ตอนที่ 11: ซองขาวบนโต๊ะไม้โอ๊กแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านแนวกระจกนิรภัยบานยักษ์ของชั้นสี่สิบสอง ทอดเงายาวพาดผ่านโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวหนาหลังเดิม ผิวไม้ที่ผ่านการขัดเงาจนเรียบกริบสะท้อนแสงแดดเป็นประกายสะอาดตา ไร้ร่องรอยคราบความชื้นแฉะหรือหยาดเหงื่อจากความบ้าคลั่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ราวกับว่าค่ำคืนอันมืดมิดและเสียงสะอึกในลำคอบนโต๊ะตัวนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริงธันยกรยืนจัดเรียงแฟ้มงานอยู่หน้าห้องประธานด้วยความสงบ เสื้อสูทคัตติ้งเนี้ยบสีกรมท่าเข้มเข้าคู่กับกางเกงสแล็กพอดีตัว เส้นผมถูกเซ็ตเป็นทรงเรียบร้อย ใบหน้าขาวสะอ้านใต้กรอบแว่นสายตาดูสดชื่นขึ้นเล็กน้อยจากการอาบน้ำอุ่น แม้ช่วงล่างจะยังคงมีอาการปวดระบมตึงแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่ลงน้ำหนักเท้า แต่แผ่นหลังบางยังคงเหยียดตรงอย่างสง่างามใต้โต๊ะทำงานของเขา กล่องกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุข้าวของส่วนตัวซึ่งเก็บรวบรวมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ถูกปิดผนึกด้วยเทปกาวใสอย่างมิดชิด วางแอบอยู่ข้างตู้เซฟเอกสาร รอเวลาที่จะถูกยกออกไปจากตึกนี้เสียงลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกในเวลาแปดโมงยี่สิบแปดนาทีเจตนิพัทธ์ก้าวออกมาด้วยชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้ม ทว่าความน่าเกรงข
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
