All Chapters of วิศวะราชัน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21: ทริปริมน้ำตกอากาศบริสุทธิ์ของป่าต้นน้ำบนหุบเขาปราศจากกลิ่นฉุนกึกของน้ำยาหล่อลื่น กลิ่นไอเสีย หรือฝุ่นควันจากท่อไอเสีย มีเพียงกลิ่นเปลือกไม้สนชื้นน้ำค้าง กลิ่นดินเปียก และละอองน้ำเย็นจัดที่พัดมาตามสายลม เสียงสายน้ำจากชั้นน้ำตกด้านบนไหลซัดกระแทกโขดหินแกรนิตดังก้องกังวาน คลอเคลียไปกับเสียงน้ำในลำธารสายกว้างที่ไหลรินผ่านแก่งหินสลับซับซ้อนอย่างไม่ขาดสายหลังจากผ่านศึกหนักจากการส่งมอบรถแข่งและตรวจสภาพทางเทคนิคขั้นสุดท้ายผ่านฉลุยต่อหน้าคณะกรรมการและตัวแทนสปอนเซอร์เมื่อวาน ชมรมมอเตอร์สปอร์ตจึงเคาะวันหยุดสั้นสองวัน จัดทริปขับรถโฟร์วีลลุยป่าขึ้นมากางเต็นท์พักแรมริมลำธารน้ำตกตามธรรมเนียมประจำปีของภาควิชาบนลานดินเลียบริมตลิ่งใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ เต็นท์โดมสนามสี่หลังถูกกางขึ้นเรียงราย ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางเป็นระเบียบตามประสาพวกวิศวกรที่ติดนิสัยชอบความเป็นระบบ ไม้กำลังง่วนอยู่กับการตั้งเตาบาร์บีคิวเหล็กและคัดแยกถ่านไม้ ม่านฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้สนามคอยจัดแจงลังเสบียงอาหารสด ส่วนภีมนั่งจิบกาแฟดริปอ่านสมุดคู่มือวิเคราะห์โครงสร้างอยู่อีกฝั่งอย่างสงบเหนือเมฆสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวคอกลมธรรมดาก

บทที่ 23: สัญญาใต้แสงดาวเสียงรูดซิปช่องตาข่ายระบายอากาศด้านหน้าเต็นท์ถูกดึงปิดลงอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนบาสกับเติร์ดที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในถุงนอนด้านในเหนือเมฆสวมรองเท้าผ้าใบ สองมือกระชับเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมตัวหนา ก้าวเท้าตามแผ่นหลังกว้างของราชันที่เดินนำออกไปตามแนวทางเดินดินเลียบลำธาร ลมภูเขายามดึกพัดกรรโชกผ่านช่องเขา หอบเอาละอองไอหมอกหนาวจัดเข้าปะทะพวงแก้มจนเย็นเฉียบ ลานกางเต็นท์ด้านหลังค่อยๆ ห่างออกไปจนเหลือเพียงกองเถ้าถ่านสีเทาที่ไร้ควันผืนฟ้าเหนือยอดสนเปิดโล่งไร้เมฆหมอก แสงดาวนับร้อยนับพันระยิบระยับเกลื่อนท้องฟ้าสีหมึก สะท้อนลงบนผิวน้ำในลำธารที่ไหลเอื่อยจนแลดูเหมือนสายน้ำที่เต็มไปด้วยเศษแก้วแตกราชันหยุดฝีเท้าลงตรง โขดหินแกรนิตเรียบก้อนใหญ่ ซึ่งยื่นออกไปเหนือน้ำตื้น ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนแผ่นหิน ปล่อยขาทั้งสองข้างทิ้งลงข้างโขดหินอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะตบฝ่ามือลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวเบาๆ“มานั่งนี่สิ”เหนือเมฆก้าวเท้าขึ้นไปบนหิน ความเย็นของเนื้อหินซึมผ่านกางเกงวอร์มเข้ามาทันทีที่เขาทรุดตัวลงนั่งข้างร่างสูงใหญ่ ไอร้อนระอุจากกายของราชันที่นั่งเบียดเข้ามาจนไหล

บทที่ 25: สปอนเซอร์รายใหญ่เสียงหวีดแหลมของปืนลมยิงน็อตล้อ ผสมผสานกับเสียงคำรามก้องสะท้านของเครื่องยนต์รถแข่งฟอร์มูล่าที่กำลังวอร์มอัปบนแท่นยกรถ ไอร้อนระอุระคนกลิ่นน้ำมันออกเทนหนึ่งร้อยและกลิ่นหน้ายางสลิกที่ถูกอบในผ้าห่มยางความร้อนแปดสิบองศาเซลเซียส อบอวลไปทั่วแนวพิตเลนของสนามแข่งระดับนานาชาติสัปดาห์การแข่งขันชิงแชมป์มอเตอร์สปอร์ตระดับประเทศมาถึงแล้วรอบพิตการาจหมายเลขหนึ่งของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ทีมช่างเครื่องทุกคนวิ่งวุ่นสลับหน้าที่กันอย่างเป็นระบบ ไม้กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ประแจขันจุดยึดคาลิปเปอร์เบรกหน้า พีทตรวจสอบเกจวัดแรงดันลมยางทั้งสี่เส้นอย่างละเอียด ขณะที่ภีมยืนประสานงานเรื่องตารางเวลาปล่อยรถลงรอบซ้อมจับเวลากับเจ้าหน้าที่สนามตรงพิตวอลล์ด้านในสุดของพิตการาจ ราชันสวมชุดแข่งกันไฟสีดำสนิท รูดซิปขึ้นมาจนถึงคอ ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงโครงเหล็กกั้นโซนเทคนิค ดวงตาสีเข้มจัดคมกริบกวาดมองความพร้อมรอบคัน สายตาคู่นั้นคอยเหลือบมองร่างโปร่งที่นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์เทเลเมทรีเป็นระยะเหนือเมฆสวมชุดหมีช่างเครื่องสีเทาเข้ม คลุมทับด้วยเสื้อกั๊กสะท้อนแสงของฝ่ายวิศวกรรมข้อมูล เด็กหนุ่มนั่งจ

บทที่ 27: ความจริงในเงามืดบานประตูกระจกนิรภัยสองชั้นของห้องรับรองพิเศษชั้นสามเหนือแนวพิตเลนถูกดึงปิดลงอย่างสนิทแนบ เสียงกระแทกลงกลอนไฟฟ้าดัง คลิก ตัดขาดความโกลาหลและเสียงอื้ออึงจากลานพิตเบื้องล่างทิ้งไว้จนหมดสิ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางปูพรมขนสัตว์หนานุ่ม มีเพียงเสียงหวีดหวิวเบาหวิวของระบบปรับอากาศส่วนกลาง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นเปลือกไม้ซีดาร์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เย็นเฉียบจนผิวเนื้อเริ่มตึง ผนังกระจกบานใหญ่ด้านหน้ามองเห็นทางตรงหน้าพิตสต็อปและแนวอัฒจันทร์หลัก รถแข่งฟอร์มูล่าคันสีดำด้านยังคงจอดอยู่บนแท่นยกด้านล่าง แรงสั่นสะเทือนจากท่อไอเสียตอนทีมช่างเบิ้ลเครื่องส่งผ่านโครงสร้างตึกขึ้นมาสะเทือนใต้ฝ่าเท้าเบาๆ สวนทางกับความเงียบงันภายในห้องที่บีบคั้นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจธีร์ในชุดสูทสีเทายืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งถือเครื่องสแกนสัญญาณตัดคลื่นดักฟัง ชายหนุ่มก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะถอยออกไปยืนเฝ้าด้านนอกระเบียง ปล่อยให้พื้นที่ส่วนตัวเหลือเพียงคนสามคนเกริกเกียรติยืนหันหลังให้ทุกคน ชายวัยกลางคนทอดสายตามองลงไปยังลู่ยางมะตอยสีดำเบื้องล่าง แผ

บทที่ 29: กูอยู่ตรงนี้เองคำถามที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางซึ่งกำลังสั่นระริก ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันอันเย็นเยียบของห้องรับรองพิเศษหยาดน้ำตายังคงเอ่อล้นคลอหน่วยตาคู่สวยที่แดงก่ำ แววตาของเหนือเมฆในเวลานี้ไม่มีความดื้อรั้น ไม่มีความแข็งกร้าว และไม่มีเกราะกำบังใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือแววตาของคนที่เพิ่งถูกอดีตอันโหดร้ายกระชากหน้ากากออกจนเปลือยเปล่า เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย ความสับสน และความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจจนแทบยืนไม่ไหวในสังคมที่พร่ำสอนเรื่องความกตัญญู ในโลกที่บอกให้ลูกต้องเคารพและให้อภัยบุพการีเสมอ คนที่ถูกทอดทิ้งให้อดมื้อกินมื้อ คนที่ต้องนั่งมองแม่ของตัวเองนอนไอเป็นเลือดจนหมดลมหายใจเพราะไม่มีเงินรักษา มีสิทธิ์ที่จะเกลียดสายเลือดของตัวเองได้จริงหรือเหนือเมฆมองสบตาลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มจัดของราชันอย่างรอคอยคำตอบเด็กหนุ่มหวาดกลัว กลัวว่าแม้แต่คนที่ตนยอมมอบหัวใจและร่างกายให้ จะมองว่าเขาเป็นคนใจคอคับแคบและไร้ความเมตตาราชันจ้องมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตานั้นนิ่งสนิทแววตาคมปราบของนักแข่งหนุ่มไม่มีประกายของการสั่งสอน ไม่มีความคิดที่จะยกเอาหลักศีลธรรมหรือคำส