บทที่ 31 เลือดที่ไม่ควรตอบสนอง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในยามเช้า

โรสลินซึ่งกำลังนั่งอ่านบันทึกโบราณอยู่ริมหน้าต่างเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา

อาเดรียนเดินเข้ามาพร้อมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลายังคงเย็นชาเช่นเคย ทว่าดวงตาสีแดงเข้มกลับมีร่องรอยอ่อนล้าซึ่งเขาพยายามซ่อนเอาไว้

โรสลินวางหนังสือลงทันที

“คุณไม่ได้นอนใช่ไหมคะ”

“ข้านอนแล้ว”

“กี่ชั่วโมงคะ”

เขานิ่งไปเล็กน้อย

“นั่นไม่ใช่ประเด็น”

“แปลว่าไม่ถึงสองชั่วโมงสินะคะ”

อาเดรียนเลิกคิ้ว

“เจ้าเริ่มมีนิสัยชอบซักถามเหมือนหมอหลวงเข้าไปทุกที”

“ฉันถือว่าเป็นคำชมค่ะ”

“ข้าไม่ได้ชม”

“แต่ฉันรับไว้แล้ว”

โรสลินยิ้มกว้าง ขณะที่อาเดรียนถอนหายใจราวกับกำลังอดทนกับสิ่งมีชีวิตที่รับมือยากที่สุดในโลก

แต่สุดท้ายเขาก็เดินมานั่งตรงข้ามเธอ

“เมื่อคืนมีรายงานเพิ่มเติมจากเซราฟีน” เขาเริ่มเข้าเรื่อง “หลังวงเวทที่ป่าหินถูกทำลาย หน่วยลาดตระเวนพบร่องรอยพลังมืดอีกสองแห่ง ทั้งสองแห่งอยู่ใกล้เส้นทางที่เชื่อมต่อกับเขตแดนของมูนฟอลล์”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโรสลินจางลง

“วาเลเรียนกำลังขยายเครือข่ายของเขา”

“ใช่ และเขาอาจกำลังทดสอบว่าพลังของเจ้าสามารถทำลายจุดเชื่อมต่อเหล่านั้นได้มากเพียงใด”

“ถ้าเขาต้องการข้อมูลเกี่ยวกับพลังของฉัน เขาก็ไม่ควรได้รับมันง่าย ๆ หรอกค่ะ”

อาเดรียนมองเธอด้วยแววตาที่แฝงความชื่นชม ก่อนจะเลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า

“ข้าส่งข่าวไปให้คัลเลนแล้ว เขายืนยันว่าจะตรวจสอบพื้นที่ฝั่งหมาป่า ส่วนเซเลสเทียกำลังรวบรวมรายชื่อผู้ที่เดินทางผ่านเขตแดนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา”

โรสลินอ่านรายงานอย่างตั้งใจ

“ดีค่ะ อย่างน้อยพวกเขาก็เริ่มทำงานร่วมกันได้แล้ว”

“คัลเลนยังถามถึงเจ้า”

เธอหยุดอ่านไปครู่หนึ่ง

“ถามว่าอะไรคะ”

“เขาถามว่าเจ้าปลอดภัยหรือไม่”

โรสลินนิ่งไป ก่อนก้มกลับไปอ่านเอกสารต่อ

“คุณตอบว่าอย่างไรคะ”

“ข้าบอกว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ แข็งแรงดี และไม่ได้ต้องการให้เขามายุ่งกับชีวิตของเจ้า”

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“คุณพูดอย่างนั้นจริง ๆ หรือคะ”

“ข้าควรโกหกหรือ”

โรสลินเม้มปากเพื่อกลั้นยิ้ม

“ไม่ค่ะ ฉันแค่คิดว่าคุณคงบอกเขาด้วยถ้อยคำที่สุภาพกว่านี้”

“ข้าสุภาพแล้ว”

“ถ้านั่นเรียกว่าสุภาพ ฉันคงไม่อยากรู้ว่าคุณพูดกับศัตรูอย่างไร”

“เจ้าคงไม่มีโอกาสได้ยิน เพราะศัตรูส่วนใหญ่ไม่มีชีวิตเหลือพอจะเล่าให้ฟัง”

โรสลินส่ายหน้า ก่อนจะกลับมาจริงจังอีกครั้ง

“ถ้าคัลเลนพบอะไรผิดปกติ ขอให้เขาส่งข้อมูลมาได้เลยนะคะ ถึงฉันจะไม่กลับไปหาเขา แต่ฉันก็ไม่ต้องการให้ฝูงมูนฟอลล์ต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเรื่องของฉัน”

“ข้าจะบอกเขาตามนั้น”

อาเดรียนตอบโดยไม่แสดงท่าทีขัดข้อง

โรสลินมองเขาอย่างพอใจ

“คุณทำได้ดีมากค่ะ”

“ข้าไม่ต้องการคำชม”

“แต่ฉันอยากชม”

“เช่นนั้นก็ชมต่อไป”

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ

ทว่าความสงบในห้องอยู่ได้ไม่นาน

เพราะทันทีที่อาเดรียนยกถ้วยชาขึ้น รอยสีดำเส้นบางก็ปรากฏขึ้นบริเวณข้อมือของเขา

โรสลินเห็นมันชัดเจน

และคราวนี้อาเดรียนก็ไม่สามารถซ่อนมันจากสายตาเธอได้อีก

“อาเดรียน”

มือของเขาหยุดนิ่ง

“แสดงข้อมือให้ฉันดูค่ะ”

“มันไม่มีอะไร”

“คุณสัญญาแล้วว่าจะไม่ปิดบังฉัน”

ดวงตาสีแดงเข้มของเขาเงยขึ้นสบตาเธอ

ทั้งสองมองกันอยู่หลายวินาที ก่อนอาเดรียนจะวางถ้วยชาลงและยื่นมือออกมาให้

เส้นสีดำบาง ๆ พาดผ่านผิวขาวซีดของเขา คล้ายรากไม้ที่กำลังแทรกตัวอยู่ใต้ผิวหนัง แม้จะไม่ยาวมาก แต่โรสลินสัมผัสได้ถึงพลังมืดที่ซ่อนอยู่ในนั้น

เธอจับมือเขาเบา ๆ

“มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไรคะ”

“หลังกลับจากป่าหิน”

“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่เมื่อคืน”

อาเดรียนเงียบไป

คำตอบของเขาชัดเจนอยู่แล้ว แม้จะไม่ได้เอ่ยออกมา

โรสลินถอนหายใจ แต่ไม่ได้ปล่อยมือเขา

“ฉันไม่ได้โกรธที่คุณมีอาการกำเริบนะคะ ฉันโกรธที่คุณคิดว่าต้องรับมือกับมันคนเดียว”

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้ากังวล”

“แต่ฉันก็กังวลอยู่ดีค่ะ”

น้ำเสียงของเธออ่อนลง

“เพราะคุณสำคัญกับฉัน”

อาเดรียนนิ่งงันไปชั่วขณะ

คำพูดนั้นเรียบง่าย ไม่มีคำสาบาน ไม่มีพิธีกรรม และไม่มีเวทมนตร์ใดเข้ามาบังคับให้เขาต้องเชื่อ

แต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าพันธะเลือด

เขาค่อย ๆ พลิกมือกลับมากุมมือเธอไว้

“ข้าจะไม่ปิดบังอีก”

“ฉันจะจำคำพูดนี้ไว้นะคะ”

“เจ้าควรจำทุกคำที่ข้าพูด”

“โดยเฉพาะคำที่คุณสัญญาไว้ใช่ไหมคะ”

“โดยเฉพาะคำที่ข้าสัญญากับเจ้า”

โรสลินยิ้มให้เขา ก่อนปล่อยมืออย่างระมัดระวัง

“ถ้าอย่างนั้น เราไปหาเอเวอเร็ตต์กันค่ะ”

ห้องตรวจของหมอหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรและน้ำยาสำหรับตรวจสอบพลังเวท

เอเวอเร็ตต์ใช้แผ่นกระจกสีเงินตรวจดูรอยดำบนข้อมือของอาเดรียน ก่อนจะวางมันลงอย่างเคร่งเครียด

“น่าเป็นห่วงกว่าที่กระหม่อมคิดพ่ะย่ะค่ะ”

อาเดรียนกอดอก

“อธิบายมา”

“พลังมืดไม่ได้เพียงแค่เกาะติดคำสาปเหมือนก่อนหน้านี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ มันเริ่มตอบสนองกับพลังภายในพระวรกายของฝ่าบาท ราวกับกำลังปรับตัวให้เข้ากับคำสาป”

โรสลินขมวดคิ้ว

“มันกำลังเรียนรู้วิธีใช้คำสาปเป็นทางผ่านหรือคะ”

“เป็นไปได้สูงพ่ะย่ะค่ะ”

เอเวอเร็ตต์หยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา บนนั้นมีภาพแผนผังวงเวทที่พบในป่าหิน

“วงเวทที่พบเมื่อคืนไม่ได้มีหน้าที่เปิดประตูรัตติกาล แต่เป็นการส่งสัญญาณกลับไปยังต้นทาง และเมื่อพลังจันทราของท่านหญิงตัดการเชื่อมต่อ วงเวทก็ส่งพลังส่วนหนึ่งกลับไปด้วย”

โรสลินมองแผนผังอย่างตั้งใจ

“หมายความว่าวาเลเรียนรู้แล้วว่าฉันสามารถตัดการเชื่อมต่อได้”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่กระหม่อมยังไม่เข้าใจ”

“อะไรคะ”

เอเวอเร็ตต์หันไปมองอาเดรียน

“หลังจากวงเวทถูกทำลาย พลังมืดไม่ได้สลายไปทั้งหมด มันกลับไหลย้อนเข้าสู่คำสาปของฝ่าบาทแทน ราวกับวงเวทกำลังใช้คำสาปเป็นที่พักพิง”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

โรสลินรู้สึกเย็นวาบไปถึงปลายนิ้ว

วาเลเรียนไม่ได้เพียงพยายามติดตามเธออีกต่อไป

เขากำลังหาทางทำให้คำสาปของอาเดรียนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนการตัวเอง

“เราสามารถแยกมันออกมาได้ไหมคะ”

เอเวอเร็ตต์ส่ายหน้า

“การใช้พลังจันทราแยกมันออกมาอาจทำให้คำสาปตอบสนองรุนแรงขึ้น หากทำผิดจังหวะ พลังมืดอาจกระจายไปทั่วร่างของฝ่าบาท”

“แล้วถ้าไม่ทำอะไรเลยล่ะคะ”

“มันอาจค่อย ๆ เชื่อมต่อกับคำสาปอย่างสมบูรณ์”

อาเดรียนมองรอยดำบนข้อมืออย่างเย็นชา

“เช่นนั้นเราก็ต้องหาทางทำลายมันก่อนที่มันจะสมบูรณ์”

“แต่ไม่ใช่ด้วยการเสี่ยงชีวิตโดยไม่รู้ผลลัพธ์ค่ะ” โรสลินแทรกขึ้นทันที

เขาหันมามองเธอ

“ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร”

“สีหน้าคุณบอกหมดแล้วค่ะ”

เอเวอเร็ตต์รีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

อาเดรียนปรายตามองหมอหลวงจนอีกฝ่ายกลับมาทำสีหน้าเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว

“กระหม่อมจะศึกษาวิธีแยกพลังมืดออกจากคำสาปโดยไม่ทำลายรากของคำสาปพ่ะย่ะค่ะ แต่ในระหว่างนี้ ฝ่าบาทต้องหลีกเลี่ยงการใช้พลังเวทเกินความจำเป็น”

“ข้าจะพิจารณา”

“ฝ่าบาทต้องรับปากพ่ะย่ะค่ะ”

“เอเวอเร็ตต์”

“กระหม่อมเป็นหมอหลวง ไม่ใช่คนรับฟังคำขู่พ่ะย่ะค่ะ”

โรสลินหลุดหัวเราะออกมา

แม้แต่อาเดรียนก็ยังนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยอมตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

“ข้าจะไม่ใช้พลังเกินความจำเป็น”

เอเวอเร็ตต์พยักหน้าอย่างพอใจ

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

โรสลินหันไปยิ้มให้อาเดรียน

“เห็นไหมคะ คุณก็ทำได้”

“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงชอบพูดคำนี้”

“คำไหนคะ”

“คำว่า ‘เห็นไหม’”

เธอหัวเราะอีกครั้ง

แต่เมื่อสายตาเลื่อนกลับไปยังข้อมือของเขา รอยยิ้มก็จางลง

เธอจะไม่ยอมให้วาเลเรียนใช้ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเป็นเครื่องมือทำลายอาเดรียนเด็ดขาด

ช่วงบ่าย โรสลินกลับไปยังห้องสมุดพร้อมสมุดบันทึกของราชวงศ์จันทรา

เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงอ่านบันทึกเกี่ยวกับพันธะเลือด เวทมนตร์ผนึก และคำสาปของราชวงศ์แวมไพร์

เธอไม่ได้หวังว่าจะพบวิธีรักษาอาเดรียนในทันที แต่ต้องการหาคำตอบว่าเหตุใดพลังมืดจึงตอบสนองต่อพันธะของทั้งคู่

ในบันทึกเล่มหนึ่ง มีข้อความถูกเขียนด้วยหมึกสีเงิน

เมื่อโลหิตแห่งจันทราเชื่อมกับโลหิตรัตติกาล พันธะจะเปิดทางให้ทั้งสองรับรู้พลังของกันและกัน

โรสลินอ่านต่อ

แต่หากมีพลังภายนอกแทรกแซง พันธะอาจกลายเป็นสะพานให้สิ่งที่ไร้ตัวตนเข้าถึงผู้ผูกพันได้

เธอชะงัก

สะพาน...

นั่นอาจเป็นคำตอบที่พวกเขาตามหา

ความว่างเปล่าอาจไม่สามารถเข้าถึงอาเดรียนได้โดยตรง แต่คำสาปทำให้เขากลายเป็นช่องทางเชื่อมต่อ และพันธะเลือดของทั้งคู่ก็อาจทำให้ช่องทางนั้นสมบูรณ์ขึ้น

โรสลินรีบพลิกหน้าถัดไป ทว่าเนื้อหาบางส่วนถูกฉีกออกไป เหลือเพียงร่องรอยหมึกจาง ๆ

“ทำไมถึงต้องฉีกส่วนนี้ออกด้วยนะ...”

“เพราะบางคนไม่ต้องการให้ความรู้บางอย่างตกอยู่ในมือคนที่ไม่เหมาะสม”

เสียงของอาเดรียนดังขึ้นจากด้านหลัง

โรสลินหันไปมอง

“คุณเดินเข้ามาเงียบ ๆ อีกแล้วนะคะ”

“ข้าเคาะประตูแล้ว”

“ฉันไม่ได้ยินค่ะ”

“เช่นนั้นคราวหน้าข้าจะให้เซราฟีนเป่าทรัมเป็ตนำหน้ามา”

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนเลื่อนหนังสือให้เขาดู

“ฉันพบเรื่องเกี่ยวกับพันธะของเราแล้วค่ะ”

อาเดรียนเดินเข้ามายืนข้างเธอ อ่านข้อความบนหน้ากระดาษอย่างเงียบงัน

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่าพันธะของเราเป็นช่องทางให้ความว่างเปล่าเข้าถึงข้า?”

“ฉันคิดว่ามันอาจเป็นส่วนหนึ่งค่ะ แต่ยังสรุปไม่ได้ทั้งหมด”

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะตัดพันธะเสีย”

โรสลินหันขวับ

“ไม่ค่ะ!”

เสียงของเธอดังเสียจนตัวเองยังตกใจ

อาเดรียนมองเธอนิ่ง

เธอสูดลมหายใจ ก่อนลดเสียงลง

“ขอโทษค่ะ แต่คุณจะตัดสินใจแบบนั้นโดยไม่ถามฉันไม่ได้”

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าได้รับอันตรายเพราะข้า”

“ฉันเข้าใจค่ะ แต่คุณกำลังจะทำแบบเดิมอีกแล้ว”

เขานิ่งไป

โรสลินลุกขึ้นยืนตรงหน้าเขา

“เราเคยตกลงกันแล้วว่าพันธะนี้จะไม่ใช่กรง และความรักก็ไม่ใช่เหตุผลให้ใครตัดสินใจแทนอีกคน หากเราต้องหาทางเปลี่ยนแปลงพันธะ ฉันจะร่วมตัดสินใจกับคุณ แต่ฉันไม่ยอมให้คุณทำลายมันเพียงเพราะกลัวว่าจะเสียฉันไป”

อาเดรียนมองเธออยู่นาน

ในดวงตาสีแดงเข้มมีความรู้สึกมากมายซึ่งเขาไม่เคยถนัดจะเอ่ยออกมา

“เจ้าไม่กลัวหรือ”

“กลัวค่ะ”

โรสลินตอบตามตรง

“ฉันกลัวว่าคุณจะเจ็บปวด กลัวว่าคำสาปจะพรากคุณไป และกลัวว่าฉันจะช่วยคุณไม่ทัน”

เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา

“แต่ฉันไม่อยากให้ความกลัวเป็นคนตัดสินใจแทนเราค่ะ”

อาเดรียนก้มมองมือของเธอ

ครั้งหนึ่ง เขาเคยเชื่อว่าการมีอำนาจมากพอจะทำให้ตัวเองควบคุมทุกสิ่งได้ แม้กระทั่งชะตากรรมของผู้อื่น

ความเชื่อนั้นนำพาเขาไปสู่ความผิดพลาดเมื่อพันสองร้อยปีก่อน

และตอนนี้ โรสลินกำลังสอนให้เขาเข้าใจสิ่งที่ยากยิ่งกว่าการควบคุมพลังเวท

นั่นคือการยอมรับว่าเขาไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้

“ข้าจะไม่ตัดสินใจเพียงลำพัง” เขากล่าวในที่สุด “แต่หากถึงวันที่เจ้าต้องเลือกระหว่างชีวิตของข้ากับชีวิตของเจ้า...”

“เราจะหาทางเลือกที่สามค่ะ”

เธอตอบทันที

“และถ้าไม่มีทางเลือกที่สามล่ะ”

โรสลินยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องหามันให้เจอค่ะ”

อาเดรียนจ้องเธอ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบา

“เจ้าช่างดื้อรั้น”

“ฉันเรียนรู้จากใครบางคนมาค่ะ”

“ข้าควรลงโทษคนที่สอนเจ้า”

“คุณต้องลงโทษตัวเองก่อนเลยค่ะ”

คราวนี้อาเดรียนหัวเราะออกมาเบา ๆ

เป็นเสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่แทบไม่มีใครเคยได้ยิน แต่สำหรับโรสลิน มันมีค่ามากกว่าคำสัญญายิ่งใหญ่ใด ๆ

ในเวลาเดียวกัน ณ ปราสาทร้างที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา วาเลเรียนกำลังเผชิญหน้ากับเงาสีดำซึ่งลอยอยู่เหนือแท่นหิน

เขาวางขวดแก้วลงบนแท่น ภายในบรรจุเลือดสีแดงเข้มที่เขาเก็บไว้

เลือดของอาเดรียน

“ข้าเตรียมทางเชื่อมต่อไว้แล้ว” วาเลเรียนกล่าว “คำสาปของเขาเริ่มตอบสนองต่อพลังของเจ้า และพันธะเลือดก็ช่วยให้การเชื่อมต่อแข็งแกร่งขึ้น”

เงาดำไม่ตอบ

แต่ความมืดรอบแท่นกลับเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต

วาเลเรียนขมวดคิ้ว

“เจ้าต้องการอะไรอีก”

เสียงหนึ่งดังขึ้นในความคิดของเขา

จันทรา...รัตติกาล...หัวใจ...

วาเลเรียนกำมือแน่น

“ข้าจะมอบสิ่งเหล่านั้นให้เจ้า เมื่อข้าควบคุมประตูได้อย่างสมบูรณ์”

ความมืดสั่นไหว

ไม่ใช่ประตู...

วาเลเรียนชะงัก

เสียงนั้นเบาบาง แต่กลับทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง

ทางผ่าน...

เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่อยู่หลังประตูรัตติกาลอาจไม่ได้ต้องการให้เขาเปิดประตูเพื่อเข้าไปหามัน

มันอาจกำลังใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อหาทางออกมายังโลกนี้ต่างหาก

แต่ความจริงนั้นไม่ได้ทำให้เขาหยุด

ตลอดหนึ่งพันสองร้อยปีที่ผ่านมา เขาสูญเสียทุกสิ่งเพื่อให้แผนการนี้สำเร็จ และเขาไม่คิดจะยอมแพ้เพียงเพราะพบว่าพลังที่เขาต้องการควบคุมอาจอันตรายกว่าที่คาดไว้

วาเลเรียนหยิบขวดเลือดขึ้นมาอีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะทำให้ทางผ่านสมบูรณ์เสียก่อน”

เขายิ้มเย็นชา

“และหากโรสลินไม่ยอมเปิดทางให้ด้วยตัวเอง ข้าจะทำให้คนที่นางรักเป็นเหตุผลเดียวที่เหลืออยู่สำหรับนาง”

ความมืดค่อย ๆ กลืนกินแสงเทียนรอบห้อง

บนแท่นหิน รอยสีดำเริ่มแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง

คืนนั้น โรสลินกำลังจะกลับไปยังห้องพัก เมื่อเธอพบว่าอาเดรียนยืนรออยู่ตรงระเบียง

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของเขาจนดูเย็นชาและงดงามราวกับรูปสลัก

“คุณยังไม่นอนอีกหรือคะ”

“ข้ากำลังคิด”

“เรื่องคำสาป?”

“เรื่องเจ้า”

โรสลินชะงักไป ก่อนจะรู้สึกร้อนขึ้นมาที่ใบหน้า

“คุณพูดแบบนี้โดยไม่เตือนอีกแล้วนะคะ”

“ข้าควรติดป้ายเตือนก่อนพูดกับเจ้าหรือ”

“ก็ดีนะคะ อย่างน้อยฉันจะได้เตรียมใจ”

อาเดรียนยิ้มมุมปาก ก่อนยื่นมือให้เธอ

โรสลินวางมือลงบนมือของเขา แล้วเดินไปยืนเคียงข้างกัน

“ข้าไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น” เขาพูด “แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าคิดว่าการอยู่กับข้าหมายถึงการต้องต่อสู้ตลอดเวลา”

เธอหันไปมองเขา

“ฉันรู้ค่ะ และฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะคิดว่าตัวเองต้องช่วยคุณทุกเรื่อง”

“แล้วเพราะอะไร”

โรสลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม

“เพราะฉันอยากอยู่กับคุณค่ะ แม้ในวันที่ไม่มีคำสาป ไม่มีวาเลเรียน และไม่มีใครพยายามทำลายโลก”

อาเดรียนมองเธอราวกับคำพูดนั้นเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

“เช่นนั้นข้าจะพยายามทำให้วันแบบนั้นเกิดขึ้น”

“เราไม่จำเป็นต้องรีบค่ะ”

“ข้ารอมานานกว่าหนึ่งพันปีแล้ว โรสลิน ข้ารอได้อีกสักหน่อย”

เธอยิ้ม ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่เขา

“ดีค่ะ เพราะฉันยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ต้องอ่าน”

“ข้าควรเผาห้องสมุดเสีย”

โรสลินเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณกล้าลองดูก็ได้นะคะ!”

เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไปตามระเบียง อาเดรียนก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน

ชั่วขณะนั้น ทั้งคู่ปล่อยให้โลกภายนอกเงียบงัน

แต่ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือของอาเดรียน รอยสีดำเส้นบางกลับเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ

และภายในจี้หินสีขาวของโรสลิน แสงสีดำก็วูบขึ้นอีกครั้ง

พันธะเลือดไม่ได้ขาดสะบั้น

ทว่ามีบางสิ่งกำลังเรียนรู้วิธีใช้มัน

สิ่งที่ไม่เคยเข้าใจความรัก กำลังจดจำจังหวะหัวใจของคนสองคน

และเมื่อมันเรียนรู้ได้มากพอ ความรักที่ทั้งคู่เลือกด้วยตัวเองอาจกลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยพวกเขาได้...

หรือเป็นอาวุธที่ทำลายพวกเขาทั้งคู่ก็เป็นได้