บททั้งหมดของ โคตรเลวทวงรัก: บทที่ 41 - บทที่ 48

#เช้าวันต่อมา “อื้อ..ปวดหัวจัง” เสียงหวานร้องครางออกมาเบาๆ พร้อมกับค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ก่อนที่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะฉายวาบเข้ามาภายในหัวของเธอ จึงทำให้ขนมผิงรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตกใจในทันที “ปล่อยนะ!!” เด็กสาวร้องออกมาเสียงดังเมื่อสัมผัสถึงอ้อมแขนที่โอบรัดเอวของเธอไว้แน่น “ขอพี่นอนต่ออีกสักห้านาทีได้ไหมครับตัวเล็ก” พระรามเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความงัวเงีย พร้อมกับกระชับอ้อมแขนและซุกใบหน้าหล่อลงบนตัวของเด็กสาวไว้อย่างแนบแน่นอีกครั้ง “พี่พระรามเหรอคะ” ขนมผิงเอ่ยถามออกมาเสียงสั่นเมื่อพบว่าเป็นพี่พระรามที่กำลังนอนอยู่ข้างกายของเธอ “อืมพี่เองไม่ต้องกลัวนะ พี่ไปช่วยเราไว้ได้ทันน่ะ” พระรามที่ลืมตาตื่นพลางขยับตัวลุกขึ้นมามองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน “พี่พระราม...อึก...หนูคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่แล้ว ฮือ...หนูผิดเองที่เชื่อคนง่ายไป ฮือ...” เด็กสาวรีบโผเข้าไปสวมกอดแฟนหนุ่มพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาอย่างรู้สึกหวาดกลัว “เด็กดีมีพี่อยู่ตรงนี้ทั้งคนไม่ต้องกลัวนะ

#สามวันต่อมา “พี่สิงห์...พี่ว่านายกำลังงอนและอยากให้นายหญิงมาง้อหรือเปล่าผมแอบเห็นนายทำหน้าตึงแบบนี้มาสามวันแล้วนะพี่” เสือ เอ่ยกระซิบถามพี่ชายของเขาออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทางและสีหน้าของผู้เป็นนายที่ดูหงุดหงิดแทบจะทุกครั้งที่จ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ จนเขาอดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้ “คงน่าจะทะเลาะกันแหละ แต่ว่ามึงก็ควรหยุดเสือกเรื่องของนายได้แล้ว” สิงห์พูดตอบกลับพลางส่งสายตาดุๆไปให้กับน้องชายที่กำลังจ้องมองนายด้วยสีหน้าแฝงไปด้วยความอยากรู้ “โถ่พี่สิงห์ ผมก็แค่สงสัยเฉยๆนี่ขนาดนายงอนอยู่ ก็ยังสั่งให้ผมไปต่อแถวซื้อของโปรดมาให้อีก แล้วงานที่เตรียมไว้เย็นนี้พี่ว่ามันจะไม่ล่มใช่ไหมอ่ะ โอ๊ย!!...” เสือที่ยังคงพูดพล่ามออกมาไม่หยุด จนถูกพี่สิงห์ยกมือขึ้นมาตบที่หัวของเขาอย่างแรง “มึงเงียบปากไปเลยไอ้เสือ เดี๋ยวนายได้ยินก็จะซวยเอา” “ขอโทษครับพี่สิงห์” เสือทำหน้าเจื่อนลงในทันที พลางหันไปเห็นผู้เป็นนายขยับตัวลุกขึ้นออกจากโต๊ะทำงาน ก่อนที่พี่สิงห์จะรีบเดินเข้าไปเอ่ยถามเรื่องงานที่จะต้องจัดวันนี้อย่างรวดเร็ว “เอ่อ...นายครับ ผมได้จั

#หลายปีต่อมา “เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้แล้วคนไข้ต้องทานยาตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัดและถ้าหากกลับบ้านไปแล้ว รู้สึกว่าไข้ไม่ลดหรืออาการไม่ดีขึ้น ให้คนไข้รีบกลับมาหาหมอที่โรงพยาบาลอีกครั้งนะคะ” ขนมผิง เอ่ยบอกคนไข้ด้วยรอยยิ้มใจดี หลังจากที่เธอตรวจอาการของคนไข้เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะก้มลงเขียนใบสั่งยาและยื่นส่งให้กับพี่พยาบาลที่ยืนอยู่ด้านหลังเธออย่างรวดเร็ว “ขอบคุณมากๆนะคะ คุณหมอ” คนไข้วัยกลางคนที่มารักษาตัวพูดบอกพลางขยับตัวลุกขึ้นและก้าวเดินออกจากห้องตรวจไข้ไปในทันที “เฮ้อ.... เหนื่อยจัง” ขนมผิงเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจอย่างรู้สึกเหนื่อยล้า เพราะวันนี้เธอไม่ได้มีเวลาพักเลยเพราะต้องเข้าเวรตรวจคนไข้แทบจะทั้งวัน ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยถามพี่พยาบาลออกมาเบาๆ เมื่อหันไปเห็นพี่เขากำลังจัดเตรียมเอกสารอยู่ทางด้านหลังของเธอ “พี่กุ๊กคะ.... ตอนนี้ผิงเหลือคนไข้อีกกี่เคสคะ” “เหลืออีกหนึ่งคนค่ะคุณหมอผิง” กุ๊ก พยาบาลสาวเอ่ยตอบพร้อมกับแอบอมยิ้มออกมาเล็กน้อย “งั้นเชิญคนไข้ให้เข้ามาได้เลยค่ะ พวกเราจะได้ออกเวรกัน” ขนมผิง พูดตอบพร้อมกับก้มหน้าลงห

#หลายวันต่อมา@เกาะส่วนตัว “ว้าว...ทะเลที่นี่สวยจังเลยค่ะพี่พระราม” เสียงใสของขนมผิงเอ่ยดังขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น หลังจากที่ก้าวลงจากเรือยอชต์ มายังบริเวณท่าเรือของเกาะส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายและเสียงคลื่นทะเลในช่วงยามเย็นที่เล่นทำเอาเจ้าตัวอดที่จะยิ้มกว้างขึ้นมาไม่ได้ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเข้มและวงแขนแกร่งที่โอบกอดรัดตัวของเธอจากทางด้านหลังไว้อย่างหลวมๆ “เราชอบที่นี่ไหม” “ชอบมากเลยค่ะ หนูอยากมาเที่ยวทะเลส่วนตัวแบบนี้ตั้งนานแล้วขอบคุณมากนะคะพี่พระราม ที่พาหนูมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่” “งั้นพวกเราเดินเข้าไปด้านในกันเถอะ พี่ว่าตอนนี้น่าจะได้เวลาแล้วล่ะ” พระรามเอ่ยตอบพลางคลายอ้อมแขนก่อนจะเอื้อมไปคว้ามือเล็กขึ้นมากุมไว้แทนพร้อมกับเสียงหวานของเด็กสาวก็พูดถามดังขึ้นมาเบาๆ “ได้เวลาอะไรเหรอคะ” ขนมผิง เอียงคอเล็กน้อยและจ้องมองใบหน้าของพี่พระรามแล้วพูดถามออกมาด้วยความสงสัย “พี่มีเซอร์ไพรส์ให้เราน่ะรีบหลับตาสิ” พระรามพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ โดยที่มืออีกข้างก็ล้วงหยิบผ้าบางอย่างออกมาแล้วทำท่าจะยกขึ้นมาปิดตาของเด็ก