ตอนที่ 5 หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

“อืม...ข้าจะรับข้อเสนอของเจ้า”

คำตอบรับที่สั้นกระชับจากโอษฐ์ขององค์รัชทายาททำให้อากาศอันตึงเครียดในระเบียงหินผ่อนคลายลง ทว่าแววตาคมกริบของ ‘จูเซวียนหรง’ กลับไม่ได้มีแววแห่งความลุ่มหลงหรือเชื่อใจอยู่เลยแม้แต่น้อย ในใจของพระองค์ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย สตรีผู้นี้กะล่อนพลิกแพลงเกินกว่าจะเป็นคุณหนูในห้องหอธรรมดา การแกล้งปล่อยให้นางก้าวขาออกไปค้าขายตามใจคิด ย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลอกล่อให้สายลับผู้นี้เผยหางออกมาเอง

เมื่อความกดดันเรื่องคอขาดบาดตายผ่านพ้นไป มัสยาในร่างของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ก็พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังก้องประท้วงขึ้นมาจากช่องท้อง

จ๊อกกกกก...

เสียงท้องร้องครวญครางยาวเหยียดทำเอาเมี่ยวหลิงหน้าร้อนผ่าว เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองทะลุมิติข้ามภพข้ามชาติมาได้หลายชั่วโมงแล้ว และตั้งแต่ช่วงบ่ายที่เดินสายสมัครงานในโลกปัจจุบันจนโดนชาร์จตกน้ำเจ้าพระยา เธอยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยสักเม็ด! ความหิวโหยที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้ความเข้มแข็งเริ่มสั่นคลอน พลันในหัวก็นึกถึงใบหน้าของ ‘กล้วยตาก’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวขึ้นมาจับใจ

‘ป่านนี้ยัยตากคงร้องไห้ขี้มูกโป่ง วิ่งตามหาฉันทั่วริมแม่น้ำแล้วแน่ๆ...แกอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเว้ย ฉันยังไม่ตาย แค่ฉันกำลังติดคุกโบราณอยู่!’ เมี่ยวหลิงคิดในใจอย่างเศร้าสร้อย

จูเซวียนหรงเหลือบสายตามองสภาพของสตรีตรงหน้าที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมอมแมมไปด้วยคราบดินคราบน้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง พระองค์จึงหันไปสั่งข้ารับใช้หญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“พวกเจ้า ไปหาข้าวปลาอาหารมาให้นางกินเสีย แล้วพานางไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ สภาพเลอะเทอะเยี่ยงนี้ดูไม่ได้เลย”

.

.

ไม่นานนัก...สำรับอาหารจีนแบบโบราณก็ถูกยกเข้ามาวางตรงหน้า เมี่ยวหลิงไม่รอช้าและไม่รักษาภาพพจน์กุลสตรีใดๆ ทั้งสิ้น เธอลงมือกวาดอาหารทุกอย่างเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มพองโตราวกับกระรอกกักตุนเสบียงเพื่อเตรียมตุนพลังงานไว้ใช้สำหรับการหนี สาวใช้สองคนที่ยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้างได้แต่มองหน้ากันด้วยความฉงนปนสงสัยในกิริยาอันไร้ซึ่งความสำรวมนั้น

“มองอะไรกันเหรอพี่สาว? หน้าข้ามีอะไรติดอยู่เหรอ?”

เมี่ยวหลิงถามเสียงอู้อี้พลางใช้หลังมือเช็ดปาก

“เปล่าเจ้าค่ะคุณหนู...เพียงแต่พวกข้าไม่เคยเห็นคุณหนูตระกูลใดพูดจาและมีท่าทางแปลกประหลาดเช่นท่านมาก่อนเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบา

เมี่ยวหลิงเลิกคิ้วสูง หัวเราะหึๆ ในลำคอ

“แปลกตรงไหนล่ะพี่สาว? ข้าก็มีหู ตา จมูก ปาก หน้าตาเหมือนคนปกติทั่วไปนั่นแหละ ไม่ได้มีสามหัวเหลียวหลังซะหน่อย”

คำประชดประชันสไตล์สาวเมืองกรุงยิ่งทำให้เหล่าสาวใช้พากันมึนงงหนักขึ้นไปอีก

.

.

หลังจากอิ่มหนำสำราญตุนพลังงานไว้เรียบร้อย เมี่ยวหลิงก็ถูกพาตัวไปยังห้องสรงน้ำอุ่นที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ สาวใช้ช่วยกันปรนนิบัติขัดผิวให้เธออย่างเบามือ ทว่าเมื่อคราบโคลนตมและฝุ่นละอองถูกชะล้างออกไปจนหมด สตรีที่จมน้ำจนเกือบตายกลับเผยความงามอันน่าตกตะลึงออกมา

“คุณหนูเสิ่นช่างมีผิวพรรณที่นวลเนียนละเอียดลออยิ่งนัก ผุดผ่องอมชมพูราวกับเนื้อหยกชั้นเลิศ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนธรรมดาหรือพวกทาสรับใช้เลยเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยชมจากใจจริง

คำป้อยอนั้นทำให้เมี่ยวหลิงเริ่มสะดุดใจ ตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้เธอยังไม่เคยเห็นหน้าตาตัวเองแบบชัดๆ เลยสักครั้ง ด้วยความอยากรู้เธอจึงรีบเอ่ยปากขอสิ่งที่ต้องการทันที

“พี่สาว...ขอกระจกให้ข้าส่องดูตัวเองหน่อยได้ไหม?”

เมื่อกระจกทองเหลืองบานโตถูกยกมาตั้งตรงหน้า มัสยาในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงก็ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับเงาสะท้อนที่ปรากฏตรงหน้า!

“เฮ้ย...นี่มัน...”

เมี่ยวหลิงอุทานเสียงหลง มือบางลูบไล้ไปตามโครงหน้าเรียวเล็ก จมูกโด่งรั้นพองาม และริมฝีปากอวบอิ่มราวกับผลเชอร์รี่สุก ใบหน้านี้งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด และมีเค้าโครงเหมือนเธอราวกับฝาแฝด และที่สำคัญ...มันเหมือนกับ องค์หญิงในซีรีส์จีนโบราณฟอร์มยักษ์ ที่เธอเคยเปิดดูแก้เครียดตอนตกงานไม่มีผิดเพี้ยน!

‘โอ้โห...ยัยมัสสู้ชีวิตในร่างเดิมหน้าโทรมเพราะนอนดึก ส่องกระจกทีไรนึกว่าซอมบี้ แต่ร่างนี้มันนางฟ้าชัดๆ! ทะลุมิติมารับเคราะห์ทั้งที โชคชะตายังปรานียัดความสวยระดับล่มเมืองมาให้แฮะ!’

หลังจากตะลึงกับความงามของตัวเอง สาวใช้ก็เริ่มลงมือปรนนิบัติแต่งตัวให้เธออย่างพิถีพิถัน พวกนางเลือกชุดไหมโบราณชั้นดีมาสวมใส่ให้ เมี่ยวหลิงอยู่ในชุดเสื้อตัวบนคู่กับกระโปรงจีบม้า (Ma Mian Qun) สีฟ้าครามปักลวดลายดอกไม้ด้วยดิ้นเงินระยิบระยับ แขนเสื้อทรงปี่พาทย์ทิ้งตัวลงอย่างอ่อนช้อย เส้นผมสีดำขลับที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นหยกขาวเรียบหรู คลุมทับไหล่ด้วยปกเสื้อเมฆา (Yun Jian) สลวย

เมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จสิ้น เสิ่นเมี่ยวหลิงก็ก้าวเดินออกมาจากหลังม่านกั้นห้องอาบน้ำ

กริ๊ก...กริ๊ก... เสียงเครื่องประดับหยกกระทบกันเบาๆ

ทันทีที่ร่างของเธอปรากฏสู่สายตา เหล่าองค์รักษ์เกราะดำที่ยืนเฝ้าเวรยามอยู่รอบนอกและสาวใช้คนอื่นๆ ในตำหนักต่างพากันชะงักกึกไปตามๆ กัน บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุน ทุกคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ตกตะลึงในความงดงามราวกับเทพธิดาจำแลงกายลงมาของคุณหนูเสิ่นที่เพิ่งกระโดดหน้าต่างเมื่อครู่

ในจังหวะนั้นเอง ฝีเท้าหนักๆ ของจูเซวียนหรงที่กำลังเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อเตรียมจะซักไซ้ไล่เลียงต่อก็ต้องหยุดชะงักลงที่หน้าประตู

นัยน์ตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวที่มักจะฉายแววดุดันและเคร่งขรึมอยู่เป็นนิจ พลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดิบและความเย็นชาในใจดิ่งวูบหายไปชั่วขณะเมื่อได้ยลโฉมสตรีตรงหน้า

“...”

จูเซวียนหรงจ้องมองเรือนร่างระหง ผิวนวลเนียนผุดผ่องอมชมพูที่บัดนี้ถูกขับเน้นด้วยเครื่องแต่งกายงดงามสมฐานะ ดวงตาคู่คมสั่นไหวด้วยความตกตะลึงที่พระองค์เองก็ยังไม่รู้ตัว

‘นาง...งดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ’

องค์รัชทายาททรงดำริในพระทัย พยายามดึงสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมาอย่างยากลำบาก

ขณะที่คนทั้งตำหนักตกอยู่ในภวังค์ความงาม เมี่ยวหลิงกลับทำลายความโรแมนติกนั้นลงราบคาบด้วยการยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ แล้วยิ้มร่าออกมาตามสไตล์เธอ

“เป็นไงล่ะทุกคน...ชุดนี้สวยใช่ไหม? แต่แหม ผูกเอวแน่นไปนิดนึงนะพี่สาว ข้าหายใจแทบไม่ออกแน่ะ!”

คำพูดแปลกประหลาดทำเอาทหารและสาวใช้หลุดจากภวังค์พากันยิ้มออกมาทันที ส่วนจูเซวียนหรงได้แต่แสร้งกระแอมไอหน้าตาย กลบเกลื่อนอาการใจสั่นเมื่อครู่ทันที!

...............................