Home / รักโบราณ / ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท / ตอนที่ 1 ตกงาน…ตกน้ำเจ้าพระยา

Share

ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
Author: ทรายแมว

ตอนที่ 1 ตกงาน…ตกน้ำเจ้าพระยา

last update publish date: 2026-10-14 14:13:46

“ขอบคุณที่ให้ความสนใจในบริษัทของเรานะคะ แต่ทางเราพิจารณาแล้วเห็นว่าคุณสมบัติของคุณยังไม่ตรงกับตำแหน่งที่เรากำลังเปิดรับในขณะนี้...”

เสียงหวานๆ ของพนักงานต้อนรับฝ่ายบุคคลยังคงดังก้องอยู่ในหัวของ ‘มัสยา’ หรือ ‘มัส’ สาวไทยวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาดๆ จากคณะโบราณคดี

เธอทอดสายตามองใบปฏิเสธงานฉบับที่สิบของเดือนนี้ด้วยแววตาห่อเหี่ยว รองเท้าคัทชูราคาถูกที่ซื้อมาจากตลาดนัดเริ่มกัดส้นเท้าจนเจ็บแปลบ แต่สิ่งที่เจ็บกว่าส้นเท้าคือกระเป๋าตังค์ที่เหลือแบงค์ร้อยอยู่ใบเดียว พร้อมกับเศษเหรียญประปรายที่พอจะซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตไปได้อีกไม่กี่วัน

“ทำไมชีวิตมันรันทดแบบนี้วะ! พ่อแม่ก็เสียไปตั้งแต่เด็ก ยายที่คอยสอนวิชาค้าขายให้ก็เพิ่งมาจากไปอีก เงินค่าเช่าห้องก็ค้างเขามาสองเดือนแล้ว ถ้าสิ้นเดือนนี้ยังหางานไม่ได้ มีหวังได้ไปนอนนับดาวข้างถนนแน่ๆ"

มัสยาบ่นพึมพำพร้อมกับเดินลากรองเท้ามาตามสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ลมยามเย็นพัดผ่านใบหน้าสะสวยที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม เธอกดสมาร์ทโฟนหา ‘กล้วยตาก’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตที่โชคชะตาเล่นตลกให้ต้องมาตกงานแบบแพ็คคู่ไม่ต่างกัน

[ว่าไงแก...โดนเทอีกแล้วเหรอ] เสียงกล้วยตากดังก้องผ่านมาตามสาย

“อือ...เขาบอกว่าสาขาที่ฉันจบมามันไม่เป็นที่ต้องการของตลาดโลกยุคดิจิทัลว่ะแก ตลาดโลกต้องการโปรแกรมเมอร์ นักการตลาด แต่ไม่ได้ต้องการคนที่รู้ว่าฮ่องเต้ราชวงศ์หมิงใส่ชุดสีอะไรไง!”

มัสยากรอกเสียงลงโทรศัพท์อย่างท้อแท้หมดหวัง

“ตอนนี้ฉันยืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟไอคอนสยามสะท้อนน้ำสวยมากเลยแก แต่ว่าตอนนี้หัวใจฉันมันมืดมนมองไม่เห็นทางอะไรสักอย่างเลยว่ะ”

[เฮ้ยแก! อย่าคิดสั้นนะมัส! แกยังมีฉันอยู่นะเว้ย!] กล้วยตากร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

“คิดสั้นบ้าอะไร ฉันแค่มาเดินยืดเส้นยืดสาย...แค่นี้ก่อนนะแก เจ็บส้นเท้าชะมัด”

มัสยาตัดสายไปพลางถอนหายใจยาว เธอเดินไปเกาะราวสะพานเหล็ก เงี่ยหูฟังเสียงกระแสน้ำวนเบื้องล่างอย่างเหนื่อยล้า

ความเครียดที่สะสมมาหลายเดือนทำให้เด็กสาวตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตะโกนสุดเสียงแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ของเรือหางยาวที่แล่นผ่านไป

“โว้ยยยยย! ไอ้โลกเฮงซวย! คนฉลาด มีหัวการค้าอันดับหนึ่งแบบฉัน ทำไมต้องมาตกงานเพราะใบปริญญาใบเดียวด้วยวะ! ถ้าขยันแล้วมันยากนัก ช่วยส่งฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ฉันจะรวยทีเถอะ!”

ในจังหวะนั้นเอง...ชายพลเมืองดีสวมเสื้อวินมอเตอร์ไซค์ที่กำลังเดินผ่านมาได้ยินคำว่า ‘ริมแม่น้ำ’ กับ ‘ไอ้โลกเฮงซวย’ ประกอบกับท่าทางที่เกาะราวสะพานแน่น สัญชาตญาณความหวังดีก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“น้องครับ!!! อย่าคิดสั้นนะน้องงงง!”

“เอ๊ะ? อ๊ะ!...”

ยังไม่ทันที่มัสยาจะหันไปปฏิเสธ ร่างหนาของพลเมืองดีก็วิ่งเข้ามาชาร์จตัวเธอจากด้านหลังด้วยความเร็วสูง แต่ทว่าแรงส่งที่มากเกินไปประกอบกับพื้นสะพานที่ลื่นจากละอองฝน ทำให้เท้าของทั้งคู่สะดุดเข้ากับขอบปูนอย่างจัง

พรึ่บ!

“ว้ายยยยยยย!”

ร่างของมัสยาลอยละลิ่วข้ามราวสะพานเหล็ก ร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างทันทีโดยที่พลเมืองดีคนนั้นคว้าไว้ได้เพียงความว่างเปล่า

ตู้มมมมมมม!

มวลน้ำมหาศาลไหลทะลักเข้าปากและจมูกอันดับแรก ความเย็นเยียบของแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนโอบล้อมร่างของเด็กสาวเอาไว้ มัสยาที่ว่ายน้ำไม่เป็นสติกระเจิดกระเจิง เธอพยายามตะเกียกตะกายตีขา แต่น้ำหนักของเสื้อเชิ้ตและกระโปรงพลีทยาวเปียกน้ำกลับฉุดรั้งร่างของเธอให้จมลึกลงไปเรื่อยๆ

‘นี่ฉันต้องมาตายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย...ยายจ๋า มัสกำลังจะไปหาข้าวมันไก่ฝีมือยายแล้วนะ...’

ภาพความทรงจำสุดท้ายในหัวเริ่มเลือนลาง สติของมัสยาดับวูบลงไปพร้อมกับความมืดมิดใต้ท้องน้ำ

.

.

“ซ่า...ซ่า...”

เสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยๆ ผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องดนตรีโบราณประเภทฉาบและกลองที่ดังรัวเป็นจังหวะแปลกหู กลิ่นควันธูปและเครื่องกำยานฉุนกึกโชยเข้าจมูกจนชวนแสบคอ

“แคร่กๆ! ฮึก...แคร่กๆๆ!”

มัสยาโก่งคอไออย่างรุนแรง น้ำขุ่นๆ ทะลักออกจากปากและจมูกจนหูตาทั้งสองข้างอื้ออึง ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ สติที่เพิ่งฟื้นคืนมายังพร่าเลือนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

‘เออ...ข้าวมันไก่ฝีมือยายทำไมกลิ่นเหมือนธูปไหว้เจ้าขนาดนี้วะ?’ มัสยาคิดในใจอย่างมึนงง พลางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ขยับลืมขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือลานหินกว้างขวางริมแม่น้ำสายใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา แต่มันไม่ใช่แม่น้ำเจ้าพระยาที่เธอคุ้นเคย แสงไฟจากห้างสรรพสินค้าชื่อดังหายไปสิ้น เหลือเพียงแสงจากคบเพลิงนับร้อยดวงที่ปักอยู่รอบๆ ลานพิธี และที่ทำให้นเธอต้องเบิกตากว้างด้วยความฉงนคือ...รอบตัวของเธอกลับเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มจำนวนมาก ทุกคนสวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์กรุยกราย นั่งคุกเข่าร้องไห้ระงมจนตัวโยน

“นี่ฉัน...อยู่ในนรกเหรอ? ทำไมยมโลกคนเยอะจังวะ ยิ่งกว่าต่อคิวสมัครงานอีก”

มัสยาพึมพำเสียงหลง พลางก้มลงสำรวจตัวเอง แล้วเธอก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าเสื้อเชิ้ตและกระโปรงนักศึกษาหายไปแล้ว กลายเป็นชุดโบราณสีขาวที่ยาวรุ่มร่ามจนพันกันนุงนัง

“ท่านเทพวารีโปรดเมตตา...ฮือๆๆ ข้ายังไม่อยากตาย”

เด็กสาวคนหนึ่งสะอื้นไห้พลางพึมพำอยู่ข้างกายเธอ

“เดี๋ยวนะน้อง...”

มัสยาเอื้อมมือไปสะกิดแขนเด็กสาวคนนั้น แต่พอเห็นมือตัวเองเธอก็ต้องช็อกซ้ำสอง มือของเธอเล็กลง ผิวพรรณนุ่มนิ่มราวกับเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด

“เฮ้ย! มือใครวะ! แล้วนี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหม? เครียดจัดจนสมองหลอนสร้างภาพฝันระดับโฟร์ดีขึ้นมาแน่ๆ!”

ด้วยความเชื่อฝังหัวว่าตัวเองกำลังฝันหรือเกิดอาการประสาทหลอน มัสยาจึงลุกขึ้นยืนพรวดพราดโดยไม่สนใจบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์รอบตัวเลยสักนิด เธอเริ่มเอามือตบแก้มตัวเองดัง เพียะ! เพียะ! หวังจะให้ตัวเองตื่นจากฝัน

“ตื่นสิมัส! ตื่น! ยายช่วยด้วย มัสโดนผีอำหรือเปล่าวะเนี่ย!”

เธอบ่นพึมพำเสียงดังพลางเริ่มกระโดดเหยงๆ สะบัดแขนสะบัดขาเพื่อไล่ความมึนงงออกจากตัวเอง

การกระทำอันสุดแสนจะแปลกประหลาดและหลุดโลกของมัสยา ท่ามกลางลานพิธีที่ทุกคนกำลังโศกเศร้าอาลัย ส่งผลให้เสียงสวดมนต์ของนักบวชชราถึงกับสะดุดกึก! กลองและฉาบที่เคยตีรัวเป็นจังหวะศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ แผ่วลงจนเงียบสนิท ทั้งลานพิธีตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกสายตา ไม่เว้นแม้กระทั่งทหารเกราะเหล็กที่ยืนถือทวนนับร้อยนาย ต่างหันมาจับจ้องหญิงสาวเป็นตาเดียว

“นั่น...นางฟื้นแล้ว แต่เหตุใดเครื่องเซ่นชิ้นที่แปดสิบแปดถึงมีท่าทีราวกับคนเสียสติเช่นนั้น?”

ท่านนักบวชชราขมวดคิ้วแน่น ชี้ไม้เท้าขนนกมาที่มัสยาด้วยนิ้วอันสั่นเทา พิธีกรรมบูชายันต์เพื่อปัดเป่าความแร้นแค้นให้ฮ่องเต้ต้องชะงักลงอย่างกะทันหัน

“เครื่องเซ่น? ใครจะบ้ายอมเป็นเครื่องเซ่น!”

มัสยาที่ยังคงคิดว่าตัวเองกำลังติดอยู่ในความฝันสุดเพี้ยน ตะโกนสวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางเกรี้ยวกราด และฝีปากกล้าของเธอทำเอาเหล่าทหารหลวงถึงกับเลิกลัก ทำตัวไม่ถูกกับ 'ผีเข้า' รายนี้

เธอยังไม่รู้เลยสักนิดว่า โลกใบนี้ไม่ใช่ความฝัน และดินแดนที่เธอกำลังยืนอยู่นั้น...คือราชวงศ์หมิงอันเต็มไปด้วยภยันตราย!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 45 ลิขิตสวรรค์ชั่วนิรันดร์

    สายลมเหมันต์ที่เคยพัดโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งพ้นผ่านแผ่นดินต้าหมิงไปแล้ว แสงสุริยันยามวสันตฤดูสาดส่องลงมากระทบลานประหารหน้าประตูวังหลวงเพื่อชะล้างคราบควันไฟแห่งการกบฏ ผลการตัดสินโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลเสร็จสิ้นลงอย่างเด็ดขาด ‘ฮองเฮา’ และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ถูกนำตัวขึ้นสู่แท่นประหารและถูกลงทัณฑ์ด้วยการตัดศีรษะต่อหน้าฝูงชนราษฎรนับหมื่น ปิดฉากอำนาจมืดอันชั่วช้าที่เคยค้ำจุนวังหลังมานานชั่วนิรันดร์ทว่าในส่วนของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ แม้พระองค์จะใช้ความว่องไวและกลอุบายหักล้างหลบหนีการตามล่าไล่ล่าของหน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ทมิฬรอดไปได้หวุดหวิด ทว่าบัดนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนเข็ญ ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ เงินทอง หรือบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ ต้องรอนแรมซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขาราวกับขอทานผู้หนึ่ง สิ้นไร้ไม้ตอกและทนทุกข์ทรมานกับความโกรธแค้นและความทรงจำคลั่งรักที่มิอาจครอบครองมัสยาได้อีกต่อไป..หนึ่งปีต่อมา... ณ ย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองหลวง...ราษฎรนับหมื่นให้มายืนต่อคิวแน่นขนัดจนตลาดแทบแตก ที่นี่คือ ‘ห้างสรรพสินค้าต้าหมิงโมเดิร์น’ ของสองสาวไทยสู้ชีวิตข้ามมิติอย่าง ‘มัสยา’ ในฐาน

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 44 แผนร้ายในเงามืด และ บ่วงรักพญามังกร

    แสงจันทร์นวลยามดึกสงัดสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ เงาไม้ไผ่ทอดตัวเป็นสายลงบนพื้นหินอ่อนภายในพระที่นั่งคุนหนิง ยามนี้แผนการกบฏย่อยยับเพลิงแค้นชิงนางขององค์ชายรองจูอวี่เฉินถูกกองกำลังองครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬบดขยี้พังพินาศลงภายนอกกำแพงวังหลวง ทว่าความสงบสุขที่เพิ่งคืนกลับมา กลับจุดชนวนบาดแผลความหึงหวงและเพลิงริษยาในอกของจักรพรรดิหนุ่มให้ปะทุเดือดขีดสุดยามเมื่อทรงระลึกได้ว่า ชายอื่นยังคงส่งคนมาหมายปองและคิดรังแกดึงตัวสตรีอันเป็นที่รักไปจากอ้อมอกของพระองค์ปัง!ประตูห้องบรรทมมังกรถูกผลักกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ ในฉลองพระองค์สีฟ้าครามที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย นัยน์ตาพญาเหยี่ยวคู่คมบัดนี้เข้มขึ้นฉายประกายกร้าวดุดันแฝงอารมณ์ดิบราคะระคนคลั่งรักอย่างรุนแรงจนอกสั่นสะท้าน พระองค์ก้าวเท้าพุ่งตรงเข้าหาเรือนร่างระหงของ ‘มัสยา’ ในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังนั่งนับแผงป้ายสมาชิกไม้ทองคำอยู่บนเตียงตั่งบุนวมหนานุ่ม“ฝ่าบาท! ท่านเป็นบ้าอะไรอีกเพคะ! หน้าตาเคร่งเครียดบึ้งตึงแถมเดินพรวดพราดเข้ามา ท่านลืมไปแล้วเหรอว่าท่านห้ามเข้าใกล้ข้าเกินสามก้าวนะเพคะ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”ดวงตากล

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 43 ปฐมบทฮองเฮาสายเปย์ กับ พาร์ทเนอร์ข้ามภพ

    แสงแดดอบอุ่นของเหมันตฤดูทอประกายระยิบระยับขับเน้นความโอ่อ่าหรูหราของพระตำหนักคุนหนิงอันเป็นที่ประทับขององค์ฮองเฮาคู่บัลลังก์...บัดนี้...ป้ายอักษรทองคำประกาศราชโองการสถาปนาสตรีสามัญชนอย่าง ‘มัสยา’ ขึ้นสู่ตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินเสร็จสิ้นลงแล้ว ทว่าภายในห้องบรรทมมังกรแกะสลักลวดลายพญาหงส์อันศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบ บรรยากาศกลับถูกทำลายลงราบคาบด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายและการสนทนาระเบิดอารมณ์ของสองสาวคู่ซี้สู้ชีวิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม“มัส! แกเป็นฮองเฮาแล้วนะเว้ย! หันมาดูทองคำในท้องพระคลังที่พึ่งประทานมาเมื่อกี้สิแก ทองคำแท่งหนาเตอะปานแท่งอิฐก่อกำแพงเมืองจีน!”‘กล้วยตาก’ ในชุดข้าหลวงสตรีชั้นสูงผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวด้วยความอดรนทนไม่ไหวเธอยกมือกุมขมับ ร้องบอกเสียงสั่นระรัวระคนตื่นเต้นตาโตเท่าไข่ห่าน“นี่เราจะนั่งๆ นอนๆ สวยๆ นับนิ้วกินขนมเปี๊ยะไปวันๆ ไม่ได้เหรอมัส แกจะลากฉันมาขีดเขียนแผนการเปิดร้านค้าเพื่อทำมาค้าขายให้เหงื่อท่วมตัวอีกทำไมวะเนี่ย!”มัสยาในชุดไหมสีแดงชาดสลับทองคำงดงามล่มเมือง พู่กันจีนในมือเรียวบางสะบัดเขียนโครงสร้างตารางภาษาไทยสลับภาษาจีนอย่าง

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 42 ฟ้าหลังฝนแห่งมหากาพย์ต้าหมิง

    แสงอรุณวันใหม่สาดส่องขับไล่เมฆทมิฬและพายุฝนโปรยปรายที่เคยปกคลุมเหนือผืนฟ้าพระราชวังหลวงต้องห้ามให้มลายหายสิ้นไปจนหมด เสียงสะท้อนของคมดาบและเสียงร่ำไห้โหยหวนของข้าหลวงทรราชสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ภายใต้การนำทัพขององครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬจากแดนเหนือบวกรวมกับความเฉียบขาดของกองกำลังองค์รักษ์เกราะดำ..ที่ลานกว้างหน้าท้องพระโรงใหญ่... ‘เสนาบดีเว่ย’ และ ‘ฮองเฮา’ ในชุดไหมหรูหราที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบโลหิต ถูกควบคุมตัวพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนาเพื่อนำตัวไปรับโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลในข้อหากบฏลอบปลงพระชนม์โอรสสวรรค์ แววตาอันละโมบโลภมากของทั้งสองดับมอดลง เหลือเพียงความสิ้นหวังลนลานยามเมื่อก้าวเท้ามุ่งตรงสู่ลานประหาร..ในเวลาเดียวกัน...ณ พระตำหนักกวางหมิง...ฮ่องเต้องค์เก่าผู้ประชวรเรื้อรังมานานปี ทรงได้สติคืนกลับมาเป็นเวลาสั้นๆ ราวปาฏิหาริย์จากโอสถระงับพิษของท่านอาจารย์หลี่ นัยน์ตาชราอันฝ้าฟางกวาดมอง ‘จูเซวียนหรง’ บุตรชายสายเลือดมังกรแท้จริงเพียงคนเดียวที่ทรุดกายคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ฝ่าพระหัตถ์อันสั่นเทาเอื้อมไปประทับลงบนบ่าแกร่งของรัชทายาทหนุ่มที่กำลังจะถูกสถาปณาข

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 41 กบฏวังหลวง และ ความลับใต้หน้ากาก

    เสียงฝีเท้าย่ำหนักและเสียงเสื้อเกราะเหล็กกระทบกันดังกังวานกระหึ่มมาจากภายนอกท้องพระโรง บานประตูศิลาขนาดยักษ์ถูกพังทลายออกอย่างรุนแรงตามแผนสำรองของขุนนางทรราช‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ ควบม้าศึกสีนิลทะยานนำกองทัพทหารรักษาพระองค์ส่วนที่เหลือบุกเข้ามากลางสภาไต่สวน ทหารข้าหลวงชักดาบกวัดแกว่งไกวส่งเสียงกู่ร้องก้องลานพิธีเพื่อเตรียมฆ่าล้างบางและโยนความผิดกบฏปลงพระชนม์ให้แก่รัชทายาท“เสด็จพี่! แผนการลวงมังกรสลับฉากของท่านสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้แล้ว!”จูอวี่เฉินตวาดลั่น นัยน์ตาพญาหงส์ลุกโชนด้วยเพลิงริษยาและโทสะหมายมั่นจะเด็ดหัวพี่ชาย“ยามนี้ข้านำกองกำลังมาปราบกบฏชั่วช้าที่บังอาจวางยาพิษเสด็จพ่อและข่มขู่เสด็จแม่! ทหาร! ล้อมท้องพระโรงไว้จับกุมคนฝ่ายรัชทายาทให้หมด!”ฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยคลี่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมสะใจล้นอกเมื่อเห็นชัยชนะอยู่แค่เอื้อม...ทว่า...โชคชะตามิได้เข้าข้างคนชั่วช้าเสมอไป!ปัง! ปัง! ปัง!ก่อนที่กำลังพลของจูอวี่เฉินจะทันได้รุกฆาตล้อมโถงพิธี ประตูทางเข้าทุกทิศทางและหน้าต่างรอบท้องพระโรงใหญ่กลับถูกปิดกระแทกลงอย่างรัดกุมพร้อมกัน พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลัง ‘หน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ท

  • ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท   ตอนที่ 40 ศึกสายเลือดในวังหลวง & เปิดฉากเกมส์ลวง

    เสียงกลองสัญญาณยามสามดังก้องกังวานสะท้อนฝ่าม่านหมอกเหมันตฤดูอันเหน็บหนาว บานประตูวังหลวงเหล็กกล้าขนาดยักษ์ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ องค์รัชทายาทหนุ่มผู้มีพระพักตร์หล่อเหลาราวเทพบุตร ทว่าบัดนี้กลับนิ่งขรึมและฉายประกายเด็ดเดี่ยวเด็ดขาด...พระองค์ยอมให้ทหารรักษาพระองค์ฝ่ายองค์ฮองเฮาเข้าล้อมรอบและพันธนาการพระวรกายอันกำยำแข็งแกร่งด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนา ท่วงท่าก้าวเดินส้นเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานสะท้อนทั่วท้องพระโรง ซึ่งพระองค์ยอมทำตามเกมกลลวงมังกรสลับฉากที่สตรีนางในดวงใจได้วางไว้ล่วงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆทันทีที่องค์รัชทายาทก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงใหญ่กวางหมิง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางนับร้อยก็ดังเซ็งแซ่ ‘ฮองเฮา’ ที่ประทับอยู่บนแท่นบัลลังก์มังกร และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ที่ยืนกุมเชิงอยู่ด้านข้าง ต่างพากันเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาด้วยความลำพองใจล้นอกเมื่อเห็นเสือป่าบาดเจ็บตกอยู่ในหลุมพราง“จูเซวียนหรง! เจ้าคนอกตัญญูชั่วช้า!” ฮองเฮาแผดสุรเสียงตวาดลั่นชี้พระหัตถ์มาทางองค์รัชทายาท“เจ้าวางยาพิษปลงพระชนม์เสด็จพ่อของเจ้าจนประชวรปางตาย ทั้งยังริอ่านนำกองกำลัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status