บทที่ 32 เมื่อความมืดเรียกร้องหัวใจ

เสียงกระจกแตกดังขึ้นกลางดึก

โรสลินสะดุ้งตื่นจากนิทรา ดวงตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่าจี้หินสีขาวบนโต๊ะข้างเตียงกำลังส่องแสงสีเงินสลับดำ แสงทั้งสองสีหมุนวนอยู่ภายในเนื้อหินราวกับกำลังต่อสู้กัน

เธอรีบลุกจากเตียง

“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย…”

ยังไม่ทันเอื้อมมือไปหยิบจี้ เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในความคิด

โรสลิน...

เธอหยุดชะงัก

เสียงนั้นไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ มันไม่ได้ดังมาจากที่ไกลแสนไกล แต่กลับใกล้เสียจนคล้ายมีใครยืนกระซิบอยู่ข้างหู

เจ้ารู้ว่าเขากำลังเจ็บปวด

โรสลินกำมือแน่น

“แกเป็นใคร”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงความรู้สึกเย็นเยียบที่ค่อย ๆ ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกาย

เขากำลังจะสูญเสียทุกสิ่งอีกครั้ง

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ

อาเดรียนยืนอยู่กลางความมืด เส้นสีดำลามจากข้อมือขึ้นไปตามลำคอ ดวงตาสีแดงเข้มของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ขณะที่เงาจำนวนมากกำลังพันรัดร่างของเขาไว้

เขายื่นมือมาหาเธอ

แต่ไม่ว่าเธอจะวิ่งเข้าไปใกล้เพียงใด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กลับไม่เคยลดลง

เปิดทางให้เรา แล้วเจ้าจะช่วยเขาได้

โรสลินสะบัดศีรษะอย่างแรง

“ไม่!”

แสงสีเงินระเบิดออกจากจี้ ภาพทั้งหมดแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกทุบจนละเอียด

เธอหอบหายใจ ก่อนจะคว้าจี้ขึ้นมากำไว้แน่น

หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

ความว่างเปล่ากำลังใช้ภาพของอาเดรียนมาหลอกล่อเธอ

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือภาพนั้นอาจไม่ได้เป็นเพียงคำโกหกทั้งหมด

เพราะคำสาปของเขากำลังแย่ลงจริง ๆ

โรสลินรีบสวมเสื้อคลุมแล้วออกจากห้องทันที

เธอไม่รู้ว่าความมืดจะพยายามทำอะไรต่อไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจ

เธอจะไม่ยอมเปิดประตูให้มัน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เมื่อโรสลินไปถึงห้องทำงานของอาเดรียน ประตูก็เปิดอยู่แล้ว

แสงจากเตาผิงส่องให้เห็นร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ เอกสารหลายแผ่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ส่วนมือข้างหนึ่งของเขากำลังจับขอบโต๊ะแน่น

“อาเดรียน!”

เขาหันมาอย่างรวดเร็ว

ดวงตาสีแดงเข้มของเขายังคงเป็นปกติ แต่เส้นเลือดสีดำบนข้อมือกลับเข้มกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

โรสลินเดินตรงเข้าไปหาเขา

“คำสาปกำเริบอีกแล้วใช่ไหมคะ”

“เพียงเล็กน้อย”

เธอมองเขานิ่ง ๆ

อาเดรียนสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ

“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่เชื่อ”

“ฉันไม่ได้ไม่เชื่อคุณค่ะ ฉันแค่รู้ว่าคุณกำลังพยายามทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก”

“ข้าไม่อยากให้เจ้าตื่นตระหนก”

“ฉันตื่นตระหนกกว่าเดิมอีกค่ะ เวลาคุณปิดบังอะไรไว้”

เขาเงียบไป

โรสลินยื่นมือออกไป แต่ไม่ได้แตะต้องเขาทันที

“ฉันขอตรวจดูได้ไหมคะ”

อาเดรียนมองมือของเธอ ก่อนพยักหน้า

“ได้”

เธอจับข้อมือเขาอย่างระมัดระวัง ความเย็นจากผิวหนังของเขาส่งผ่านมายังปลายนิ้ว ขณะที่พลังมืดใต้ผิวหนังเต้นเป็นจังหวะผิดปกติ

โรสลินหลับตา ใช้พลังจันทราสัมผัสขอบเขตของคำสาปเพียงเล็กน้อย

ทันใดนั้น เธอก็รับรู้ถึงบางสิ่ง

ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวด

แต่เป็นความกลัวที่อาเดรียนพยายามซ่อนไว้

ความกลัวว่าจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง ความกลัวว่าจะทำร้ายคนที่อยู่ใกล้ที่สุด และความกลัวที่ลึกกว่านั้น—กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่เหลือความเป็นตัวเองอีกต่อไป

โรสลินลืมตาขึ้น

“คุณกลัวใช่ไหมคะ”

อาเดรียนไม่ได้ตอบทันที

“ข้าเคยเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพลังมืดเข้าครอบงำผู้คน” เขาพูดในที่สุด “พวกเขายังมีชีวิต แต่ไม่เหลือสิ่งใดที่ทำให้พวกเขาเป็นตัวเอง”

เขาก้มมองมือของเธอที่จับข้อมือเขาอยู่

“ข้าไม่กลัวความตาย โรสลิน แต่ข้าไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ในสภาพที่ไม่อาจจำเจ้าได้อีก”

หัวใจของเธอบีบรัด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดถึงความกลัวของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่ซ่อนมันไว้หลังความเย็นชาและอำนาจ

โรสลินขยับเข้าไปใกล้

“ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ เราจะหาทางรับมือด้วยกันค่ะ แต่คุณต้องไม่ยอมแพ้ให้มันก่อนที่วันนั้นจะมาถึง”

อาเดรียนยกมือขึ้นแตะแก้มเธอ

“เจ้าพูดเหมือนเชื่อมั่นว่าข้าจะรอด”

“ฉันเชื่อว่าคุณจะสู้ค่ะ ส่วนผลลัพธ์เรายังต้องช่วยกันทำให้มันเกิดขึ้น”

มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าไม่เคยให้คำปลอบโยนที่ง่ายดายเลย”

“ถ้าคุณอยากได้คำปลอบใจง่าย ๆ ฉันก็พูดได้นะคะ”

“เช่นอะไร”

“ทุกอย่างจะเรียบร้อยค่ะ คุณจะหายดี แล้วเราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

อาเดรียนเลิกคิ้ว

โรสลินยิ้มแหย ๆ

“แต่ฉันไม่อยากโกหกคุณนี่คะ”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนดึงเธอเข้ามากอด

“ข้าชอบแบบนี้มากกว่า”

โรสลินซบหน้าลงกับอกเขา รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นช้ากว่าของมนุษย์ทั่วไป

เธออยากให้ช่วงเวลาเช่นนี้ดำเนินต่อไปให้นานที่สุด

แต่ความสงบไม่ได้อยู่กับพวกเขานานนัก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนเซราฟีนจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ขออภัยที่รบกวนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท มีจดหมายด่วนจากมูนฟอลล์”

อาเดรียนปล่อยโรสลินออกจากอ้อมแขน แต่ยังจับมือเธอไว้

“นำเข้ามา”

เซราฟีนส่งซองจดหมายให้โรสลิน

บนซองมีตราประทับของคัลเลน แบล็กวูด

จดหมายมีเพียงสองหน้า แต่เนื้อหากลับทำให้โรสลินอ่านซ้ำถึงสามครั้ง

คัลเลนรายงานว่าหน่วยลาดตระเวนของมูนฟอลล์พบกลุ่มคนแปลกหน้าที่ชายป่า พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีเทาและมีรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวกับเส้นเลือดดำอยู่บริเวณข้อมือ

เมื่อถูกจับกุม คนเหล่านั้นไม่ได้ต่อสู้ขัดขืน แต่กลับพูดประโยคเดียวกันซ้ำ ๆ

เมื่อโลหิตรัตติกาลเริ่มแตกสลาย จันทราจะต้องเลือก

โรสลินอ่านประโยคนั้นอีกครั้ง

“พวกเขากำลังพูดถึงอาเดรียนกับฉัน”

“ดูเหมือนเช่นนั้น” อาเดรียนตอบ

เธออ่านต่อ

หนึ่งในผู้ต้องสงสัยมีอาการผิดปกติหลังถูกนำตัวไปสอบถาม เขาเริ่มมีเส้นสีดำปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง ก่อนจะหมดสติไปชั่วขณะ เมื่อฟื้นขึ้นมา เขาจำเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้ แต่ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า

ผู้ที่อยู่หลังประตูไม่ได้ต้องการให้เปิดประตูอีกต่อไป มันต้องการทางผ่านที่มีชีวิต

โรสลินรู้สึกเย็นวาบ

“คำพูดนี้ตรงกับสิ่งที่เราเพิ่งพบค่ะ”

อาเดรียนรับจดหมายไปอ่านด้วยตัวเอง สีหน้าของเขาเย็นลงทุกขณะ

“วาเลเรียนกำลังใช้คนเหล่านี้เป็นตัวทดลอง”

“หรืออาจเป็นคนที่เขาควบคุมอยู่โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวค่ะ”

“ไม่ว่าจะเป็นแบบใด เขากำลังเล่นกับสิ่งที่ไม่เข้าใจ”

อาเดรียนวางจดหมายลง

“เซราฟีน ส่งคำสั่งให้คัลเลนแยกผู้ต้องสงสัยออกจากกัน ห้ามผู้ใดใช้เวทมนตร์ตรวจสอบพวกเขาโดยตรงจนกว่าเอเวอเร็ตต์จะให้คำแนะนำ”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วส่งคนไปตรวจสอบพื้นที่โดยรอบด้วย หากพบร่องรอยพลังมืด ให้ถอยออกมาและรายงานทันที ห้ามไล่ตามเข้าไปในป่า”

เซราฟีนรับคำสั่งแล้วออกจากห้องไป

โรสลินหันกลับมาหาอาเดรียน

“ฉันอยากไปมูนฟอลล์ค่ะ”

คำตอบของเขามาเร็วกว่าที่เธอคาด

“ได้”

เธอกะพริบตา

“คุณไม่ถามเหตุผลก่อนหรือคะ”

“เจ้ามีเหตุผลของเจ้า และข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ”

“ฉันคิดว่าคุณจะห้ามเสียอีก”

“ข้าไม่ชอบความคิดที่เจ้าต้องอยู่ห่างจากข้าในสถานการณ์เช่นนี้” เขาพูดตรง ๆ “แต่ข้าจะไม่ใช้ความรู้สึกนั้นเป็นเหตุผลในการขังเจ้าไว้ในปราสาท”

โรสลินยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

“อย่างไรก็ตาม ข้าจะไปด้วย”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“เรื่องนี้ฉันไม่ได้คิดจะห้ามคุณอยู่แล้วค่ะ”

อาเดรียนยกคิ้วอย่างพอใจ

“ดี อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง”

“ฉันมีเหตุผลตลอดนะคะ”

“ข้าจะไม่แสดงความคิดเห็นในเรื่องนั้น”

“คุณนี่มัน…”

โรสลินส่ายหน้า แต่รอยยิ้มกลับปรากฏบนใบหน้า

แม้สถานการณ์จะอันตรายขึ้นทุกที แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าพวกเขากำลังเรียนรู้ที่จะเดินไปข้างหน้าด้วยกันจริง ๆ

ก่อนออกเดินทาง เอเวอเร็ตต์เรียกโรสลินไปพบที่ห้องตรวจ

บนโต๊ะมีจี้หินสีขาวของเธอวางอยู่ พร้อมแผ่นกระจกสีเงินที่ใช้ตรวจสอบพลังเวท

“กระหม่อมขอตรวจจี้อีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน พบว่ามีร่องรอยพลังมืดฝังอยู่ในเนื้อหิน แต่สิ่งที่น่าสนใจคือมันไม่ได้เพิ่มจำนวนขึ้น”

“หมายความว่ามันหยุดแพร่กระจายแล้วหรือคะ”

“ไม่เชิงพ่ะย่ะค่ะ พลังมืดกำลังเคลื่อนไหวเป็นวงแคบ ๆ รอบแกนของจี้ ราวกับกำลังรอให้มีบางสิ่งมากระตุ้น”

โรสลินมองจี้ด้วยความระแวดระวัง

“แล้วเราควรทำอย่างไร”

“อย่าใช้พลังจันทรากระตุ้นจี้โดยตรงพ่ะย่ะค่ะ หากพลังมืดกำลังเรียนรู้รูปแบบพลังของท่านหญิง การทดลองซ้ำอาจช่วยให้มันเข้าใจมากขึ้น”

เธอพยักหน้า

“ฉันจะระวังค่ะ”

เอเวอเร็ตต์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

“มีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตรวจสอบบันทึกเก่าของราชวงศ์จันทราแล้ว พบว่าจี้ชนิดนี้ไม่ใช่เครื่องรางสำหรับเก็บพลังอย่างที่เคยเข้าใจ”

โรสลินหันกลับไปทันที

“แล้วมันคืออะไรคะ”

“มันเป็นเครื่องหมายยืนยันสายเลือด และอาจทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการเรียกคืนความทรงจำของผู้ถือครอง แต่บันทึกไม่ได้อธิบายว่าความทรงจำเหล่านั้นถูกเก็บไว้ที่ใด”

โรสลินมองจี้เงียบ ๆ

เธอนึกถึงภาพของราชินีลูนาเรียที่เคยปรากฏในนิมิต นึกถึงเสียงของมารดาที่เตือนเธอไม่ให้มอบเลือดหยดสุดท้ายแก่ราชาแวมไพร์

บางทีจี้นี้อาจยังมีความทรงจำบางส่วนที่เธอไม่เคยเห็น

แต่เธอจะไม่เร่งเปิดมันออกมา หากการทำเช่นนั้นอาจทำให้พลังมืดแข็งแกร่งขึ้น

“ขอบคุณค่ะ เอเวอเร็ตต์ ฉันจะเก็บมันไว้ให้ปลอดภัย”

หมอหลวงพยักหน้า

“และหากเกิดความผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย ขอให้รีบแจ้งกระหม่อมหรือฝ่าบาททันทีพ่ะย่ะค่ะ”

โรสลินยิ้ม

“ฉันจะบอกค่ะ สัญญาเลย”

รถม้าออกจากปราสาทแบล็กธอร์นในช่วงสาย

อาเดรียนนั่งอยู่ตรงข้ามโรสลิน มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเข่า อีกข้างถือรายงานจากมูนฟอลล์ แต่สายตาของเขากลับเลื่อนมามองเธอเป็นระยะ

โรสลินสังเกตเห็นตั้งแต่ครั้งที่ห้า

“มีอะไรติดหน้าฉันหรือคะ”

“ไม่มี”

“แล้วคุณมองฉันทำไม”

“ข้ากำลังตรวจสอบว่าเจ้ามีอาการผิดปกติหรือไม่”

เธอเลิกคิ้ว

“คุณมองหน้าฉันแล้วรู้ได้ด้วยหรือคะ”

“ข้าจำใบหน้าของเจ้าได้ทุกอารมณ์”

โรสลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดแก้มที่เริ่มร้อน

“คุณพูดอะไรแบบนี้เก่งขึ้นทุกวันเลยนะคะ”

“ข้าเพียงพูดความจริง”

“นั่นแหละค่ะที่อันตราย”

อาเดรียนยิ้มบาง ๆ ก่อนเลื่อนรายงานลงบนตัก

แต่เมื่อรถม้าผ่านทางแยกเข้าสู่ป่าทางเหนือ เขากลับชะงักทันที

โรสลินสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังเวทในอากาศ

จี้ใต้เสื้อคลุมเริ่มร้อนขึ้น

และครั้งนี้ ความรู้สึกนั้นไม่ได้มาจากจี้เพียงอย่างเดียว

มันมาจากพันธะเลือดที่เชื่อมระหว่างเธอกับอาเดรียน

เธอหันไปมองเขา

“คุณรู้สึกหรือเปล่าคะ”

อาเดรียนพยักหน้า ดวงตาสีแดงเข้มเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด

“มีบางสิ่งกำลังเรียกผ่านพันธะ”

รถม้าหยุดลงทันทีเมื่อเซราฟีนส่งสัญญาณให้หยุดขบวน

เบื้องหน้าของพวกเขา ต้นไม้สองข้างทางเริ่มมีเส้นสีดำปรากฏขึ้นตามลำต้น เส้นเหล่านั้นค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นสัญลักษณ์วงกลมคล้ายวงเวท

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความคิดของโรสลิน

ในที่สุด...พวกเจ้าก็มา

เธอกำมือแน่น

เสียงนั้นไม่ได้เรียกชื่อเธออีกต่อไป

มันกำลังพูดกับทั้งสองคน

เลือดสองสาย...พันธะหนึ่งเดียว...

อาเดรียนลุกขึ้นยืน แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากรถม้า โรสลินก็จับมือเขาไว้

“อย่าเพิ่งเข้าไปค่ะ เราต้องรู้ก่อนว่ามันกำลังพยายามทำอะไร”

เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพยักหน้า

“ข้าจะรอฟังการตัดสินใจของเจ้า”

โรสลินสูดลมหายใจลึก

เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองไร้ความกลัว ตรงกันข้าม เธอกำลังกลัวอย่างมาก

แต่ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่จะบังคับให้เธอทำตามคำสั่งของความมืดได้

เธอจะไม่เปิดประตู

จะไม่มอบเลือดให้มัน

และจะไม่ยอมให้ใครใช้ชีวิตของอาเดรียนมาบีบบังคับเธอ

“เซราฟีน ให้ทุกคนถอยออกจากบริเวณนี้ค่ะ เอเวอเร็ตต์ เตรียมวงเวทป้องกันจากด้านหลัง ส่วนเรา...” โรสลินหันไปหาอาเดรียน “เราจะตรวจสอบสัญลักษณ์จากระยะปลอดภัยก่อน”

อาเดรียนยกมือขึ้นแตะหลังมือของเธอเบา ๆ

“ตามที่เจ้าต้องการ”

ทั้งสองก้าวลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง

ในเวลาเดียวกัน ลึกเข้าไปในความมืดที่ไม่มีใครมองเห็น บางสิ่งกำลังรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา

มันไม่ได้พยายามแยกโรสลินออกจากอาเดรียน

ไม่ได้พยายามทำลายพันธะเลือด

มันกำลังเรียนรู้ว่าความผูกพันนั้นทำงานอย่างไร

และกำลังรอวันที่ทั้งสองจะยอมเปิดใจให้กันมากพอ จนพันธะกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์

เพราะเมื่อถึงวันนั้น ความว่างเปล่าจะไม่จำเป็นต้องใช้กำลังเพื่อเปิดทางอีกต่อไป

มันเพียงต้องทำให้หัวใจดวงหนึ่งเจ็บปวดมากพอ

จนเจ้าของหัวใจยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยคนที่ตนรัก

แม้สิ่งนั้นจะหมายถึงการเปิดประตูให้ความมืดเข้ามากลืนกินโลกทั้งใบก็ตาม