บทที่ 39 วิหารแห่งแรก

เสียงแตกร้าวจากประตูบานที่สามดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมวิหารใต้ดิน

ชายผมขาวยืนมองรอยแยกบนแท่นหินโดยไม่ขยับเขยื้อน แสงสีเงินในดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม

เขารู้ดีว่ารอยร้าวนั้นหมายถึงอะไร

มันไม่ใช่สัญญาณว่าผนึกกำลังอ่อนแอลงตามกาลเวลา แต่เป็นผลจากการที่ผู้ถือครองนามส่วนแรกเริ่มเข้าใกล้ความจริง

โรสลิน วินเทอร์ กำลังเดินตามเส้นทางที่ถูกปิดตายมานานกว่าพันปี

และอาเดรียนกำลังจะกลับไปยังสถานที่ซึ่งความตายครั้งแรกของเขาได้เปลี่ยนชะตาของโลกทั้งสองไปตลอดกาล

“เจ้าควรหยุดพวกเขา” เสียงจากความมืดกล่าว

ชายผมขาวส่ายหน้า

“ข้าหยุดพวกเขามานานพอแล้ว”

“หากพวกเขาเปิดเผยนามของเจ้า ทุกสิ่งที่เจ้าพยายามรักษาไว้อาจพังทลาย”

“หากความจริงทำให้สิ่งที่สร้างขึ้นจากคำโกหกพังทลาย มันก็สมควรพัง”

เขาหันหลังให้ประตูบานที่สาม ก่อนเดินลึกเข้าไปในทางเดินมืด

“เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อพวกเขามาถึงวิหารแห่งแรก ข้าจะไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป”

สามวันหลังจากได้รับแหวนเงิน โรสลินกับอาเดรียนออกเดินทางไปยังวิหารแห่งแรก โดยมีเซราฟีนและองครักษ์แวมไพร์จำนวนหนึ่งติดตามไปด้วย

สถานที่แห่งนั้นตั้งอยู่บนเทือกเขาทางตะวันตก เขตแดนระหว่างอาณาจักรแวมไพร์กับดินแดนรกร้างที่ไม่มีฝูงหมาป่าหรือมนุษย์กล้าเข้าใกล้

ไม่มีแผนที่ฉบับใดระบุตำแหน่งของวิหารอย่างชัดเจน

มีเพียงแหวนเงินที่นำทางพวกเขาผ่านเส้นทางคดเคี้ยว จนกระทั่งมาถึงหุบเขาที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาว

โรสลินหยุดมองซากเสาหินตรงทางเข้า

สัญลักษณ์รูปดวงตาปรากฏอยู่บนเสาทุกต้น แต่ละสัญลักษณ์มีรอยขีดทับอยู่ตรงกลาง ราวกับใครบางคนพยายามลบมันออกจากประวัติศาสตร์

“ที่นี่เก่าแก่กว่าปราสาทแบล็กธอร์นเสียอีก” เซราฟีนกล่าว “ข้าเคยอ่านบันทึกเรื่องวิหารแห่งแรก แต่คิดว่ามันเป็นเพียงตำนาน”

อาเดรียนก้าวลงจากหลังม้า

“วิหารแห่งนี้มีอยู่ก่อนราชวงศ์แวมไพร์”

โรสลินหันไปมองเขา “ท่านเคยมาที่นี่หรือ”

“ไม่เคย แต่ข้าจำกลิ่นของมันได้”

“กลิ่น?”

“กลิ่นของเลือดที่ตายไปแล้ว”

คำตอบของเขาทำให้โรสลินขมวดคิ้ว แต่เธอไม่ได้ซักถามต่อ เพราะในวินาทีถัดมาแหวนเงินก็เริ่มส่องแสง

ทางเดินซึ่งถูกหินถล่มปิดกั้นค่อย ๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นบันไดทอดลึกลงไปใต้ภูเขา

อาเดรียนยื่นมือให้เธอ

“พร้อมหรือยัง”

โรสลินมองมือเขา ก่อนวางมือลงไปอย่างเต็มใจ

“ถ้าข้าบอกว่าไม่พร้อม ท่านจะพาข้ากลับหรือไม่”

“ข้าจะถามว่าเจ้าอยากกลับจริง ๆ หรือเพียงต้องการให้ข้าปลอบใจ”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“ท่านนี่มันน่าหมั่นไส้ขึ้นทุกวัน”

“แต่เจ้าก็ยังจับมือข้าอยู่”

“เพราะข้ากลัวท่านหลงทาง”

อาเดรียนยิ้มมุมปาก ก่อนก้าวลงบันไดไปพร้อมเธอ

เบื้องหลัง เซราฟีนส่งสัญญาณให้องครักษ์รักษาระยะห่าง และติดตามลงไปทีละคน

ไม่มีใครรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำไปสู่คำตอบหรือหายนะ

แต่เมื่อพวกเขาก้าวผ่านบันไดขั้นสุดท้าย ประตูหินขนาดใหญ่ก็เปิดออกเอง

และเสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายในวิหาร

“ราชาผู้ตายแล้วกลับคืนมา... ในที่สุดเจ้าก็พานางมาถึงที่นี่”

อาเดรียนหยุดเดินทันที

โรสลินสัมผัสได้ว่ามือของเขาเกร็งขึ้น

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของความว่างเปล่า

มันเป็นเสียงของชายคนหนึ่ง

เสียงเดียวกับที่เขาได้ยินในความฝันมาตลอดชีวิต

ห้องโถงด้านในสว่างไสวด้วยแสงจากผลึกสีเงินที่ฝังอยู่บนเพดาน

ตรงกลางห้องมีรูปปั้นสององค์ยืนหันหน้าเข้าหากัน

องค์แรกเป็นหญิงสาวผมขาว สวมชุดยาวเรียบง่าย มือข้างหนึ่งถือจี้หินรูปพระจันทร์เสี้ยว

อีกองค์เป็นชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำ ใบหน้าเหมือนอาเดรียนราวกับเป็นภาพสะท้อนจากกระจก

แต่สิ่งที่ทำให้โรสลินหยุดหายใจไม่ใช่ความเหมือนนั้น

มันคือมือของรูปปั้นทั้งสองที่ประสานกันอยู่ตรงกลาง

บนฐานรูปปั้นมีข้อความสลักไว้

ผู้เฝ้าประตูทั้งสองมิได้เกิดมาเพื่อครอบครองกันและกัน แต่เพื่อเลือกว่าจะปกป้องสิ่งใดร่วมกัน

โรสลินอ่านจบแล้วหันไปหาอาเดรียน

“ท่านคิดว่าพวกเขาคือใคร”

เขาไม่ได้ตอบในทันที

ดวงตาสีแดงจับจ้องรูปปั้นชายหนุ่ม ราวกับกำลังพยายามค้นหาความทรงจำที่ซ่อนอยู่หลังใบหน้าของตัวเอง

“ข้าไม่รู้”

“ท่านกำลังโกหกหรือ”

“ไม่” เขาตอบหนักแน่น “ข้ารู้สึกว่าควรจำเขาได้ แต่ข้าจำไม่ได้จริง ๆ”

ก่อนที่โรสลินจะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากอีกด้านของห้อง

ชายผมขาวคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด

เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาซีด ไม่มีอาวุธ ไม่มีเครื่องหมายแสดงฐานะ และไม่มีท่าทีว่าจะหวาดกลัวราชาแวมไพร์

อาเดรียนยกมือขึ้นทันที พลังรัตติกาลก่อตัวเป็นคมดาบสีดำในฝ่ามือ

“เจ้าเป็นใคร”

ชายคนนั้นหยุดห่างออกไปหลายก้าว

“เจ้าถามคำถามเดียวกับที่เคยถามข้าในคืนที่เจ้าตาย”

อาเดรียนชะงัก

โรสลินก้าวมายืนข้างเขา ไม่ใช่เพื่อขัดขวาง แต่เพื่อให้ชายตรงหน้ารู้ว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ใครพูดจาคลุมเครือแล้วเดินจากไปง่าย ๆ

“ท่านเป็นคนส่งแหวนมาใช่หรือไม่”

ชายผมขาวหันมาหาเธอ

“ใช่”

“และท่านรู้จักอาเดรียนตั้งแต่ก่อนที่เขาจะขึ้นครองบัลลังก์”

“ข้ารู้จักเขาก่อนที่เขาจะมีชื่อเสียอีก”

คำตอบนั้นทำให้แม้แต่เซราฟีนยังเผลอก้าวเข้ามาใกล้

อาเดรียนกำดาบแน่น

“อธิบายมา”

ชายผมขาวมองคมดาบในมือเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หากข้าต้องการทำร้ายเจ้า เจ้าคงไม่มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้”

“อย่าทดสอบความอดทนของข้า”

“เจ้าไม่มีความอดทนมาตั้งแต่แรกแล้ว อาเดรียน”

ความโกรธวาบผ่านดวงตาสีแดง

แต่ชายผมขาวกลับยิ้มเศร้า ๆ

“นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่เจ้ายังไม่เปลี่ยน”

โรสลินรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติในบรรยากาศ

ชายคนนี้ไม่ได้พูดเหมือนศัตรูที่กำลังยั่วยุอาเดรียน เขาพูดเหมือนคนที่เฝ้ามองชายตรงหน้ามาเป็นเวลานาน และกำลังพบกับคนที่เปลี่ยนไปจากความทรงจำของตัวเอง

“ท่านชื่ออะไร” เธอถาม

ชายผมขาวหันมามองเธอ

“ชื่อของข้าถูกผนึกไว้ในห้องแห่งนาม”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเรียกท่านว่าอะไร”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“เรียกข้าว่าผู้เฝ้าประตูก็พอ”

“ข้าไม่ชอบเรียกคนด้วยตำแหน่งที่ไม่รู้ว่ามีความหมายอะไร”

“เจ้ามีนิสัยเหมือนมารดาของเจ้ามาก”

คำพูดนั้นทำให้โรสลินก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว

“ท่านรู้จักราชินีลูนาเรีย?”

“ข้ารู้จักนางตั้งแต่ก่อนที่นางจะกลายเป็นราชินี”

“แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนทำให้ราชวงศ์จันทราล่มสลาย”

ชายผมขาวสบตาเธอ

“รู้”

“ใคร”

“ก่อนที่ข้าจะตอบ เจ้าต้องเข้าใจเรื่องหนึ่งก่อน โรสลิน วินเทอร์”

เขาเรียกชื่อเต็มของเธออย่างชัดเจน

“ราชวงศ์จันทราไม่ได้ล่มสลายเพราะถูกศัตรูทำลายเพียงฝ่ายเดียว แต่มันล่มสลายเพราะคนในราชวงศ์เลือกปกป้องความลับมากกว่าปกป้องผู้คนของตนเอง”

โรสลินรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลผ่านอก

“ท่านกำลังกล่าวหามารดาของข้าหรือ”

“ไม่ ข้ากำลังกล่าวถึงคนรุ่นก่อนหน้านาง”

ชายผมขาวหันไปมองรูปปั้นทั้งสอง

“ราชวงศ์จันทราถูกสร้างขึ้นเพื่อเฝ้ารักษาประตูระหว่างโลก ไม่ใช่เพื่อปกครองอาณาจักร แต่เมื่อหลายพันปีก่อน ผู้ถือครองบัลลังก์เริ่มหวาดกลัวสิ่งที่ตนเองปกป้อง พวกเขาต้องการพลังที่มากกว่าเดิม ต้องการควบคุมทุกสิ่งที่อยู่นอกขอบเขต”

“แล้วพวกเขาทำอะไร” โรสลินถาม

“พวกเขาพยายามเปลี่ยนผู้พิทักษ์ให้กลายเป็นอาวุธ”

ความเงียบปกคลุมห้องโถง

“ผู้พิทักษ์ขัดขืนหรือ” เซราฟีนถาม

“ไม่ใช่ทุกคน” ชายผมขาวตอบ “บางคนยอมทำตาม บางคนหลบหนี และบางคนเลือกผนึกความทรงจำของตัวเองเพื่อไม่ให้ความลับตกอยู่ในมือของผู้มีอำนาจ”

โรสลินนึกถึงภาพความฝันของหญิงสาวผมขาว

“อิซาราเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์เหล่านั้นหรือ”

ชายผมขาวหันกลับมามองเธอ

“อิซาราเป็นคนแรกที่ปฏิเสธจะมอบนามของตนให้ราชวงศ์ครอบครอง”

“แล้วนางเป็นอะไรกับอาเดรียน”

คำถามนั้นทำให้สีหน้าของชายผมขาวเปลี่ยนไป

เขามองอาเดรียนเป็นเวลานาน ก่อนกล่าวช้า ๆ

“นางเป็นคนที่ช่วยให้เขามีชีวิตอยู่”

อาเดรียนก้าวเข้าไปหาเขาทันที

“หมายความว่าอย่างไร”

“ในคืนที่เจ้าถูกลอบสังหาร เจ้าไม่ได้เพียงถูกแทงด้วยอาวุธธรรมดา สิ่งที่ทำร้ายเจ้าคือเศษเสี้ยวของพลังจากประตูบานที่สาม มันกำลังลบเจ้าออกจากโลก ไม่ใช่แค่ทำให้เจ้าตาย”

ชายผมขาวยกมือขึ้นชี้ไปยังรูปปั้น

“อิซาราจึงใช้พันธสัญญาแห่งนามผูกชีวิตของเจ้าไว้กับผนึก นางแลกความทรงจำส่วนใหญ่ของตนเอง เพื่อให้เจ้ากลับมามีชีวิต และให้พลังที่กำลังลบเจ้าออกจากโลกถูกกักไว้ในตัวเจ้าแทน”

อาเดรียนไม่พูดอะไร

โรสลินมองเขาอย่างเจ็บปวด

คำสาปที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิตอาจไม่ใช่ผลจากความผิดพลาดของตัวเอง แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะใครบางคนเลือกช่วยเขาไว้

“ถ้าอิซาราช่วยชีวิตเขา เหตุใดจึงต้องลบความทรงจำของเขา” เธอถาม

“เพราะความทรงจำของอาเดรียนเชื่อมโยงกับนามของนาง หากเขาจำได้ทั้งหมด ผนึกจะเริ่มเรียกนางกลับมา”

“แล้วการเรียกนางกลับมาจะเกิดอะไรขึ้น”

ชายผมขาวเงียบไปชั่วครู่

“ประตูบานที่สามจะเริ่มเปิด”

อาเดรียนลดดาบลงในที่สุด

แต่สีหน้าของเขากลับแข็งกระด้างยิ่งกว่าเดิม

“เจ้ารู้เรื่องนี้มาตลอดพันปี แล้วปล่อยให้ข้าเชื่อว่าคำสาปเป็นผลจากความผิดพลาดของตัวเอง?”

“ข้าไม่ได้มีสิทธิ์บอกเจ้า”

“ใครเป็นคนกำหนดสิทธิ์นั้น!”

เสียงคำรามของราชาแวมไพร์สะท้อนทั่วห้องโถง ผลึกบนเพดานสั่นไหวจนฝุ่นหินร่วงลงมา

ชายผมขาวไม่ถอยหนี

“อิซาราเป็นคนเลือก”

“นางไม่มีสิทธิ์เลือกแทนข้า!”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบลง

โรสลินหันไปมองอาเดรียน เธอเข้าใจความโกรธของเขาดี การถูกพรากความทรงจำ แม้จะเพื่อช่วยชีวิต ก็ยังเป็นการพรากสิทธิ์ในการตัดสินใจ

ชายผมขาวหลุบตาลง

“ใช่ นางไม่มีสิทธิ์ และนางรู้เรื่องนั้นดี”

“แล้วเหตุใดจึงทำ”

“เพราะในเวลานั้นไม่มีทางเลือกอื่นที่นางมองเห็นได้”

อาเดรียนหัวเราะอย่างขมขื่น

“ข้าเบื่อคำพูดนี้เต็มที ทุกคนมักบอกว่าไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากตัดสินใจแทนข้าไปแล้ว”

โรสลินขยับเข้ามาใกล้เขา แต่ไม่ได้แตะต้องเขาในทันที

เธอรอจนเขาหันมามอง ก่อนถามเบา ๆ

“ท่านอยากให้ข้าอยู่ข้าง ๆ หรืออยากอยู่คนเดียวสักครู่”

คำถามเรียบง่ายนั้นทำให้ความโกรธในดวงตาของอาเดรียนสั่นไหว

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือออกมา

“อยู่กับข้า”

โรสลินจับมือเขา

“ข้าอยู่นี่”

เธอไม่ได้บอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ไม่ได้บอกว่าเขาควรให้อภัยอิซารา และไม่ได้พยายามทำให้ความเจ็บปวดของเขากลายเป็นเรื่องเล็กน้อย

เธอเพียงอยู่ตรงนั้น

ปล่อยให้เขารู้สึกโกรธ เสียใจ และสับสนได้ โดยไม่ต้องแสร้งทำเป็นราชาผู้ไม่มีวันอ่อนแอ

เมื่ออาเดรียนสงบลง เขาจึงหันกลับไปหาชายผมขาว

“ข้าต้องการรู้ความจริงทั้งหมด”

“เจ้าจะได้รู้”

“รวมถึงชื่อของเจ้า”

ชายผมขาวนิ่งงัน

ครู่หนึ่ง โรสลินเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไป คล้ายคนที่ได้ยินคำขอซึ่งรอคอยมานาน แต่ไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมจะตอบหรือไม่

“หากข้าบอกชื่อของข้า ความทรงจำของอิซาราจะเริ่มกลับมา และประตูบานที่สามจะตอบสนองต่อเจ้า”

เขาหันไปหาโรสลิน

“แต่หากข้าไม่บอก วาเลเรียนจะเป็นคนทำให้มันเปิดด้วยวิธีของเขาเอง”

โรสลินยกคางขึ้น

“เช่นนั้นเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะเสียเวลา”

ชายผมขาวจ้องมองเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้ารูปปั้นหญิงสาว

เขาวางมือบนฐานหิน

“ก่อนที่ข้าจะเปิดเผยชื่อ มีอีกเรื่องที่พวกเจ้าต้องรู้”

พื้นวิหารสั่นสะเทือนเบา ๆ

ด้านหลังรูปปั้น ประตูหินซึ่งถูกซ่อนอยู่ในผนังเริ่มปรากฏรอยเส้นสีเงิน มันมีสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่บนจี้ของโรสลิน

“ราชวงศ์จันทราไม่ได้เป็นผู้สร้างประตูบานที่สาม” ชายผมขาวกล่าว “พวกเขาเพียงสร้างผนึกขึ้นมาภายหลัง”

โรสลินรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น

“แล้วใครเป็นคนสร้างมัน”

ชายผมขาวหันกลับมา

“ผู้ที่อยู่หลังประตูรัตติกาลไม่ได้เป็นผู้สร้างมันเช่นกัน”

อาเดรียนก้าวเข้ามายืนข้างโรสลิน

“เช่นนั้นมีสิ่งใดอยู่หลังประตูบานที่สาม”

ชายผมขาวมองทั้งสองคนด้วยแววตาหนักอึ้ง

“สิ่งที่แม้แต่ความว่างเปล่าก็หวาดกลัว”

ทันใดนั้น แหวนเงินในมืออาเดรียนก็แตกออกเป็นสองส่วน

เสียงกรีดร้องดังมาจากส่วนลึกของวิหาร

ไม่ใช่เสียงของมนุษย์

ไม่ใช่เสียงของหมาป่า

แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ถูกขังอยู่ในสถานที่เดียวกันมาอย่างยาวนาน

โรสลินยกมือกุมจี้ของตัวเอง ขณะที่แสงสีเงินพุ่งออกจากมันและเชื่อมต่อเข้ากับประตูหิน

อักษรโบราณปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

ผู้พิทักษ์แห่งนามแรกกลับคืนสู่สถานที่แห่งพันธสัญญา

ผู้ถือครองชีวิตที่ถูกผนึกกลับคืนสู่ต้นกำเนิด

เมื่อทั้งสองจำกันได้ ประตูที่สามจะไม่อาจหลับใหลอีกต่อไป

อาเดรียนอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เจ้าบอกว่าอิซาราสูญเสียความทรงจำส่วนใหญ่ไปแล้ว” เขาหันไปถามชายผมขาว “แล้วเหตุใดข้อความจึงกล่าวว่านางกลับคืนมา”

ชายผมขาวไม่ได้ตอบในทันที

เขามองโรสลิน

จากนั้นมองอาเดรียน

ก่อนจะกล่าวคำที่ทำให้ทุกคนในวิหารเย็นวาบไปทั้งร่าง

“เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าในตอนนี้... ไม่ใช่ผู้เฝ้าประตูเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่”

เขายกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง

“และข้าก็ไม่ใช่คนเดียวที่อิซาราทิ้งความทรงจำไว้ให้”

เสียงแตกร้าวดังขึ้นจากประตูบานที่สามอีกครั้ง

คราวนี้รอยร้าวขยายกว้างจนแสงสีดำลอดออกมา

โรสลินสัมผัสได้ถึงแรงดึงบางอย่างที่ไม่เหมือนพลังของความว่างเปล่า มันไม่ได้พยายามดึงพลังของเธอออกไป แต่กลับกำลังค้นหาบางสิ่งภายในสายเลือดของเธอ

บางสิ่งที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี

ชายผมขาวรีบหันไปหาประตู

“เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

“เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะเปิดเผยชื่อของตัวเอง” โรสลินทักท้วง

“ไม่ใช่ตอนนี้!”

“ทำไม!”

เขาหันกลับมา ดวงตาสีเงินเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่าง

“เพราะประตูบานที่สามกำลังตอบสนองต่อชื่อของข้า!”

พื้นหินแตกออกเป็นแนวยาว

จากช่องว่างนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นช้า ๆ

“...ในที่สุด...”

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเดียวกับที่พวกเขาเคยได้ยินผ่านความว่างเปล่า

มันมีความลึกซึ้งกว่า เก่าแก่กว่า และเต็มไปด้วยความเศร้าอย่างประหลาด

“...เจ้ากลับมาแล้ว... อิซารา...”

โรสลินหันไปมองอาเดรียน

และในวินาทีนั้น ดวงตาสีแดงของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเงินชั่วขณะ

ภาพความทรงจำที่ถูกฝังไว้นับพันปีเริ่มกลับคืนมา

เขาเห็นหญิงสาวผมขาวยืนอยู่ตรงหน้า เห็นมือของนางที่ประสานกับมือของเขา และได้ยินเสียงที่เขาไม่เคยรู้ว่าตัวเองคิดถึงมากเพียงใด

อาเดรียน... หากวันหนึ่งเจ้าจำข้าได้ อย่าปล่อยให้ใครใช้ความรักของเราเป็นข้ออ้างในการพรากสิทธิ์เลือกของเจ้าอีก

เขาทรุดเข่าลง มือกุมศีรษะอย่างเจ็บปวด

โรสลินรีบประคองเขาไว้

“อาเดรียน! มองข้า!”

เขาพยายามเงยหน้าขึ้น

“โรสลิน... ข้าเห็นนางแล้ว”

“อิซารา?”

อาเดรียนส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

“ไม่ใช่แค่นาง”

เขามองชายผมขาวตรงหน้า ก่อนเอ่ยคำถามที่ไม่มีใครคาดคิด

“เจ้าคือใครกันแน่?”

ชายผมขาวยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่กำลังแตกร้าว

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานานกว่าพันปี

“ข้าคือคนที่เจ้าสัญญาว่าจะกลับมาหา”

เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ก่อนกล่าวชื่อที่ถูกผนึกไว้ในห้องแห่งนามมาตลอดกาล

“ข้าชื่อ เอเรน”

แสงสีเงินระเบิดออกจากประตู

และในวินาทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมา ประตูบานที่สามก็เปิดออกเป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปี

สิ่งที่อยู่ด้านในไม่ได้พุ่งออกมา

มันเพียงลืมตาขึ้น

แล้วเรียกชื่อของอาเดรียนด้วยเสียงที่เขาเคยได้ยินในคืนที่ตัวเองตาย

“ผู้เฝ้าประตูคนสุดท้าย... ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”