ตอนที่ 4 ข้อตกลงแลกชีวิต

ความโกลาหลเบื้องล่างสลายตัวลงทันทีที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ ‘องค์รัชทายาท จูเซวียนหรง’ ก้าวเข้ามาในบริเวณระเบียงหินอ่อน ทหารเกราะเหล็กที่นอนหงายหลังเป็นโดมิโน่และสาวใช้ที่ก้นกระแทกพื้นต่างพากันลนลานยันกายขึ้น คุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นเทาด้วยความยำเกรง

จูเซวียนหรงหยุดยืนกอดอก สายตาคมกริบจดจ้องมองภาพ ‘สิ่งมีชีวิตประหลาด’ ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เสิ่นเมี่ยวหลิงในเวลานี้มีหมวกเกราะเหล็กใบโตครอบหัวอยู่ขวางทิศขวางทาง มือบางปัดป่ายอากาศสะเปะสะปะพร้อมกับปากที่ยังบ่นพึมพำไม่หยุดว่าใครปิดไฟ

“เอามันออกไปจากหัวนาง” จูเซวียนหรงสั่งเสียงเรียบ

องครักษ์คนหนึ่งรีบขยับเข้าไปดึงหมวกเกราะออกจากศีรษะของหญิงสาวทันที ทันทีที่หลุดพ้นจากความมืด มัสยาในร่างของเสิ่นเมี่ยวหลิงก็สูดหายใจเข้าลึก ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าสะสวยขึ้นสีแดงระเรื่อจากการขยับตัวอย่างดุเดือดเมื่อครู่ บาดแผลถลอกจางๆ ที่แก้มเนียนกลับยิ่งขับให้ดวงตากลมโตคู่นั้นดูดื้อรั้นและมีชีวิตชีวา

จูเซวียนหรงก้าวเข้าไปประชิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว สายตาขององค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึมสะดุดไปชั่วครู่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...

‘หากมองข้ามกิริยาที่แปลกประหลาดหลุดโลก สตรีผู้นี้กลับมีรูปโฉมที่งดงามยิ่ง ผิวนวลเนียนอมชมพูตัดกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างบอบบางแต่อ้อนแอ้นได้สัดส่วน ทว่าเหตุใดวาจาและการกระทำของนางถึงได้กักขฬะและพิลึกพิลั่นราวนักเลงสุราเช่นนี้’

“เสิ่นเมี่ยวหลิง เจ้าคิดจะแหกคุกหนีงั้นหรือ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคาดคั้น

มัสยาที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นหินมองไปรอบๆ ตัวอย่างละเอียด คราวนี้เธอไม่ได้ตบหน้าตัวเองแล้ว สมองของนักศึกษาโบราณคดีเริ่มประมวลผลจากสิ่งประกอบรอบกายอย่างจริงจัง ลวดลายปักบนอกเสื้อของจูเซวียนหรง เนื้อผ้าไหมซาตินหนาหนักที่บ่าวไพร่สวมใส่ ทรงผมมวยสูงและเครื่องดนตรีทองเหลืองที่ตกอยู่บนพื้น ทุกอย่างมันช่างสอดคล้องกับบันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงช่วงต้นศตวรรษที่ 15 ชนิดที่ว่ากองถ่ายภาพยนตร์ระดับพันล้านก็ไม่สามารถทำได้เนี้ยบขนาดนี้

‘นี่ฉัน...ทะลุมิติมาจริงๆ เหรอวะ? ไม่ใช่ฝัน ไม่ใช่นรก แต่เป็นอดีตเมื่อห้าร้อยกว่าปีก่อน!’

ความตระหนักรู้เริ่มทำให้น้ำตาซึมในอก แต่ความฉลาดก็สั่งให้เธอห้ามอ่อนแอเด็ดขาด

“ข้าไม่ได้หนี! ข้าแค่...ลงมาเดินเล่นทางหน้าต่าง!”

เมี่ยวหลิงโต้กลับทันที พลางขยับชุดที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่

“แล้วอีกอย่าง ข้ามีเรื่องจะถามคุณ...เออ ถามท่าน! ทำไมราชสำนักอันยิ่งใหญ่ต้องจับเด็กผู้หญิงตั้งแปดสิบแปดคนไปต้มทำน้ำซุปบูชายันต์ด้วยล่ะ? จิตใจทำด้วยอะไรกันหมด!”

จูเซวียนหรงหรี่ตาลง แววตาคมปลาบแฝงความนัยน์บางอย่าง เขาต้องการจะทดสอบว่าสตรีผู้นี้รู้เห็นแผนการของฮองเฮาหรือไม่ จึงแกล้งเล่นตามน้ำเอ่ยตอบด้วยเสียงเคร่งขรึม

“เพราะความแร้นแค้นของประชาชน ภัยแล้งยาวนานปี เสบียงกรังแห้งขอด ราชสำนักจำต้องทำตามโองการสวรรค์ บูชายันต์เพื่อปัดเป่าทุกข์ภัยให้ราษฎรได้มีกิน”

“ห๊ะ! ฮ่าฮ่า” เสิ่นเมี่ยวหลิงหลุดหัวเราะออกมาทันที

“บูชายันต์แล้วฝนจะตกงั้นเหรอ? บูชายันต์แล้วข้าวจะงอกออกมาจากดินหรือไง? บ้าบอชะมัด! แร้นแค้นเพราะการเพาะปลูกขาดเสบียง ขาดน้ำ ขาดระบบการจัดการที่ถูกต้องต่างหากล่ะคุณ!”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” จูเซวียนหรงขมวดคิ้ว

เมี่ยวหลิงยันกายลุกขึ้นยืน ยืดอกสู้สายตาองค์รัชทายาทอย่างมั่นใจ ทักษะหัวการค้าและสมองที่จบเอกประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกถูกงัดออกมาเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายเพื่อต่อรอง

“ท่านจับข้าไว้ก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะเปลืองข้าวต้มในตำหนักเปล่าๆ สู้เรามาทำข้อตกลงซื้อขายแลกเปลี่ยนอิสรภาพกันดีกว่า!” เมี่ยวหลิงยิ้มกริ่มอย่างมีแผนการ

“ท่านบ่นว่าราษฎรแร้นแค้นไม่มีเสบียงใช่ไหม? ข้ามีไอเดียทำมาค้าขายและกลยุทธ์กักตุนกระจายเสบียงแบบสมัยใหม่...เออ แบบล้ำลึก! ข้าสามารถช่วยท่านแก้ปัญหาเรื่องปากท้องของชาวบ้านได้ แลกกับการที่ท่านต้องปล่อยข้าเป็นอิสระและมอบเงินทุนตั้งตัวให้ข้าสักก้อน! เป็นไง...ดีลไหมเพคะองค์รัชทายาท?”

คำต่อรองที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแววตาเฉลียวฉลาดของเด็กสาว ตรงหน้า ทำให้หัวใจของจูเซวียนหรงกระตุกวาบ...สตรีผู้นี้ไม่ได้เพียงแค่ทำตัวแปลกประหลาด แต่ความคิดของนางกลับพลิกแพลงและน่าสนใจจนยากจะละสายตา!

...............................