Mag-log inภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางทว่ามิดชิดของตำหนักลับ กลิ่นไม้หอมจางๆ อบอวลอยู่ทั่วบริเวณ มัสยาในร่าง ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนเตียงไม้โบราณขนาดใหญ่ เสื้อผ้าสีขาวรุ่มร่ามของเธอยังคงชื้นเล็กน้อยจากละอองน้ำ
‘นี่ฉันยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย?’
เธอพยายามเรียกสติตัวเองโดยการหยิกต้นขาตัวเองไปอีกสามทีจนเนื้อขึ้นรอยช้ำ แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นจี้เข้าสมองก็ยิ่งตอกย้ำความจริงอันน่ากลัวว่า...เธอข้ามมิติมาติดอยู่ในรังเสือเข้าให้แล้ว! แถมไอ้เสือตัวนี้ยังหน้าดุ หล่อเข้ม และจ้องจะจับผิดเธอเหมือนครูฝ่ายปกครองไม่มีผิด
ปัง!
เสียงประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘องค์รัชทายาท จูเซวียนหรง’ เขาก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทรงอำนาจ แต่ทว่า...แววตาคมกริบคู่นั้นกลับราบเรียบและเย็นชาจนอุณหภูมิภายในห้องแทบจะลดฮวบ
“เจ้าฟื้นแล้วก็ดี เสิ่นเมี่ยวหลิง”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยืนเอามือไพล่หลังจ้องมองมัสยาราวกับจะสแกนให้ทะลุไปถึงวิญญาณ
“เลิกเล่นละครเสียที แล้วบอกข้ามา...ใครส่งเจ้ามาทำลายพิธีบูชายันต์ของฮองเฮา? เจ้าเป็นคนของสายไหนกันแน่”
มัสยากระพริบตาปริบๆ มองซ้ายมองขวา ก่อนจะชี้มาที่ตัวเองอย่างงงๆ
“ถามฉัน...เอ้ย...ข้าเหรอ? สายไหนอะไรล่ะคุณ ข้าไม่ใช่รถไฟฟ้าบีทีเอส ไม่มีสายสีเขียวสีแดงทั้งนั้นแหละ ข้าบอกแล้วไงว่าข้าตกน้ำมา! ตกน้ำเจ้าพระยาหน้าไอคอนสยามนู่น!”
จูเซวียนหรงขมวดคิ้วเข้ม ดวงตาฉายแววเคร่งขรึมและกดดันหนักกว่าเดิม
“บีทีเอส? ไอคอนสยาม? วาจาเหลวไหลประหลาดแท้ เจ้าคิดว่าใช้ภาษาของพวกชนเผ่าอนารยธรรมตอนใต้แสร้งทำเป็นคนวิกลจริตแล้วข้าจะละเว้นโทษเจ้าหรือ? หากไม่พูดความจริง อย่าหาว่าข้าไร้ความปราณี”
“โธ่...ไอ้คุณหล่อหน้าตาย! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าไม่รู้คือไม่รู้ดิ!”
มัสยาโวยวายพร้อมกับลุกขึ้นยืนบนเตียง เท้าสะเอวตอบกลับอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆ
“ข้าก็แค่คนตกงานที่ดวงซวยโดนวินมอเตอร์ไซค์ชนตกน้ำ แล้วลืมตามาอีกทีก็เกือบโดนลุงแก่ๆ เอาไปต้มทำน้ำซุปเครื่องเซ่นเนี่ย! ข้าต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย! คุณมีสิทธิ์อะไรมากักขังหน่วงเหนี่ยวข้าฮะ! รู้ไหมมันผิดกฎหมายอาญามาตรา...”
“หุบปาก!”
จูเซวียนหรงตวาดกร้าว ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันที
“กฎหมายอาญาคือสิ่งใด? ในแผ่นดินต้าหมิง คำสั่งของข้าคืออาญาสิทธิ์! ในเมื่อเจ้ายังปากแข็ง ข้าจะกักตัวเจ้าไว้ที่นี่จนกว่าจะยอมสารภาพ!”
พูดจบองค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึมก็สะบัดหน้าหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที พร้อมกับสั่งการองครักษ์หน้าประตูเสียงดังลั่น
“เฝ้านางไว้ให้ดี! ห้ามให้นางก้าวออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว!”
ปัง! ประตูถูกปิดลงพร้อมเสียงลงกลอน
มัสยายืนอ้าปากค้างอยู่บนเตียง
“เชอะ!...ไอ้เจ้าชายโบราณเอ๊ย เผด็จการชะมัด! คิดว่าฉันจะยอมนั่งรอโดนประหารหรือไง ยายสอนไว้ว่าถ้าร้านจะเจ๊งต้องรีบหาทางหนีทีไล่!”
เด็กสาวกระโดดลงจากเตียง สายตาสอดส่องหาทางรอด ทว่าประตูด้านหน้าถูกล็อคแน่นหนา มีองครักษ์เฝ้าอยู่ พลันสายตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าต่างไม้ฉลุลายโบราณที่แง้มอยู่เล็กน้อย ซึ่งด้านล่างเป็นสวนหย่อมและทางเดินเลียบระเบียง
“เสร็จฉันล่ะ! หน้าต่างไม่มีเหล็กดัด รอดตายแล้วยัยมัส!”
มัสยารีบปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างอย่างทุลักทุเล เนื่องจากชุดผ้าไหมโบราณยาวรุ่มร่ามพันกันจนยุ่งหยิงไปหมด เธอพยายามเบียดร่างตัวเองลอดช่องหน้าต่างอย่างยากลำบาก จนกระทั่ง...
ตึ่ก!
ผ้าผูกเอวสีแดงชาดดันไปเกี่ยวเข้ากับหัวมังกรแกะสลักที่บานหน้าต่างอย่างจัง ทำให้ร่างของเธอห้อยโตงเตงอยู่กลางอากาศ ครึ่งตัวบนโผล่ออกมานอกหน้าต่าง ส่วนครึ่งตัวล่างยังติดอยู่ข้างใน!
“โอ๊ยยย! เสื้อผ้าโบราณเฮงซวย! ติดอะไรวะเนี่ย!”
มัสยาพยายามดิ้นสุดแรง ขาเตะลมไปมากลางอากาศ ส่งเสียงร้องโวยวายจนข้ารับใช้หญิงสองคนที่กำลังเดินถืออ่างน้ำผ่านมาต้องสะดุ้งสุดตัว
“ว๊าย! มีหัวคนโผล่ออกมาจากกำแพง!”
สาวใช้คนหนึ่งร้องลั่น อ่างน้ำร่วงหลุดมือเสียงดัง โครม! น้ำสาดกระจายเต็มพื้น
“ไม่ใช่หัวคนย่ะ! คนสวยกำลังจะแหกคุก! ช่วยดึงฉันออกไปที!” มัสยาตะโกนเสียงดังลั่น
ขณะเดียวกันเสียงเอะอะโวยวายทำให้อะดรีนาลีนของเหล่าองค์รักษ์เกราะดำที่เฝ้ายามอยู่แถวนั้นพลุ่งพล่าน
“มีผู้บุกรุก! ล้อมกำแพงไว้!”
องครักษ์สามสี่นายชักดาบวิ่งพรวดพราดเข้ามา ทว่าพื้นระเบียงหินอ่อนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำจากอ่างที่สาวใช้เพิ่งทำตกเมื่อครู่บวกกับความลื่นของละอองฝน
ฟึ่บ! โครม! พลั่ก!
“โอ๊ย!” “หลบไป!” “เจ้าเหยียบมือข้า!”
องครักษ์ร่างยักษ์ลื่นไถลหัวทิ่มล้มคะมำต่อๆ กันเป็นโดมิโน่ ดาบปลิวว่อนไปคนละทิศละทาง สาวใช้พยายามจะเข้าไปช่วยแต่ก็ลื่นล้มก้นกระแทกพื้นร้องเสียงระงม กลายเป็นภาพความวุ่นวาย สุดป่วน โกลาหลอย่างถึงที่สุดในตำหนักลับที่เคยเงียบสงบ
ในจังหวะนั้นเอง...แค่ดวงซวยยังไม่พอ ผ้าผูกเอวที่เกี่ยวอยู่เกิดขาดผึง!
“กรี๊ดดดด!”
ร่างของมัสยาร่วงหล่นจากหน้าต่างลงมาทับโครมลงบนกององครักษ์ที่นอนล้มทับกันอยู่บนพื้นพอดิบพอดี หัวของเธอโขกเข้ากับเกราะอกขององครักษ์คนหนึ่งจนตาขึ้นรอยช้ำ ส่วนมือก็ดันไปคว้าเอาหมวกเกราะของอีกคนมาครอบหัวตัวเองไว้แน่นในสภาพกลับด้านจนมองไม่เห็นทาง
“มืดอ่ะ! ใครปิดไฟ! ยายจ๋าช่วยมัสด้วย!”
มัสยาร้องโวยวายพลางเอามือปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่ว หมวกเกราะเหล็กใบโตหลวมหลุดลงมาปิดถึงคอ
เหล่าองครักษ์และสาวใช้ที่นอนกองกันอยู่ต่างมึนงง สับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าสตรีผู้นี้เป็นสายลับผู้วิเศษสายไหน ถึงได้ใช้วิชามารพังทลายกองกำลังป้องกันของตำหนักลับจนหมดสภาพได้ด้วยความเปิ่นและเสื้อผ้าที่พันกันนัวเนียขนาดนี้!
................................
สายลมเหมันต์ที่เคยพัดโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งพ้นผ่านแผ่นดินต้าหมิงไปแล้ว แสงสุริยันยามวสันตฤดูสาดส่องลงมากระทบลานประหารหน้าประตูวังหลวงเพื่อชะล้างคราบควันไฟแห่งการกบฏ ผลการตัดสินโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลเสร็จสิ้นลงอย่างเด็ดขาด ‘ฮองเฮา’ และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ถูกนำตัวขึ้นสู่แท่นประหารและถูกลงทัณฑ์ด้วยการตัดศีรษะต่อหน้าฝูงชนราษฎรนับหมื่น ปิดฉากอำนาจมืดอันชั่วช้าที่เคยค้ำจุนวังหลังมานานชั่วนิรันดร์ทว่าในส่วนของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ แม้พระองค์จะใช้ความว่องไวและกลอุบายหักล้างหลบหนีการตามล่าไล่ล่าของหน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ทมิฬรอดไปได้หวุดหวิด ทว่าบัดนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนเข็ญ ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ เงินทอง หรือบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ ต้องรอนแรมซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขาราวกับขอทานผู้หนึ่ง สิ้นไร้ไม้ตอกและทนทุกข์ทรมานกับความโกรธแค้นและความทรงจำคลั่งรักที่มิอาจครอบครองมัสยาได้อีกต่อไป..หนึ่งปีต่อมา... ณ ย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองหลวง...ราษฎรนับหมื่นให้มายืนต่อคิวแน่นขนัดจนตลาดแทบแตก ที่นี่คือ ‘ห้างสรรพสินค้าต้าหมิงโมเดิร์น’ ของสองสาวไทยสู้ชีวิตข้ามมิติอย่าง ‘มัสยา’ ในฐาน
แสงจันทร์นวลยามดึกสงัดสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ เงาไม้ไผ่ทอดตัวเป็นสายลงบนพื้นหินอ่อนภายในพระที่นั่งคุนหนิง ยามนี้แผนการกบฏย่อยยับเพลิงแค้นชิงนางขององค์ชายรองจูอวี่เฉินถูกกองกำลังองครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬบดขยี้พังพินาศลงภายนอกกำแพงวังหลวง ทว่าความสงบสุขที่เพิ่งคืนกลับมา กลับจุดชนวนบาดแผลความหึงหวงและเพลิงริษยาในอกของจักรพรรดิหนุ่มให้ปะทุเดือดขีดสุดยามเมื่อทรงระลึกได้ว่า ชายอื่นยังคงส่งคนมาหมายปองและคิดรังแกดึงตัวสตรีอันเป็นที่รักไปจากอ้อมอกของพระองค์ปัง!ประตูห้องบรรทมมังกรถูกผลักกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ ในฉลองพระองค์สีฟ้าครามที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย นัยน์ตาพญาเหยี่ยวคู่คมบัดนี้เข้มขึ้นฉายประกายกร้าวดุดันแฝงอารมณ์ดิบราคะระคนคลั่งรักอย่างรุนแรงจนอกสั่นสะท้าน พระองค์ก้าวเท้าพุ่งตรงเข้าหาเรือนร่างระหงของ ‘มัสยา’ ในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังนั่งนับแผงป้ายสมาชิกไม้ทองคำอยู่บนเตียงตั่งบุนวมหนานุ่ม“ฝ่าบาท! ท่านเป็นบ้าอะไรอีกเพคะ! หน้าตาเคร่งเครียดบึ้งตึงแถมเดินพรวดพราดเข้ามา ท่านลืมไปแล้วเหรอว่าท่านห้ามเข้าใกล้ข้าเกินสามก้าวนะเพคะ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”ดวงตากล
แสงแดดอบอุ่นของเหมันตฤดูทอประกายระยิบระยับขับเน้นความโอ่อ่าหรูหราของพระตำหนักคุนหนิงอันเป็นที่ประทับขององค์ฮองเฮาคู่บัลลังก์...บัดนี้...ป้ายอักษรทองคำประกาศราชโองการสถาปนาสตรีสามัญชนอย่าง ‘มัสยา’ ขึ้นสู่ตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินเสร็จสิ้นลงแล้ว ทว่าภายในห้องบรรทมมังกรแกะสลักลวดลายพญาหงส์อันศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบ บรรยากาศกลับถูกทำลายลงราบคาบด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายและการสนทนาระเบิดอารมณ์ของสองสาวคู่ซี้สู้ชีวิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม“มัส! แกเป็นฮองเฮาแล้วนะเว้ย! หันมาดูทองคำในท้องพระคลังที่พึ่งประทานมาเมื่อกี้สิแก ทองคำแท่งหนาเตอะปานแท่งอิฐก่อกำแพงเมืองจีน!”‘กล้วยตาก’ ในชุดข้าหลวงสตรีชั้นสูงผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวด้วยความอดรนทนไม่ไหวเธอยกมือกุมขมับ ร้องบอกเสียงสั่นระรัวระคนตื่นเต้นตาโตเท่าไข่ห่าน“นี่เราจะนั่งๆ นอนๆ สวยๆ นับนิ้วกินขนมเปี๊ยะไปวันๆ ไม่ได้เหรอมัส แกจะลากฉันมาขีดเขียนแผนการเปิดร้านค้าเพื่อทำมาค้าขายให้เหงื่อท่วมตัวอีกทำไมวะเนี่ย!”มัสยาในชุดไหมสีแดงชาดสลับทองคำงดงามล่มเมือง พู่กันจีนในมือเรียวบางสะบัดเขียนโครงสร้างตารางภาษาไทยสลับภาษาจีนอย่าง
แสงอรุณวันใหม่สาดส่องขับไล่เมฆทมิฬและพายุฝนโปรยปรายที่เคยปกคลุมเหนือผืนฟ้าพระราชวังหลวงต้องห้ามให้มลายหายสิ้นไปจนหมด เสียงสะท้อนของคมดาบและเสียงร่ำไห้โหยหวนของข้าหลวงทรราชสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ภายใต้การนำทัพขององครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬจากแดนเหนือบวกรวมกับความเฉียบขาดของกองกำลังองค์รักษ์เกราะดำ..ที่ลานกว้างหน้าท้องพระโรงใหญ่... ‘เสนาบดีเว่ย’ และ ‘ฮองเฮา’ ในชุดไหมหรูหราที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบโลหิต ถูกควบคุมตัวพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนาเพื่อนำตัวไปรับโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลในข้อหากบฏลอบปลงพระชนม์โอรสสวรรค์ แววตาอันละโมบโลภมากของทั้งสองดับมอดลง เหลือเพียงความสิ้นหวังลนลานยามเมื่อก้าวเท้ามุ่งตรงสู่ลานประหาร..ในเวลาเดียวกัน...ณ พระตำหนักกวางหมิง...ฮ่องเต้องค์เก่าผู้ประชวรเรื้อรังมานานปี ทรงได้สติคืนกลับมาเป็นเวลาสั้นๆ ราวปาฏิหาริย์จากโอสถระงับพิษของท่านอาจารย์หลี่ นัยน์ตาชราอันฝ้าฟางกวาดมอง ‘จูเซวียนหรง’ บุตรชายสายเลือดมังกรแท้จริงเพียงคนเดียวที่ทรุดกายคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ฝ่าพระหัตถ์อันสั่นเทาเอื้อมไปประทับลงบนบ่าแกร่งของรัชทายาทหนุ่มที่กำลังจะถูกสถาปณาข
เสียงฝีเท้าย่ำหนักและเสียงเสื้อเกราะเหล็กกระทบกันดังกังวานกระหึ่มมาจากภายนอกท้องพระโรง บานประตูศิลาขนาดยักษ์ถูกพังทลายออกอย่างรุนแรงตามแผนสำรองของขุนนางทรราช‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ ควบม้าศึกสีนิลทะยานนำกองทัพทหารรักษาพระองค์ส่วนที่เหลือบุกเข้ามากลางสภาไต่สวน ทหารข้าหลวงชักดาบกวัดแกว่งไกวส่งเสียงกู่ร้องก้องลานพิธีเพื่อเตรียมฆ่าล้างบางและโยนความผิดกบฏปลงพระชนม์ให้แก่รัชทายาท“เสด็จพี่! แผนการลวงมังกรสลับฉากของท่านสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้แล้ว!”จูอวี่เฉินตวาดลั่น นัยน์ตาพญาหงส์ลุกโชนด้วยเพลิงริษยาและโทสะหมายมั่นจะเด็ดหัวพี่ชาย“ยามนี้ข้านำกองกำลังมาปราบกบฏชั่วช้าที่บังอาจวางยาพิษเสด็จพ่อและข่มขู่เสด็จแม่! ทหาร! ล้อมท้องพระโรงไว้จับกุมคนฝ่ายรัชทายาทให้หมด!”ฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยคลี่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมสะใจล้นอกเมื่อเห็นชัยชนะอยู่แค่เอื้อม...ทว่า...โชคชะตามิได้เข้าข้างคนชั่วช้าเสมอไป!ปัง! ปัง! ปัง!ก่อนที่กำลังพลของจูอวี่เฉินจะทันได้รุกฆาตล้อมโถงพิธี ประตูทางเข้าทุกทิศทางและหน้าต่างรอบท้องพระโรงใหญ่กลับถูกปิดกระแทกลงอย่างรัดกุมพร้อมกัน พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลัง ‘หน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ท
เสียงกลองสัญญาณยามสามดังก้องกังวานสะท้อนฝ่าม่านหมอกเหมันตฤดูอันเหน็บหนาว บานประตูวังหลวงเหล็กกล้าขนาดยักษ์ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ องค์รัชทายาทหนุ่มผู้มีพระพักตร์หล่อเหลาราวเทพบุตร ทว่าบัดนี้กลับนิ่งขรึมและฉายประกายเด็ดเดี่ยวเด็ดขาด...พระองค์ยอมให้ทหารรักษาพระองค์ฝ่ายองค์ฮองเฮาเข้าล้อมรอบและพันธนาการพระวรกายอันกำยำแข็งแกร่งด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนา ท่วงท่าก้าวเดินส้นเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานสะท้อนทั่วท้องพระโรง ซึ่งพระองค์ยอมทำตามเกมกลลวงมังกรสลับฉากที่สตรีนางในดวงใจได้วางไว้ล่วงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆทันทีที่องค์รัชทายาทก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงใหญ่กวางหมิง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางนับร้อยก็ดังเซ็งแซ่ ‘ฮองเฮา’ ที่ประทับอยู่บนแท่นบัลลังก์มังกร และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ที่ยืนกุมเชิงอยู่ด้านข้าง ต่างพากันเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาด้วยความลำพองใจล้นอกเมื่อเห็นเสือป่าบาดเจ็บตกอยู่ในหลุมพราง“จูเซวียนหรง! เจ้าคนอกตัญญูชั่วช้า!” ฮองเฮาแผดสุรเสียงตวาดลั่นชี้พระหัตถ์มาทางองค์รัชทายาท“เจ้าวางยาพิษปลงพระชนม์เสด็จพ่อของเจ้าจนประชวรปางตาย ทั้งยังริอ่านนำกองกำลัง







