูดมัดมือชกเด็กทั้งสองคนนี้แล้ว หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จเพื่อนของคุณหญิงแม่ของเพทายก็ขอตัวกลับก่อน มายและผิงอันที่เห็นว่ายังไงวันนี้ น้ำปั่นก็โดนคุณป้ารั้งตัวไว้แล้ว พวกเธอเลยขอตัวกลับก่อน วันหลังค่อยมาช็อปปิ้งกันใหม่ “ น้ำปั่นอยากเดินดูอะไรก่อนรึป่าวลู