ตอนที่ 2 หนีเสือปะองค์ชายจับผิด

“เฮ้ย! หลุดปากพูดอะไรออกไปล่ะเนี่ย!”

มัสยายกมือกุมขมับเมื่อพบว่าความพยายามที่จะ 'แหกคุกความฝัน' ด้วยการด่ากราดแบบสาวไทยหัวร้อน กลับทำให้บรรยากาศรอบกายยิ่งตึงเครียดหนักกว่าเดิม ทหารหลวงในชุดเกราะเหล็กสองนายกระชับทวนในมือแน่น สายตาที่เคยมองเธอด้วยความตื่นตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันข่มขวัญ

“เจ้าคนเสียสติ! พิธีบูชามหาเทพวารีเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่ฮองเฮาทรงประทานจัดขึ้นเพื่อความอยู่รอดของราษฎร เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงวาจาสามหาว ทหาร! ลากตัวนางไปยังแท่นศิลาบัดนี้!”

สิ้นเสียงตวาดของนักบวชชรา ทหารร่างยักษ์สองนายก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวมัสยาทันที แรงบีบที่ข้อมือทั้งสองข้างนั้นเจ็บแปลบจนเธอถึงกับร้องโอ๊ย

‘เจ็บ? เจ็บจริงอะ! ไม่ใช่ฝันเหรอวะ?!’

มัสยาเบิกตาโตด้วยความช็อก ความรู้สึกเจ็บปวดบวกกับละอองน้ำเย็นๆ ที่ซัดสาดขึ้นมาจากแม่น้ำกว้างใหญ่ตรงหน้า และความรู้จากคณะโบราณคดีที่เธอยัดหัวมาตลอดสี่ปีเริ่มแล่นผ่านสมองอย่างบ้าคลั่ง ‘ลวดลายมังกรสี่เล็บบนเสาหิน เสื้อผ้าปักลายข้าหลวงที่นักบวชชราสวมใส่ บรรยากาศแบบนี้...กรอบประเพณีแบบนี้...นี่มันไม่ใช่ฝัน และไม่ใช่กองถ่ายหนังแน่ๆ

‘นี่ฉัน...ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวที่กำลังจะโดนต้มเป็นน้ำซุปเครื่องเซ่นจริงๆ เหรอเนี่ย!’

“ปล่อยนะ! ปล่อย!”

ด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอันดับหนึ่งที่ได้สืบทอดมาจากคุณยายสายลุย มัสยาในร่าง ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ไม่ยอมอยู่เฉยให้โดนลากไปต้มง่ายๆ เธอใช้ทักษะความคล่องตัวที่ใช้เป็นประจำ ทิ้งตัวลงกอดขาของทหารหลวงร่างยักษ์คนหนึ่งไว้แน่น พลางส่งเสียงร้องไห้โฮราวกับโลกจะถล่มสลาย

“พี่ชายสุดหล่อ! ท่านน้าทหารผู้กล้า! อย่าเพิ่งลากฉัน...เอ้ย! อย่าเพิ่งลากข้าไปเลย ข้าเพิ่งฟื้นขึ้นมาจากความตาย สมองยังเลอะเลือนนัก! ข้าไม่ได้ติติงพิธีศักดิ์สิทธิ์เลยสักนิด แต่...แต่ข้าเพิ่งนึกออกว่าข้ามีโรคร้ายแรงที่ติดต่อผ่านทางน้ำซุป! ถ้าข้าตกลงไปในหม้อต้ม ท่านเทพวารีต้องท้องเสียจนบันดาลให้เกิดภัยแล้งหนักกว่าเดิมแน่ๆ!”

คำพูดโบ๊ะบ๊ะหลุดโลกที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคุณหนูเสิ่นเมี่ยวหลิงทำเอาทหารทั้งสองคนถึงกับสะดุดกึก เริ่มลังเลจนต้องหันไปมองหน้ากันเองอย่างเลิกลัก แม้แต่นักบวชชรายังอ้าปากค้างจนเคราแพะสั่นพะเยิบพะยาบ ไม่เคยพบเคยเจอเครื่องเซ่นสังเวยคนไหนที่แปลกประหลาดและทำตัวราวกับหญิงเสียสติเช่นนี้

“วาจาเหลวไหล! อย่าไปฟังนาง ลากนางไป!” นักบวชชราตั้งสติได้ก็รีบโบกไม้เท้าเร่งเร้าโดยเร็ว

“ช้าก่อน!”

ทว่าก่อนที่มัสยาจะโดนลากตัวไปยังริมลานพิธีอันวุ่นวายก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มดูภูมิฐานก้าวออกมาจากมุมมืดของซุ้มพลับพลา บรรยากาศรอบตัวของเขาแผ่กลิ่นอายอันสูงศักดิ์จนทหารหลวงที่อยู่แถวนั้นต้องรีบทรุดตัวคุกเข่าลงทันที

เขาคนนั้นคือ ‘องค์รัชทายาท จูเซวียนหรง’

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเขาเรียบเฉย แววตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องมาที่เสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังกอดขาข้าหลวงอยู่บนพื้นอย่างพิจารณา พระองค์แอบแฝงตัวมาเฝ้าดูพิธีลวงโลกของฮองเฮาใจยักษ์เพื่อหาหลักฐานอยู่แล้ว แต่กลับต้องสะดุดตากับพฤติกรรมสุดแปลกประหลาดของเด็กสาวตรงหน้า

‘นางใช้ภาษาแปลกพิลึก...ทั้งยังมีท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน’

จูเซวียนหรงคิดในใจด้วยความระแวง สัญชาตญาณนักรบเตือนว่าผู้หญิงคนนี้อาจไม่ใช่นักโทษธรรมดา แต่ออาจเป็นสายลับที่ฮองเฮาส่งมาเล่นละครตบตาเพื่อปั่นหัวคนในพิธี

“องค์รัชทายาท...”

นักบวชชรารีบก้มหัวคำนับด้วยความลนลาน

จูเซวียนหรงยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ก่อนจะก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นเมี่ยวหลิงที่ยังคงนั่งมึนงงอยู่บนพื้น เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นชาราวกับกำลังจับผิด

“สตรีผู้นี้พูดจาแปลกประหลาด ท่าทางมีพิรุธ...ข้าสงสัยว่านางอาจเป็นไส้ศึกที่แฝงตัวเข้ามาเพื่อทำลายพิธีมงคลของราชสำนัก” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ แต่เฉียบขาด

“ทหาร...คุมตัวนางแยกออกมา ข้าจะนำนางกลับไปสืบสวนด้วยตัวเองที่ตำหนัก!”

“เอ๊ะ?!”

มัสยาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมกริบคู่นั้น ขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความน่ากลัวที่เผยออกมาอย่างชัดเจน แม้ผู้ชายตรงหน้าจะหล่อลากดินระดับองค์รัชทายาทซีรีส์พันล้าน แต่สายตาที่เขามองมากลับเหมือนอยากจะเอาดาบปาดคอเธอซะมากกว่า!

‘หนีเสือปะจระเข้ของจริงแล้วยายจ๋า...ไอ้หล่อหน้าตายคนนี้จ้องจะจับผิดฉันเหมือนพนักงานตรวจตม. เลย!’

มัสยาได้แต่ร้องคร่ำครวญในใจเมื่อโดนทหารหิ้วปีกแยกออกมาจากกลุ่มเด็กสาว ท่ามกลางสายตาไม่พอใจคนของฮองเฮา แต่ทว่า...ก็ไม่มีใครกล้าขัดพระบัญชาขององค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์เลยแม้แต่คนเดียว

การเอาชีวิตรอดในร่างใหม่น่ะพอไหว...แต่การต้องรับมือกับองค์ชายที่น่ากลัวคนนี้เนี่ยสิ สู้ชีวิตกว่าเดิมเยอะเลย!