ตอนที่ 6 หมากบนกระดานพิษ

ภายใต้ความมืดมิดของศาลาลับท้ายอุทยานหลวง กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านทับถมบรรยากาศจนชวนให้หายใจติดขัด ทันทีและนางกำนัลคนสนิทถูกสั่งให้ออกไปเฝ้าภายนอกจนหมด เหลือเพียงร่างระหงในชุดโบราณหรูหราของ ‘ฮองเฮา’ ที่ยืนหันหลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเหล็ก ดวงตาของพระนางฉายแววเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด

“แผนการล่มไม่เป็นท่า! แม่นางคนนั้นรอดชีวิตมาได้ และพิธีศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องหยุดชะงักลงกลางคัน!”

ฮองเฮาเอ่ยเสียงห้วนๆ ทรงหันกลับมาเผชิญหน้ากับ ‘เสนาบดีเว่ย’ (เว่ยจงเสียน) ชู้รักและพันธมิตรคนสำคัญในเงามืด

“ข้าต้องการให้พิธีบูชาครั้งนี้สำเร็จราบรื่น เพื่อให้พวกราษฎรโง่เง่าทั้งแผ่นดินได้ประจักษ์ว่าฮ่องเต้ทรราชผู้นั้นโหดร้ายทารุณขนาดไหน! จิตใจของฝ่าบาทเสื่อมทรามและสติฟั่นเฟือนจนต้องสังเวยชีวิตเด็กสาวแปดสิบแปดคน บัลลังก์มังกรนั่นจะได้สั่นคลอน!”

“ฮองเฮาโปรดทรงพระทัยเย็นก่อน”

เสนาบดีเว่ยก้าวเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแววตาแฝงความเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน

“พิธีบูชายันต์ถูกขัดขวาง ย่อมต้องมีเบื้องหลัง อาจเป็นเพราะแผนการขององค์รัชทายาทที่จงใจส่งคนเข้าไปก่อกวนเพื่อตลบหลังพวกเรา หรือไม่สตรีนางนั้นก็อาจจะมีผู้หนุนหลังอยู่ ยามนี้พวกเรายังไม่รู้แน่ชัด ค่อยๆ สืบหาต้นตอก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากบุ่มบ่ามลงมืออีกครั้งจะกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น”

ฮองเฮากำหมัดแน่นสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้

“ข้าปล่อยให้ไอ้เด็กเหลือขอนั่นเสวยสุขบนตำแหน่งรัชทายาทนานเกินไปแล้ว!”

.

.

แต่ทว่า...อีกด้านหนึ่งของพระราชวัง... ที่ตำหนักบรรทมของโอรสสวรรค์

‘จูเซวียนหรง’ เดินเข้ามาในห้องโถงกว้างเพื่อขอเข้าเฝ้าพระบิดา ทว่าทันทีที่ม่านไหมถูกเปิดออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้อารมณ์ขององค์รัชทายาทดิ่งวูบลงสู่ความเจ็บปวด สิ่งของมีค่า แจกันหยก และถ้วยชากระเบื้องเคลือบแตกกระจายเกลื่อนพื้น ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ร่างของฮ่องเต้ผู้ชราภาพกำลังกวัดแกว่งพระแสงดาบไปมาในอากาศ นัยน์ตาเบิกโพลงไร้สติและคลุ้มคลั่งอย่างหนัก

“พวกกบฏ! พวกเจ้าจะมาแย่งบัลลังก์ของข้า! ออกไปให้หมด!” ฮ่องเต้แผดเสียงลั่นชี้ปลายดาบมาที่บุตรชายของตัวเอง

“เสด็จพ่อ...นี่ลูกเอง จูเซวียนหรงพ่ะย่ะค่ะ”

จูเซวียนหรงก้าวเข้าไปใกล้ หวังจะช่วยพระบิดาสงบสติลง

“จูเซวียนหรง? ใครคือจูเซวียนหรง! ข้าไม่มีบุตรชาย! เจ้ามันพวกกบฏส่งมาแปลงกาย!”

เสียงตวาดกร้าวระคนหวาดระแวงนั้นตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาถูกฮองเฮาวางยาพิษเรื้อรังมานานหลายปีจนประสาทหลอน สติฟั่นเฟือนจำได้บ้างไม่ได้บ้างตามแต่ฤทธิ์ยา จูเซวียนหรงทำได้เพียงส่งสัญญาณให้องครักษ์แฝงตัวเข้าไปประคองและแย่งดาบออก ก่อนที่ฝ่าบาทจะทรงสลบลงไปด้วยความเหนื่อยล้า

องค์รัชทายาทหนุ่มเดินออกจากตำหนักบรรทมด้วยจิตใจที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ พระองค์มุ่งตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวของ ‘พระอาจารย์หลี่’ ผู้ซึ่งคอยอบรมสั่งสอนเขามาตั้งแต่เยาว์วัยและยังเป็นผู้เดียวที่คอยปรุงยารักษาอาการของฮ่องเต้อยู่ในเวลานี้

“พระอาจารย์หลี่...แผนการของฮองเฮาเริ่มหนักข้อขึ้นทุกที ยามนี้เสด็จพ่อแทบไม่หลงเหลือสติเดิมอยู่แล้ว ข้าจะทำอย่างไรดีที่จะหาหลักฐานแน่นหนามาเอาผิดฮองเฮากับเสนาบดีเว่ยให้ดิ้นไม่หลุด” จูเซวียนหรงเอ่ยถามพลางกำหมัดแน่น

พระอาจารย์หลี่ทอดสายตามองลูกศิษย์ด้วยความเห็นใจก่อนจะเอ่ยเตือน

“องค์รัชทายาท ยามนี้หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง หลักฐานในวังหลังถูกกวาดล้างจนสิ้นด้วยอำนาจของฮองเฮา หากพระองค์ทรงอยากได้หลักฐานชิ้นสำคัญ บางที...อาจจะต้องมองหาจากภายนอก ชนบทการค้าและสิ่งผิดปกติในตลาดหลวงที่เชื่อมโยงกับเสนาบดีเว่ย อาจเป็นหลักฐานสำคัญพ่ะย่ะค่ะ”

.

.

ยามค่ำคืนดึกสงัด...

ณ ห้องสรงน้ำส่วนตัวขององค์รัชทายาท

ควันไอน้ำอุ่นลอยอบอวลกลบความหนาวเหน็บเบื้องนอก ร่างกำยำทรงพลังกำลังแช่กายอยู่ในอ่างน้ำศิลาขนาดยักษ์ ผิวกายของพระองค์สะท้อนแสงไฟจากเปลวเทียนสีส้มสลัว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแผงอกที่สมบูรณ์แบบ แข็งแกร่ง และร่องรอยบาดแผลจางๆ จากการกรำศึกสงครามในสนามรบ หยดน้ำเกาะแพรวพราวตามลาดไหล่แกร่งและแผงอกหนาแน่นราวกับรูปสลักชั้นเลิศราวกับเทพบุตร

พระองค์เอนศีรษะพิงขอบอ่าง หลับตาลงพลางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดช้าๆ ในหัวสมองอันชาญฉลาดเริ่มขีดเขียนเส้นทางเดินหมากกลยุทธ์ใหม่...

แต่ทว่า...ท่ามกลางความเครียดทางการเมือง ภาพของสตรีนางหนึ่งที่เพิ่งถูกแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่จนงดงามหยาดเยิ้มอย่าง ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ก็ลอยเด่นเข้ามาในห้วงความคิด

‘หากนางไม่ใช่คนที่ฮองเฮาส่งมา...แล้วนางเป็นใครกันแน่?’

จูเซวียนหรงครุ่นคิดพลางขมวดคิ้ว นึกทบทวนคำพูดพิลึกพิลั่นและท่าทางแปลกประหลาดของนาง หรือนางจะเป็นเพียงแค่สตรีธรรมดาที่บังเอิญตกน้ำแล้วพลัดหลงเข้ามาในพิธีบูชามหาเทพวารีจริงๆ?

ทว่าเมื่อคิดไปถึงตรงนั้น...

ภาพเรือนร่างระหงผุดผ่อง ผิวนวลเนียนละเอียดลออขึ้นสีอมชมพูระเรื่อยามก้าวเดินออกมาจากหลังม่านสรงน้ำก็แจ่มชัดขึ้นในมโนภาพ ความงดงามล่มเมืองและกลิ่นอายเนื้อสาวที่สะอาดบริสุทธิ์ชวนหลงใหลทำให้หัวใจของบุรุษผู้เย็นชาถึงกับกระตุกไหว

อยู่ดีๆ ความร้อนสายหนึ่งก็แล่นพล่านสัดสาดไปทั่วสรรพางค์กายอันกำยำ ลมหายใจขององค์รัชทายาทเริ่มติดขัด กระแสความซ่านสยิวแล่นรี่ดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็วภายใต้มวลน้ำอุ่น ความร้อนรุ่มที่ตื่นตัวอย่างกะทันหันส่งผลให้ช่วงล่างส่วนลี้ลับแน่นหนาของพระองค์เริ่มขยายตัวแข็งขึงและมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อภาพความคิดนั้นทันที!

จูเซวียนหรงเบิกตาขึ้นท่ามกลางไอน้ำฟุ้ง นัยน์ตาคมปลาบสั่นไหวและเข้มขึ้นด้วยอารมณ์ดิบราคะที่เพิ่งถูกปลุกเร้าเพียงเพราะใบหน้าของสตรีแปลกประหลาดคนนั้น พระองค์สะบัดศีรษะเบาๆ พลางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์วาบหวามที่เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นกับสตรีใดในวังหลังมาก่อน

‘เสิ่นเมี่ยวหลิง...เจ้ามันอันตรายเกินไปแล้ว’