Todos os capítulos de วิศวะราชัน: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 11: คนไม่มีสิทธิ์กลิ่นน้ำยาหล่อลื่นกันสนิมผสมกลิ่นอับของยางสลิกแข่งรถลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องเก็บเครื่องมือพิเศษด้านหลังโรงช็อป แสงไฟนีออนหลอดยาวส่องสว่างเหนือแนวชั้นวางเหล็กฉากสูงจรดเพดานที่เรียงรายไปด้วยกล่องอะไหล่และชุดเครื่องมือความเที่ยงตรงสูง เสียงเครื่องกลึงและเสียงเพลงลูกทุ่งจากวิทยุพกพาของช่างด้านนอกแว่วเข้ามาเพียงเบาบาง ปล่อยให้ช่องทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นวางของตกอยู่ในความเงียบเหนือเมฆยืนอยู่หน้าตู้เก็บอุปกรณ์วัดละเอียด เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเดิมถูกซักและรีดจนเรียบร้อย สวมทับเสื้อยืดสีขาวคอกลมธรรมดา ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านขวายังคงมีแผ่นคีย์การ์ดสีดำด้านของคอนโดหรูนอนนิ่งอยู่ น้ำหนักของการ์ดพลาสติกชิ้นเล็กนั้นทำให้เขารู้สึกหน่วงอยู่ในใจตลอดทั้งวันความร้อนวูบวาบจากปลายนิ้วของราชันที่แตะดึงคอเสื้อเขาในครัวเมื่อเช้ายังคงทิ้งรอยความรู้สึกว้าวุ่นไม่หาย เพื่อสลัดความฟุ้งซ่าน เขาจึงขอแยกตัวมาจัดระเบียบตู้เครื่องมือตามหน้าที่ช่างเครื่องประจำรถมือเรียวยกเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์เหล็กและไมโครมิเตอร์วัดละเอียดขึ้นจัดใส่กล่องบุกำมะหยี่ทีละชิ้น ปลายนิ้วขยับคล่องแคล่ว สายตามุ่งมั่นอยู่กั

บทที่ 13: คืนหนีเที่ยวแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงในห้องนอนใหญ่ชั้นสามสิบห้าส่องกระทบหลังเคสโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ขอบบัตรเครดิตสีดำด้านโผล่พ้นรอยตัดของเคสยางออกมาให้เห็นชื่อ ‘ราชัน อัครโภคินทร์’ สลักนูนเด่นชัด ข้างกันนั้นคือกล่องแล็ปท็อปบอดี้แมกนีเซียมราคาเรือนแสนที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะทำงาน และกล่องอะลูมิเนียมบรรจุชุดประแจไทเทเนียมสลักชื่อย่อ ‘NM’ ที่ยังคงวางเรียงเป็นระเบียบทุกอย่างในห้องชุดหรูหราแห่งนี้กำลังบีบคั้นให้เหนือเมฆรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจเด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่บนขอบฟูกหนานุ่ม สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ขายาวตัวเดิม ความเงียบงันภายในห้องกว้างทำให้เสียงจังหวะการหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในหูเขากำลังกลัวไม่ได้กลัวความดุ ไม่ได้กลัวสายตาเกรี้ยวกราดหรืออำนาจล้นมือของราชัน... แต่เขากำลังกลัวใจตัวเองเขากลัวที่เริ่มชินชากับการนอนหลับบนเตียงนุ่มๆ โดยไม่ต้องคอยกังวลว่าหลังคาจะรั่วลงมาใส่หัว กลัวที่เริ่มมองหาอาหารเช้าบนเคาน์เตอร์ครัว กลัวที่เริ่มรู้สึกปลอดภัยเวลาเห็นแผ่นหลังกว้างเดินนำหน้า และที่น่ากลัวที่สุดคือ เขากำลังยอม

บทที่ 15: เช้าวันใหม่กับความเงียบแสงเงินยวงของเช้าตรู่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาเพียงรำไร ความอบอุ่นภายในห้องนอนใหญ่เริ่มทำให้คนที่นอนลืมตาอยู่บนเตียงรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเหนือเมฆนอนนิ่ง แผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้างของราชัน ท่อนแขนหนักๆ ที่พาดอยู่บนเอวยังคงรัดแน่นไม่ยอมคลาย ลมหายใจสม่ำเสมอของคนตัวโตเป่ารดกระหม่อมบางเป็นจังหวะเนิบช้า บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราความทรงจำจากเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉาก จุมพิตดุดันที่ปล้นลมหายใจ น้ำเสียงแหบพร่าที่บังคับให้ครางเรียกชื่อ และสัมผัสเร่าร้อนที่ตอกย้ำความเป็นเจ้าของจนสติสัมปชัญญะของเขาเตลิดเปิดเปิงความร้อนวูบวาบแล่นริ้วขึ้นมาลามเลียทั่วใบหน้าขาวเนียน ผสมปนเปไปกับความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านอยู่ในร่างกายเหนือเมฆขบฟันแน่น ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วยกท่อนแขนแกร่งของราชันออกจากเอวทีละนิด ร่างสูงใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายจะรำคาญ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าสะสม ราชันเพียงแค่พลิกตัวไปอีกฝั่ง ปล่อยให้ที่ว่างข้างตัวเปิดออกเด็กหนุ่มค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงกึกความเจ็บระบมแล่นปราดจากสะโพกและช่วงล่างขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหล

บทที่ 17: คู่ปรับบนแทร็กไอร้อนระยิบระยับเต้นระบำอยู่เหนือพื้นผิวยางมะตอยสีดำสนิทของสนามแข่งรถระดับมาตรฐานสากล ลมกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นละออง กลิ่นยางสลิกไหม้เกรียม และกลิ่นไอเสียออกเทนหนึ่งร้อยลอยตลบไปตามแนวพิตเลน เสียงแผดคำรามก้องฟ้าของเครื่องยนต์รถแข่งหลากรุ่นที่กำลังลงซ้อมวิ่งจับเวลาดังสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นอกสั่นสะท้านในพิตการาจหมายเลขสี่ของทีมมหาวิทยาลัย โครงรถแข่งฟอร์มูล่าสีดำด้านจอดเด่นอยู่บนแท่นสแตนด์เหนือเมฆสวมชุดหมีช่างเครื่องสีเทาเข้ม ปักโลโก้ชมรมที่หน้าอก คอเสื้อถูกรูดซิปขึ้นมาจนปิดลำคอขาวมิดชิดเพื่อซ่อนรอยช้ำที่ยังไม่จางหายไปจากคืนก่อน บนโต๊ะพับสนาม แล็ปท็อปบอดี้แมกนีเซียมเครื่องใหม่กำลังประมวลผลข้อมูลเทเลเมทรี (Telemetry) แบบเรียลไทม์ สายตาของเหนือเมฆจับจ้องเส้นกราฟแรงเฉื่อยและอุณหภูมิผิวหน้ายางทั้งสี่ล้ออย่างจดจ่อถัดไปไม่ถึงสองก้าว ราชันยืนสวมชุดแข่งกันไฟสีดำสนิท รูดซิปขึ้นมาถึงช่วงอก สายรัดนิรภัยและอุปกรณ์ป้องกันคอ (HANS Device) พาดอยู่บนบ่ากว้าง ร่างสูงใหญ่ดูสงบขรึมและนิ่งงันกว่าปกติ แววตาสีเข้มจัดคู่นั้นไม่ได้มีเพียงสมาธิก่อนลงสนาม แต่ยังคงมีความคิดตกค้างจากคำเตือนข

บทที่ 19: 🔥 [NC] ความลับในห้องล็อกเกอร์ช็อปเสียงสับกลอนประตูเหล็กดัดสองชั้นที่เพิ่งดังสะท้อนก้อง ค่อยๆ จมหายไปในความเงียบงัน เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงครางหึ่งต่ำๆ ของพัดลมอุตสาหกรรมตัวใหญ่ด้านนอกที่พัดพาเอาไอร้อนระอุหมุนวนเข้ามาตามช่องลูกกรงแสงไฟสปอตไลต์ดวงเดียวจากเพดานโรงช็อปส่องลอดผ่านตะแกรงเหล็กเข้ามาเป็นแนวตารางสี่เหลี่ยม ทอดเงาไขว้ทับลงบนพื้นปูนขัดมันและแนวตู้ล็อกเกอร์เหล็กพ่นสีเขียวไข่กาแปดช่องที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมผนังห้องเก็บของชั้นในบนโต๊ะไม้อัดตัวหนา เหนือเมฆยังคงนั่งชันเข่าอยู่ตรงขอบโต๊ะ แผ่นพิมพ์เขียวโครงสร้างรถแข่งสีน้ำเงินเข้มแผ่นใหญ่ยับย่นอยู่ใต้สะโพก เสื้อยืดสีเทาที่เปียกชุ่มเหงื่อร่นขึ้นไปกองอยู่เหนือเอวคอด เผยให้เห็นรอยสักแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องแบนราบและผิวขาวเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงจัดจากอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูง ลมหายใจของเด็กหนุ่มกระชั้นถี่จนแผ่นอกบางสะท้อนขึ้นลงราชันหมุนตัวกลับมาขายาวในกางเกงยีนส์สีเข้มก้าวอย่างเชื่องช้า ทุกจังหวะการย่ำลงบนพื้นปูนหยาบหนักแน่น ไร้เสียงพูดคุย มีเพียงสายตาสีเข้มจัดที่จับจ้องตรึงแน่นอยู่ที่ริมฝีปากบางซึ่งบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ ร่าง