LOGINShare
บทที่ 35 สองฝั่งของพันธะเลือด
publish date:
2026-10-21 18:44:04เสียงระฆังจากเขตแดนแวมไพร์ดังต่อเนื่องเป็นครั้งที่เจ็ด ก่อนจะเงียบหายไปอย่างกะทันหัน
ความเงียบที่ตามมาน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัย โรสลินยืนอยู่บนระเบียงหินของมูนฟอลล์ มือกำจี้หินสีขาวแน่น ขณะที่เส้นสีดำสองสายภายในอัญมณีค่อย ๆ เคลื่อนตัวราวกับมีชีวิต สายหนึ่งชี้ไปทางเหนือ อีกสายทอดไปทางตะวันตกอย่างชัดเจน ทั้งสองทิศทางเชื่อมโยงกับสถานที่ที่เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นอีก ประตูรัตติกาลนิรันดร์ และวิหารร้างของวาเลเรียน “เซราฟีน!” อาเดรียนเรียกเสียงเข้ม หัวหน้าราชองครักษ์ปรากฏตัวขึ้นจากบันไดในเวลาไม่นาน เธอคุกเข่าลงเล็กน้อย ก่อนรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ฝ่าบาท มีรายงานจากป้อมชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือ ทหารยามสามนายหมดสติพร้อมกัน ไม่มีบาดแผล แต่พลังรัตติกาลของพวกเขาหายไปเกือบทั้งหมด” “มีใครเห็นผู้บุกรุกหรือไม่” “ไม่มีผู้บุกรุกเพคะ แต่ทหารยามคนหนึ่งฟื้นขึ้นมาแล้วพูดว่ามีเสียงเรียกชื่อของฝ่าบาทดังมาจากอีกด้านของกำแพง” ดวงตาสีแดงของอาเดรียนเย็นเยียบลง “เตรียมม้า ข้าจะไปตรวจสอบด้วยตัวเอง” “ข้าจะไปด้วย” โรสลินพูดทันที “ไม่” คำตอบของเขารวดเร็วเสียจนเธอหันขวับ “ท่านเพิ่งสัญญากับข้าว่าจะไม่ตัดสินใจแทนกัน” อาเดรียนสบตาเธออย่างไม่พอใจนัก “ข้ากำลังพยายามป้องกันไม่ให้เจ้าเข้าใกล้สิ่งที่อาจใช้พันธะของเราเป็นทางผ่าน” “และข้ากำลังบอกว่าการปล่อยให้ท่านไปคนเดียวอาจเป็นสิ่งที่มันต้องการพอดี” “โรสลิน—” “ถ้ามันกำลังเรียกชื่อท่าน แต่ส่งสัญญาณผ่านจี้ของข้า เราก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะเชื่อว่าทั้งสองเรื่องเกี่ยวข้องกัน” เธอสูดลมหายใจลึก “ข้าจะไม่เดินเข้าไปในกับดักโดยไม่เตรียมตัว แต่ข้าก็จะไม่ยืนรออยู่ที่นี่ ขณะที่คนอื่นต้องรับอันตรายแทนเรา” อาเดรียนจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง เซราฟีนก้มหน้าลงอย่างเงียบ ๆ ดูเหมือนกำลังพยายามไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา ในที่สุดราชาแวมไพร์ก็ถอนหายใจ “เจ้าจะเดินทางไปกับข้า แต่ต้องมีเอเวอเร็ตต์และองครักษ์คุ้มกัน” “ตกลง” “หากพลังมืดเริ่มตอบสนองกับเจ้า เราจะถอยทันที” “ถ้าเราเห็นตรงกันว่ามันอันตรายจริง” “โรสลิน” “ตกลง ถ้ามันอันตรายจริง เราจะถอยทันที” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพอให้อาเดรียนรู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการเอาชนะเขาเพียงเพื่อเอาชนะ แต่ต้องการให้ทั้งคู่มีสิทธิ์ตัดสินใจร่วมกัน เขายื่นมือมาแตะแก้มเธอเบา ๆ “อย่าทำให้ข้าต้องเลือกระหว่างการช่วยเจ้าและการรักษาคำสัญญา” โรสลินวางมือทับหลังมือเขา “เช่นเดียวกัน อย่าทำให้ข้าต้องเลือกระหว่างความรักกับการมีสิทธิ์กำหนดชีวิตตัวเอง” คำพูดนั้นทำให้อาเดรียนเงียบไป จากนั้นเขาก็ก้มลงจูบหน้าผากเธอเพียงแผ่วเบา “เช่นนั้น เราจะไปด้วยกัน” ก่อนออกเดินทาง โรสลินแวะไปยังห้องประชุมเพื่อแจ้งแผนให้คัลเลนและเซเลสเทียทราบ คัลเลนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เมื่อเห็นเธอเข้ามา เขาก็หันมาหาทันที “ข้าได้ยินเสียงระฆังแล้ว เกิดอะไรขึ้น?” “มีคนหมดสติที่ป้อมชายแดนของแวมไพร์ พลังรัตติกาลของพวกเขาถูกดึงออกไป และจี้ของข้ากำลังเชื่อมโยงกับสองสถานที่” เธออธิบายเรื่องที่พบอย่างรวบรัด โดยไม่ปิดบังความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น เซเลสเทียวางแผนที่ลงบนโต๊ะ ก่อนชี้ไปยังแนวภูเขาทางตะวันตก “หากวิหารร้างเป็นจุดเชื่อมต่อหนึ่ง และประตูรัตติกาลเป็นอีกจุดหนึ่ง บางทีวาเลเรียนอาจกำลังสร้างเครือข่ายที่เชื่อมสองสถานที่เข้าด้วยกัน” “แต่เราไม่รู้ว่าเขาต้องการทำอะไรกับเครือข่ายนั้น” คัลเลนเสริม “เรารู้เพียงว่าเขาไม่จำเป็นต้องเปิดประตูเดิมอีกแล้ว” โรสลินกล่าว “เขาอาจกำลังหาทางใช้เลือดของอาเดรียนสร้างช่องทางใหม่” ชื่อของราชาแวมไพร์ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที คัลเลนเหลือบมองอาเดรียนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังโรสลิน “ถ้าต้นทางอยู่ในตัวเขา เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าการพาเขาไปใกล้จุดเชื่อมต่อจะไม่ทำให้เรื่องเลวร้ายลง?” อาเดรียนตอบอย่างเย็นชา “เจ้าควรเป็นห่วงว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดหรือไม่ หากยังพูดราวกับกำลังออกคำสั่งให้ข้า” “อาเดรียน” โรสลินเตือน ราชาแวมไพร์ปรายตามองเธอ ก่อนเงียบลงอย่างไม่เต็มใจ เซเลสเทียกระแอมเบา ๆ “ข้าคิดว่าเราควรแยกหน้าที่ให้ชัดเจน ฝ่าบาทกับโรสลินจะไปตรวจสอบป้อมชายแดน ส่วนคัลเลนกับข้าจะจัดกำลังเฝ้าระวังเขตแดนมูนฟอลล์ หากพบสัญลักษณ์สีดำ เราจะไม่สัมผัสมัน แต่จะทำเครื่องหมายตำแหน่งแล้วรายงานกลับ” “ดี” โรสลินพยักหน้า “และถ้ามีใครเริ่มหมดสติหรือสูญเสียพลัง อย่าใช้พลังหมาป่าของคนอื่นกระตุ้นให้ฟื้น เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะทำให้การเชื่อมต่อแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่” คัลเลนรับคำสั่งอย่างจริงจัง ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้อง เขาก็เรียกชื่อเธอเบา ๆ “โรสลิน” เธอหยุด แต่ไม่ได้หันกลับไปหาเขาทันที “ข้ารู้ว่าข้าไม่มีสิทธิ์ขอให้เจ้าเชื่อใจข้าอีกครั้ง” คัลเลนกล่าว “แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นที่มูนฟอลล์ ข้าจะปกป้องคนที่อยู่ที่นี่ให้ดีที่สุด เจ้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ระหว่างเดินทาง” โรสลินหันกลับมามองเขา “ขอบใจที่รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง คัลเลน” เพียงเท่านั้น ไม่มีคำให้อภัย ไม่มีการย้อนกลับไปสู่ความสัมพันธ์เดิม และไม่มีคำสัญญาว่าทุกอย่างจะกลับไปเหมือนก่อน คัลเลนเข้าใจดีว่าคำตอบนี้คือทั้งหมดที่เธอพร้อมมอบให้เขาในตอนนี้ เขาจึงไม่เรียกร้องอะไรอีก ป้อมชายแดนของแวมไพร์ตั้งอยู่ระหว่างป่าทึบกับหน้าผาหินสูง กำแพงสีดำทอดยาวไปตามแนวภูเขา และมีหอคอยสี่แห่งคอยเฝ้าระวังเส้นทางเข้าสู่ดินแดนของราชวงศ์ เมื่ออาเดรียนและโรสลินมาถึง ทหารยามทุกนายต่างคุกเข่าลงทันที ทว่าราชาแวมไพร์ไม่ได้สนใจการถวายความเคารพ เขาเดินตรงไปยังห้องรักษาที่มีทหารสามคนนอนอยู่บนเตียง โดยมีเอเวอเร็ตต์ตามไปตรวจอาการอย่างเร่งด่วน โรสลินหยุดอยู่ข้างเตียงของทหารนายหนึ่ง ชายคนนั้นยังมีลมหายใจ แต่ใบหน้าซีดจนแทบไม่ต่างจากผ้าปูที่นอน เส้นเลือดบริเวณลำคอเป็นสีเทาจาง ๆ คล้ายพลังชีวิตกำลังถูกแช่แข็งอยู่ใต้ผิวหนัง “เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อท่านจริงหรือ?” เธอถามทหารยามที่เฝ้าอยู่ “ขอรับ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาพยายามลุกจากเตียงแล้วเดินไปทางประตู แต่พวกเราห้ามไว้ได้ เขาพูดเพียงว่า ‘ราชากำลังเรียกข้า’ จากนั้นก็หมดสติอีกครั้ง” “ราชา?” ทหารยามพยักหน้าอย่างหวาดหวั่น “เขาคิดว่าเป็นพระองค์พ่ะย่ะค่ะ” อาเดรียนเดินเข้ามาใกล้เตียง ก่อนวางมือเหนือหน้าผากของทหารที่หมดสติ ทันใดนั้น แสงสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่ามือของเขา ทหารบนเตียงสะดุ้ง ริมฝีปากขยับเหมือนกำลังพยายามพูดบางอย่าง “อย่า...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมา “อย่าให้... เขา...” อาเดรียนถอนมือออกทันที ชายคนนั้นลืมตาขึ้นเพียงชั่วครู่ ดวงตาสีแดงที่ควรจะเป็นสีของแวมไพร์กลับมีวงแหวนสีดำบาง ๆ ล้อมรอบม่านตา เขามองตรงไปยังอาเดรียน แล้วพูดด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของตัวเอง “ราชาแห่งรัตติกาล ในที่สุดเจ้าก็พาเส้นทางมาถึงเรา” พลังในห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เซราฟีนชักดาบออกจากฝักทันที ขณะที่เอเวอเร็ตต์รีบสร้างผนึกป้องกันรอบเตียง อาเดรียนไม่ได้ถอย “วาเลเรียน” เขาเอ่ยชื่อศัตรูด้วยน้ำเสียงเย็นจัด “ถ้าเจ้ากล้าพูดผ่านร่างของคนของข้าอีก ข้าจะฉีกวิญญาณของเจ้าออกจากทุกภพภูมิที่เจ้าซ่อนตัวอยู่” ชายบนเตียงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่เข้ากับใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย “วาเลเรียนเป็นเพียงผู้ที่ยื่นมือเข้ามาในความมืด เช่นเดียวกับเจ้า” ดวงตาของอาเดรียนหรี่ลง “เจ้าเป็นใคร?” “คำถามผิดแล้ว ราชาแห่งรัตติกาล” ชายคนนั้นยกมือขึ้นช้า ๆ เส้นสีดำใต้ผิวหนังแผ่ขยายจากข้อมือไปยังลำคอ “เจ้าควรถามว่า... เจ้ายังเป็นตัวเองอยู่หรือไม่” โรสลินรู้สึกถึงแรงกระชากผ่านพันธะเลือดในทันที อาเดรียนเซไปเล็กน้อย มือหนึ่งกำขอบเตียงแน่น ขณะที่รอยดำบนข้อมือของเขาลุกลามขึ้นมาอีกชั้น เธอรีบก้าวเข้าไปหา แต่หยุดก่อนจะแตะต้องเขา “อาเดรียน มองข้า” เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีแดงยังคงเป็นของเขา แต่มีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ลึกลงไป “อย่าเข้าใกล้” เขากัดฟันพูด “ข้าจะไม่แตะต้องท่านถ้าท่านไม่ต้องการ แต่ข้าต้องการให้ท่านบอกข้าว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น” เขาหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมพลังที่กำลังปะทุ “มันกำลังใช้คำสาปของข้าเป็นจุดเชื่อมต่อ” “แล้วมันกำลังพยายามทำอะไร?” อาเดรียนมองชายบนเตียง ซึ่งยังคงยิ้มอยู่ราวกับกำลังชมการแสดงที่น่าพอใจ “มันกำลังทดสอบว่าความว่างเปล่าจะสามารถเข้าถึงข้าได้มากเพียงใด โดยไม่ต้องใช้ประตูเดิม” โรสลินหันกลับไปมองชายคนนั้น “แล้วเหตุใดจึงต้องใช้ทหารของท่าน?” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นจากลำคอของชายบนเตียง “เพราะเลือดของราชาเพียงหยดเดียวอาจไม่เพียงพอ แต่พลังที่เชื่อมโยงกับราชา... สามารถทำให้เส้นทางกว้างขึ้นได้” คำตอบนั้นทำให้เอเวอเร็ตต์หน้าซีดลง “มันกำลังใช้พลังรัตติกาลของทหารเป็นตัวขยายสัญญาณ” “ถูกต้อง” เสียงปริศนาตอบ “พวกเขาไม่ใช่กุญแจ ไม่ใช่เครื่องสังเวย เป็นเพียงทางเดินเล็ก ๆ ที่ข้าสามารถทอดผ่านได้” โรสลินรู้สึกถึงความเย็นวาบไปทั่วร่าง มันไม่ได้ต้องการเพียงอาเดรียน มันกำลังเรียนรู้วิธีใช้สิ่งมีชีวิตรอบตัวเขาเพื่อสร้างเส้นทางที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ “แล้วเจ้าต้องการอะไรจากข้า?” เธอถาม ชายคนนั้นหันมาทางเธอทันที วงแหวนสีดำในดวงตาขยายกว้างขึ้น “ทายาทแห่งจันทรา... เจ้าเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว” “ข้าไม่รู้ และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าบอกข้าว่าข้าต้องทำอะไร” “เจ้าเชื่อว่าการปฏิเสธของเจ้าจะปกป้องทุกคนได้หรือ?” โรสลินไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เธอมองเส้นสีดำที่กำลังลามไปทั่วแขนของชายบนเตียง แล้วสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เส้นเหล่านั้นไม่ได้รวมตัวกันตรงหัวใจของเขา แต่ทั้งหมดทอดไปยังรอยแผลเล็ก ๆ บริเวณข้อมือ ซึ่งมีเลือดสีเข้มซึมออกมา เลือดของแวมไพร์ผู้นี้กำลังเป็นตัวกลางให้พลังภายนอกเข้าถึงระบบพลังรัตติกาล “เอเวอเร็ตต์!” เธอเรียก “เราต้องหยุดการไหลเวียนของพลังตรงข้อมือเขา ไม่ใช่ดึงความมืดออกจากร่างทั้งหมด” หมอหลวงเข้าใจทันที เขาหยิบผงแร่สีเงินจากกระเป๋าแล้วโรยเป็นวงรอบข้อมือของผู้ป่วย เซราฟีนยกมือขึ้นสร้างผนึกอีกชั้น ขณะที่โรสลินใช้พลังจันทราควบคุมการไหลเวียนของพลังรอบรอยแผล อาเดรียนยังคงยืนอยู่ แม้ความเจ็บปวดจะทำให้เส้นเลือดดำปรากฏขึ้นบริเวณลำคอของเขา “อย่าฝืน!” โรสลินบอกเขา “ข้ายังควบคุมมันได้” “ข้าไม่ได้ถามว่าท่านควบคุมได้หรือไม่ ข้าบอกว่าอย่าฝืน!” อาเดรียนกัดฟัน ก่อนยอมลดพลังของตนเองลง เมื่อพลังรัตติกาลของเขาสงบลง ผงแร่สีเงินก็เริ่มทำงาน เส้นสีดำบนแขนของทหารค่อย ๆ หยุดลุกลาม และวงแหวนสีดำในดวงตาก็หดเล็กลง ชายคนนั้นหอบหายใจ ก่อนหมดสติไปอีกครั้ง ความเงียบกลับคืนสู่ห้อง แต่ไม่มีใครรู้สึกว่าปลอดภัยขึ้นเลย หลังจากแยกผู้ป่วยออกไปยังห้องรักษาที่มีผนึกหลายชั้น เอเวอเร็ตต์จึงหันมารายงานผลการตรวจ “ทหารทั้งสามคนยังมีโอกาสฟื้นตัว พลังชีวิตของพวกเขาไม่ได้ถูกทำลายทั้งหมด แต่มีบางส่วนถูกดึงออกไปแล้ว เราต้องใช้เวลาเพื่อฟื้นฟูแก่นพลังอย่างช้า ๆ” “แล้วสิ่งที่พูดผ่านร่างของเขา?” เซราฟีนถาม “ไม่ใช่การครอบครองร่างอย่างสมบูรณ์” เอเวอเร็ตต์ตอบ “เป็นการเชื่อมต่อชั่วคราวมากกว่า มันสามารถส่งเสียงและภาพความคิดผ่านพลังของผู้ป่วย แต่ยังไม่อาจควบคุมร่างกายได้ทั้งหมด” โรสลินขมวดคิ้ว “แปลว่าความว่างเปล่ากำลังทดลองใช้พลังรัตติกาลของอาเดรียนเป็นต้นทาง และทหารเป็นจุดเชื่อมต่อ” “ใช่” เอเวอเร็ตต์กล่าว “ที่น่ากังวลคือมันเริ่มทำได้โดยไม่ต้องใช้วงเวทภายนอกอีกแล้ว” อาเดรียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง กำมือซ้ายไว้แน่น รอยดำบนข้อมือยังไม่จางลง โรสลินเดินไปหาเขา “ท่านเจ็บมากไหม?” “ไม่มาก” เธอเลิกคิ้ว “คำตอบนั้นไม่ผ่าน” อาเดรียนหันมามองเธอ ก่อนถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “เจ็บ แต่ข้ายังทนได้” “ดี อย่างน้อยท่านก็พูดความจริง” “ข้ากำลังพยายามเป็นคู่พันธะที่ดีขึ้น” “ท่านยังต้องฝึกอีกมาก” “ข้าอายุหนึ่งพันสองร้อยปีแล้ว” “นั่นยิ่งแปลว่าท่านมีเวลาฝึกมากกว่าคนอื่น” เซราฟีนหันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว แต่โรสลินทันเห็นว่าไหล่ของหัวหน้าราชองครักษ์สั่นเล็กน้อย อาเดรียนปรายตามองเธอ “เซราฟีน” “เพคะ ฝ่าบาท?” “เจ้าดูมีความสุขกับสถานการณ์นี้มาก” “หม่อมฉันเพียงยินดีที่พระองค์ทรงมีผู้คอยเตือนให้ทรงพักผ่อนเพคะ” “เจ้าถูกปลดจากหน้าที่แล้วหรือยัง?” “ยังเพคะ” “เช่นนั้นก็ออกไปตรวจแนวป้องกัน” เซราฟีนรับคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มที่เธอซ่อนไว้ไม่มิด โรสลินหัวเราะเบา ๆ แล้วกลับมาจริงจังอีกครั้ง “อาเดรียน เราต้องหาวิธีหยุดการเชื่อมต่อก่อนที่มันจะใช้คนอื่นเป็นทางผ่านเพิ่ม” “ข้าจะสั่งปิดเขตแดนทั้งหมด” “ปิดเขตแดนได้ แต่เราไม่ควรตัดการติดต่อกับผู้คนที่อาจกำลังตกอยู่ในอันตราย” “เจ้ามีแผนอื่น?” โรสลินมองไปยังห้องรักษา “เราจะไม่พยายามกำจัดความมืดด้วยการโจมตีมันทุกครั้ง เพราะมันอาจใช้แรงต้านของเราเรียนรู้วิธีตอบสนอง แต่เราจะสร้างเขตปลอดการเชื่อมต่อ โดยให้คนที่มีพลังต่างกันช่วยกันควบคุมพื้นที่” “เจ้าหมายถึงใช้พลังจันทราร่วมกับพลังรัตติกาล?” “ไม่ใช่การหลอมรวมพลัง แต่เป็นการแยกหน้าที่ พลังจันทราของข้าจะตรวจจับและปฏิเสธการเชื่อมต่อที่ไม่ได้รับอนุญาต ส่วนพลังของท่านจะสร้างแนวป้องกันไม่ให้สัญญาณจากภายนอกขยายตัวออกไป” อาเดรียนมองเธออย่างพิจารณา “หากมันพยายามใช้พันธะของเราเป็นทางผ่าน?” “เราจะไม่ตัดพันธะเพื่อหนีปัญหา และไม่ปล่อยให้มันใช้พันธะโดยไม่มีการตอบโต้ เราจะกำหนดขอบเขตของพลังร่วมกัน” “และถ้าเจ้าต้องเสี่ยง?” โรสลินยื่นมือไปจับมือเขา “เราจะประเมินความเสี่ยงด้วยกัน ไม่ใช่ให้ใครคนหนึ่งตัดสินใจเสียสละแทนอีกคน” อาเดรียนก้มมองมือที่ประสานกันอยู่ ครู่หนึ่งเขาดูเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “ตกลง” คำตอบสั้น ๆ นั้นมีความหมายมากกว่าที่เขาแสดงออก เพราะสำหรับคนที่เคยเชื่อว่าการควบคุมทุกสิ่งคือวิธีเดียวที่จะรักษาอำนาจ การยอมให้ใครอีกคนมีสิทธิ์ร่วมตัดสินใจอาจยากยิ่งกว่าการต่อสู้กับศัตรูเสียอีก ค่ำวันนั้น โรสลินใช้เวลาหลายชั่วโมงร่วมกับเอเวอเร็ตต์ในการสร้างผนึกชั่วคราวรอบห้องรักษา พวกเขาไม่ได้ใช้พลังจันทราเพื่อทำลายความมืด แต่ใช้มันกำหนดขอบเขตของการเชื่อมต่อ ขณะที่พลังรัตติกาลของอาเดรียนทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้สัญญาณจากภายนอกขยายตัวออกไป การทดลองครั้งแรกไม่สำเร็จ พลังทั้งสองขัดแย้งกันจนผนึกแตกออกเป็นละอองแสง ครั้งที่สอง ผนึกอยู่ได้เพียงสามนาที ก่อนเส้นสีดำจะปรากฏขึ้นตรงขอบวงเวท ครั้งที่สาม โรสลินเปลี่ยนตำแหน่งของสัญลักษณ์จันทราและลดปริมาณพลังที่ใช้ลงครึ่งหนึ่ง คราวนี้ผนึกคงอยู่ได้นานขึ้น เอเวอเร็ตต์ตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยความยินดี “มันไม่สามารถส่งสัญญาณออกไปจากพื้นที่นี้ได้แล้ว” โรสลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก “อย่างน้อยเราก็มีวิธีป้องกันชั่วคราว” “แต่ไม่ใช่การแก้ปัญหาถาวร” เอเวอเร็ตต์เตือน “หากต้นทางยังคงส่งพลังมาเรื่อย ๆ ผนึกนี้จะรับแรงกดดันได้เพียงระยะหนึ่ง” “ข้ารู้ค่ะ” เธอเก็บอุปกรณ์ลงในกระเป๋า ก่อนมองผ่านหน้าต่างไปยังท้องฟ้าด้านนอก “เราต้องหาตัววาเลเรียนให้พบ ก่อนที่เขาจะทำให้เส้นทางนี้สมบูรณ์” เมื่อเธอเดินออกจากห้อง อาเดรียนกำลังรออยู่ที่โถงทางเดิน “เจ้าทำสำเร็จ?” “ชั่วคราวเท่านั้น” “ชั่วคราวก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร” โรสลินยิ้มให้เขา ก่อนสังเกตเห็นว่าเขากำลังซ่อนมือซ้ายไว้ใต้แขนเสื้อ เธอจึงยื่นมือออกไป “ขอดูหน่อย” อาเดรียนมองมือเธอ ก่อนยอมยื่นข้อมือให้ รอยดำไม่ได้ขยายขึ้น แต่มีเส้นบาง ๆ เพิ่มขึ้นตรงกลาง คล้ายรอยแตกบนแก้ว โรสลินสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ “เราต้องตรวจอาการท่านอีกครั้ง” “พรุ่งนี้ก็ได้” “คืนนี้” “โรสลิน ข้าเพิ่งผ่านการตรวจมา” “และท่านกำลังพยายามซ่อนอาการอีกครั้ง” อาเดรียนเงียบไป ก่อนยกมืออีกข้างขึ้นยอมแพ้ “ข้ายอมแล้ว” “ดีมาก” “แต่ข้ามีข้อเสนอ” โรสลินหรี่ตาอย่างระแวดระวัง “ข้อเสนออะไร?” “หลังจากตรวจเสร็จ เจ้าจะต้องพักผ่อน โดยไม่มีการทดลองพลัง ไม่มีการตรวจผนึก และไม่มีการเถียงกับข้าเรื่องการพักผ่อน” เธอแสร้งทำท่าคิดหนัก “ข้าตกลงสองข้อแรก ส่วนข้อสุดท้ายขอสงวนสิทธิ์” “เจ้าเป็นคู่พันธะที่ต่อรองยากที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ” “ท่านก็เป็นคนที่ต้องคอยเตือนมากที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเช่นกัน” อาเดรียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนโน้มตัวลงจูบเธอ จูบครั้งนี้ไม่ได้มีความเร่งร้อนหรือความพยายามยึดครอง มีเพียงความเหนื่อยล้า ความห่วงใย และการยืนยันว่าทั้งคู่ยังอยู่ตรงนี้ด้วยกัน เมื่อเขาผละออก โรสลินยังคงวางมือบนข้อมือของเขา “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ท่านต้องบอกข้าเมื่อเจ็บปวด” “ข้าจะบอก” “และห้ามตัดสินใจแทนข้าว่าข้าควรอยู่ห่างจากท่านเพื่อความปลอดภัย” อาเดรียนมองเธออย่างจริงจัง “ข้าจะไม่ทำเช่นนั้น” โรสลินยิ้มบาง ๆ “เช่นนั้นเราก็ยังมีโอกาสชนะ” ไกลออกไปทางตะวันตก วาเลเรียนยืนอยู่กลางวิหารร้าง ท่ามกลางเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้น เลือดของอาเดรียนหายไปแล้ว แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือข้อมูลที่มีค่ากว่าสิ่งใด ความว่างเปล่าสามารถส่งเสียงผ่านพลังรัตติกาลของอาเดรียนได้ และมันเริ่มเชื่อมต่อกับสิ่งมีชีวิตอื่นที่มีพลังประเภทเดียวกัน อย่างไรก็ตาม การเชื่อมต่อยังไม่สมบูรณ์ มันต้องการบางสิ่งที่มากกว่านั้น วาเลเรียนมองแผนที่เก่าบนแท่นหิน ก่อนใช้นิ้วลากเส้นระหว่างวิหารร้างกับป้อมชายแดนของแวมไพร์ จากนั้นเขาก็ลากเส้นที่สามไปยังมูนฟอลล์ “ถ้าข้าทำให้พลังของทั้งสามพื้นที่ตอบสนองพร้อมกัน...” เขาพึมพำ “ข้าก็อาจสร้างเครือข่ายที่ไม่ต้องพึ่งประตูเดิมได้” เงาบนผนังเคลื่อนไหว เจ้ากำลังคิดว่าจะใช้พวกเขาเป็นเครื่องมืออีกแล้ว วาเลเรียนขบกรามแน่น “ข้าเพียงต้องการให้เจ้ามีทางออก” เจ้าต้องการอำนาจ “และเจ้าก็ต้องการทางผ่าน เราต่างมีสิ่งที่ต้องการ” ความมืดเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงกระซิบก็ดังขึ้น จงทำให้พันธะของพวกเขาสั่นคลอน วาเลเรียนเงยหน้าขึ้น อย่าทำลายมัน เพราะพันธะที่แตกสลายจะไร้ประโยชน์ จงทำให้พวกเขากลัวที่จะสูญเสียกันและกัน จนยอมเปิดทางด้วยตัวเอง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของเขา “ข้าเข้าใจแล้ว” เขาหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เขียนข้อความสั้น ๆ ลงไป ก่อนผนึกด้วยขี้ผึ้งสีดำ จดหมายฉบับนั้นไม่ได้ส่งถึงอาเดรียน ไม่ได้ส่งถึงโรสลิน แต่มุ่งหน้าไปยังผู้ที่เคยรู้จักราชาแวมไพร์ก่อนคำสาปจะเริ่มต้น คนที่ยังมีความลับจากอดีตซ่อนอยู่ และอาจรู้วิธีทำให้คำสาปของอาเดรียนตอบสนองรุนแรงกว่าที่เคย วาเลเรียนมองเปลวไฟที่ลุกไหม้ตรงหน้าต่าง “หากความรักทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น ข้าก็จะทำให้ความรักนั้นกลายเป็นสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุด” ในเวลาเดียวกัน ณ ป้อมชายแดนของแวมไพร์ ทหารทั้งสามคนที่อยู่ภายใต้การรักษาเริ่มฟื้นตัวอย่างช้า ๆ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า บนผนังด้านหลังเตียงของทหารคนหนึ่ง มีรอยสีดำขนาดเล็กปรากฏขึ้น มันไม่ใช่สัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยว ไม่ใช่เส้นเลือดดำที่วาเลเรียนใช้ แต่เป็นรอยคล้ายดวงตาที่กำลังเปิดออก และเมื่อทหารคนนั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง เสียงกระซิบที่ดังออกมาจากริมฝีปากของเขาก็ไม่ใช่เสียงของวาเลเรียน “พบแล้ว...” ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท “ผู้ที่จำเราได้” ไกลออกไปในห้องพักของอาเดรียน โรสลินสะดุ้งตื่นจากความฝันในเวลาเดียวกัน จี้หินสีขาวร้อนขึ้นบนลำคอ คราวนี้ไม่มีเสียงเรียกชื่อเธอ ไม่มีภาพนิมิตของประตูรัตติกาล มีเพียงความรู้สึกประหลาดราวกับมีใครบางคนกำลังมองผ่านดวงตาของเธอจากอีกฟากหนึ่งของความมืด โรสลินลุกขึ้นนั่งทันที อาเดรียนตื่นตามและคว้ามือเธอไว้ “เกิดอะไรขึ้น?” เธอหันไปมองเขา หัวใจเต้นแรง “ข้าไม่รู้ แต่ครั้งนี้มันไม่ได้พยายามเรียกข้า” จี้หินสีขาวส่องแสงสีเงินขึ้นชั่วขณะ ก่อนเส้นสีดำภายในจะแยกตัวออกเป็นรูปร่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน โรสลินจ้องมันนิ่งงัน เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ในจี้ไม่ใช่รอยแตก แต่เป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่บนประตูห้องลับในความทรงจำของราชินีลูนาเรีย สัญลักษณ์ที่บอกว่ามีบางสิ่งถูกผนึกไว้ก่อนที่ราชวงศ์จันทราจะล่มสลาย และบางที... สิ่งที่อยู่หลังประตูรัตติกาลนิรันดร์อาจไม่ใช่สิ่งเดียวที่กำลังตื่นขึ้นอีกต่อไป
Latest chapter
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 41 ผู้ที่ลบชื่อราชวงศ์
“คนที่สั่งให้ราชวงศ์จันทราล่มสลาย... ไม่ใช่เอเรนเพียงคนเดียว” เสียงของอิซาราดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งอยู่กลางวิหาร โรสลินก้มมองจี้พระจันทร์เสี้ยวในมือ เส้นสีดำบนผิวหินขยับช้า ๆ ราวกับเส้นเลือดที่กำลังเต้น ก่อนจะหยุดนิ่งตรงสัญลักษณ์รูปดวงตาซึ่งปรากฏขึ้นในวงกลมไม่สมบูรณ์ เธอเงยหน้ามองชายผมขาวที่ยืนอยู่ตรงข้าม “คุณบอกว่าคุณเป็นคนสั่งปิดผนึกเมืองหลวง” “ใช่” “และคุณรู้ว่าการตัดสินใจนั้นจะทำให้ผู้คนจำนวนมากตาย” เอเรนไม่หลบสายตา “ข้ารู้” “แต่คุณไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนสั่งให้ราชวงศ์จันทราล่มสลาย” “เพราะสองสิ่งนั้นไม่เหมือนกัน” “สำหรับคนที่ตายอยู่ข้างใน พวกมันอาจไม่ต่างกันเลย” คำพูดของโรสลินทำให้เซราฟีนขยับมือเข้าใกล้ด้ามดาบ นางไม่ได้ชักมันออกมา แต่พร้อมรับมือหากชายผมขาวคิดจะใช้พลังบางอย่าง อาเดรียนยืนอยู่ข้างโรสลิน ใบหน้าของเขายังคงเย็นชา ทว่าดวงตาสีแดงเข้มกลับมีประกายผิดปกติ เขากำลังพยายามนึกถึงบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปในความทรงจำ “เจ้ารู้ว่าใครเป็นคนที่สองหรือไม่” ราชาแวมไพร์ถาม เอเรนหลับตาลงชั่วครู่ “ข้าเคยคิดว่ารู้” “แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจ?” “ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจแม้กระทั่ง
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 40 ผู้เฝ้าประตูคนสุดท้าย
เสียงเรียกจากหลังประตูทำให้ทั้งวิหารสั่นสะเทือน “ผู้เฝ้าประตูคนสุดท้าย... ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” อาเดรียนยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหิน มือข้างหนึ่งกดลงบนหน้าอก ขณะที่เส้นสีเงินค่อย ๆ แผ่กระจายใต้ผิวหนังของเขา ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน โรสลินประคองไหล่เขาไว้แน่น “อาเดรียน มองข้า อย่าฟังเสียงนั้น” เขาพยายามเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงสลับกับสีเงินอย่างควบคุมไม่ได้ “ข้าได้ยินมันมาตลอดชีวิต” เขากระซิบ “แต่ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นเสียงของใคร” “ตอนนี้ท่านรู้แล้วหรือ” “ไม่ทั้งหมด” คำตอบนั้นทำให้โรสลินรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ยอมเชื่อทุกสิ่งที่เห็นเพียงเพราะมันดูเหมือนความทรงจำของตัวเอง เธอจับมือเขาไว้ “เช่นนั้นเราจะหาคำตอบด้วยกัน” อาเดรียนบีบมือเธอตอบ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ความเจ็บปวดจะยังทำให้สีหน้าเขาซีดลงก็ตาม อีกด้านหนึ่ง เอเรนยืนขวางอยู่ระหว่างพวกเขากับประตูบานที่สาม ใบหน้าของชายผมขาวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาสีเงินที่เคยสงบนิ่งเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ทุกคนถอยออกจากประตู” เขาสั่ง เซราฟีนชักดาบออกมา “ท่านไม่มีสิทธิ์สั่งพวกเรา” “หากเจ้า
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 39 วิหารแห่งแรก
เสียงแตกร้าวจากประตูบานที่สามดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมวิหารใต้ดิน ชายผมขาวยืนมองรอยแยกบนแท่นหินโดยไม่ขยับเขยื้อน แสงสีเงินในดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม เขารู้ดีว่ารอยร้าวนั้นหมายถึงอะไร มันไม่ใช่สัญญาณว่าผนึกกำลังอ่อนแอลงตามกาลเวลา แต่เป็นผลจากการที่ผู้ถือครองนามส่วนแรกเริ่มเข้าใกล้ความจริง โรสลิน วินเทอร์ กำลังเดินตามเส้นทางที่ถูกปิดตายมานานกว่าพันปี และอาเดรียนกำลังจะกลับไปยังสถานที่ซึ่งความตายครั้งแรกของเขาได้เปลี่ยนชะตาของโลกทั้งสองไปตลอดกาล “เจ้าควรหยุดพวกเขา” เสียงจากความมืดกล่าว ชายผมขาวส่ายหน้า “ข้าหยุดพวกเขามานานพอแล้ว” “หากพวกเขาเปิดเผยนามของเจ้า ทุกสิ่งที่เจ้าพยายามรักษาไว้อาจพังทลาย” “หากความจริงทำให้สิ่งที่สร้างขึ้นจากคำโกหกพังทลาย มันก็สมควรพัง” เขาหันหลังให้ประตูบานที่สาม ก่อนเดินลึกเข้าไปในทางเดินมืด “เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อพวกเขามาถึงวิหารแห่งแรก ข้าจะไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป” สามวันหลังจากได้รับแหวนเงิน โรสลินกับอาเดรียนออกเดินทางไปยังวิหารแห่งแรก โดยมีเซราฟีนและองครักษ์แวมไพร์จำนวนหนึ่งติดตามไปด้วย สถานที่แห่งนั้นตั้งอ
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 38 ชื่อที่ไม่ควรถูกจดจำ
โรสลินไม่เคยเห็นอาเดรียนเงียบงันได้นานขนาดนี้มาก่อนหลังจากจี้หินสีขาวเปล่งแสงและเผยคำว่า ผู้พิทักษ์แห่งนามแรก เขาก็แทบไม่พูดอะไรอีก ชายผู้เคยเผชิญหน้ากับศัตรูนับพันโดยไม่กะพริบตากลับนั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายโรสลินไม่ได้เร่งรัดให้เขาตอบคำถามเธอรู้ดีว่าบางครั้งความเงียบไม่ได้หมายถึงการปิดบัง แต่อาจหมายถึงการพยายามทำความเข้าใจกับความจริงที่ไม่เคยมีใครเตรียมใจรับมือกระนั้น เธอก็ไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้ถูกฝังไว้ใต้ความเงียบตลอดไป“ท่านจำอะไรได้บ้าง”อาเดรียนหันมามองเธอ“ไม่มากพอจะเรียกว่าความทรงจำ”“แต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้อะไรเลย”เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นมือมาแตะจี้ที่อยู่บนลำคอของเธอ ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง เพียงหยุดนิ้วไว้ห่างจากผิวหินเล็กน้อย“ตอนข้ายังเด็ก ข้ามักฝันถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เป็นห้องสีขาวที่ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง และไม่มีเงา ในห้องนั้นมีเสียงผู้หญิงเรียกชื่อข้า”“นางเรียกชื่ออาเดรียนหรือ”“ไม่ใช่”คำตอบนั้นทำให้โรสลินขมวดคิ้ว“แล้วนางเรียกท่านว่าอะไร”อาเดรียนหลุบตาลง“ข้าจำไม่ได้ แต่ทุกครั้งที่ตื่นขึ้น ข้าจะรู
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 37 ผู้พิทักษ์ระหว่างสองโลก
เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของโรสลิน แม้เธอกับอาเดรียนจะเดินออกมาจากถ้ำแล้วก็ตาม “จงรีบกลับมา ก่อนที่เจ้าจะได้รู้ว่าใครเป็นคนสร้างราชวงศ์จันทราขึ้นมา... และใครเป็นคนสั่งให้มันล่มสลาย” คำพูดนั้นไม่เหมือนคำข่มขู่ และไม่เหมือนคำเชื้อเชิญจากความว่างเปล่าที่พยายามล่อลวงเธอมาตลอดหลายวัน มันฟังคล้ายคำเตือนจากใครบางคนที่รอคอยมานานแสนนาน โรสลินหยุดยืนตรงปากถ้ำ ลมหนาวพัดผ่านเส้นผมของเธอ ขณะที่จี้หินสีขาวบนลำคอเย็นจัดจนแทบเหมือนน้ำแข็ง สัญลักษณ์รูปดวงตาที่ปรากฏอยู่บนผิวหินค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงรอยเส้นสีเงินจาง ๆ “เจ้าคิดว่าเสียงนั้นเป็นใคร” เธอถาม อาเดรียนยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาสีแดงจับจ้องความมืดภายในถ้ำ “ข้ายังไม่รู้” “ปกติท่านจะมีคำตอบที่น่าหงุดหงิดกว่านี้ อย่างน้อยก็ต้องบอกว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม” “ข้าไม่เคยบอกว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม” “ท่านเคยพูดว่าไม่มีสิ่งใดหลุดรอดสายตาของราชาแวมไพร์” “นั่นเป็นคำกล่าวที่ใช้ข่มขู่ขุนนางโง่เขลา ไม่ใช่คำสารภาพต่อหญิงที่รู้จักข้าดีกว่าคนเหล่านั้น” โรสลินเหลือบมองเขา “ท่านกำลังยอมรับว่าข้ารู้จักท่านดีหรือ” “อย่าทำให้ข้าต้องเสียใจที่พูดค
พันธะเลือดลูน่าผู้นิราศ บทที่ 36 ความลับที่ถูกผนึกไว้
โรสลินไม่เคยเห็นอาเดรียนมีสีหน้าเช่นนั้นมาก่อน ทันทีที่สัญลักษณ์สีดำปรากฏขึ้นภายในจี้หินสีขาว แววตาของราชาแวมไพร์ก็เปลี่ยนไป ความเย็นชาที่เขาใช้เผชิญหน้ากับศัตรูมาตลอดถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่โรสลินมองเห็นมันชัดเจน เขาจำสัญลักษณ์นั้นได้ “ท่านรู้จักมัน” เธอเอ่ย อาเดรียนไม่ได้ตอบในทันที เขายื่นมือมาใกล้จี้ แต่หยุดก่อนแตะต้องมัน ราวกับกำลังระวังไม่ให้บางสิ่งตอบสนองต่อพลังของเขา “ข้าเคยเห็นมันครั้งหนึ่ง” “เมื่อไร?” “คืนที่ราชวงศ์จันทราล่มสลาย” คำตอบทำให้โรสลินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเย็นลง เธอก้มมองจี้บนลำคอ สัญลักษณ์สีดำมีลักษณะคล้ายดวงตาซ้อนอยู่ภายในวงกลมที่ไม่สมบูรณ์ เส้นบาง ๆ แผ่ออกจากจุดศูนย์กลางราวกับรากไม้ที่กำลังแทรกตัวผ่านหิน “ท่านเคยบอกข้าว่าในคืนนั้น ราชินีลูนาเรียพยายามปิดผนึกประตูรัตติกาลนิรันดร์” “นางทำเช่นนั้นจริง” “แล้วสัญลักษณ์นี้เกี่ยวข้องกับอะไร?” อาเดรียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงตรงขอบเตียง “ในคืนที่พิธีกรรมของวาเลเรียนผิดพลาด ข้าเห็นสัญลักษณ์นี้บนประตูอีกบานหนึ่ง ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปใต้ห้องประกอบพิธี ข้าไม่เคยเห็นมันในตำรา
You May Also Like
หวนคืนฝืนชะตารัก
กัญจารีย์2.5K viewsทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90
กัญจารีย์3.3K viewsนักสืบจากต่างแดน
ตะวันสีเพลิง2.7K viewsมธุรสวาทเจ้าสำนัก
หลูซื่อเต๋อ2.1K viewsเซียนสาวเจ้าโอสถ
เสี่ยวล่า1.5K viewsซีรีส์ โลกีย์ลวง
ณิการ์1.3K viewsโลกสัตว์วิเศษกับระบบพิชิตใจ
ลัยลา1.4K viewsลิขิตรัก ไสยมนตรา
PEACH_SHERBET290 views
