บทที่ 1 หลุดพ้น [60%]

อชิระนั่งมองหญิงสาวที่กำลังขับร้องบทเพลงอยู่บนเวทีเล็ก ๆ ของร้าน ‘โอเวอร์ไทม์’ ร้านอาหารกึ่งผับยอดนิยมในหมู่หนุ่มสาวออฟฟิศย่านอโศก

วันนี้เป็นคืนวันศุกร์ ลูกค้าจึงแน่นร้านเป็นพิเศษ โชคดีที่ชายหนุ่มได้โต๊ะในมุมค่อนข้างสงบ บริเวณกลางร้านซึ่งอยู่ห่างจากเวทีพอประมาณ ทำให้มองเห็นนักร้องสาวได้อย่างชัดเจน

สายตาของเขาจับจ้องไปยังอกิณาที่กำลังร้องเพลง ‘รักครั้งที่สอง’ บทเพลงช้าซึ่งเปิดโอกาสให้นักร้องได้แสดงพลังเสียงอย่างเต็มที่

แม้น้ำเสียงของเธอจะยังไม่สมบูรณ์เท่ากับเมื่อสิบกว่าปีก่อน แต่สำหรับอชิระ เพียงเท่านี้ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว

ภาพของอกิณาบนเวทีทำให้อชิระนึกถึงเด็กสาวสดใสร่าเริงที่เขาเคยรู้จักเมื่อสิบกว่าปีก่อน ความทรงจำในวันแรกที่พบกันยังคงแจ่มชัด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

“สวัสดี เราชื่ออชิระ ชื่อเล่นว่าไทม์ เธอล่ะชื่ออะไร”

“เราชื่ออกิณา ชื่อเล่นว่านานะ”

ทั้งคู่พบกันครั้งแรกในการประกวดร้องเพลงรายการหนึ่ง ซึ่งผู้เข้าแข่งขันต้องเข้าค่ายฝึกฝนทักษะการร้องเพลงร่วมกันเป็นเวลาสามเดือน โดยอชิระจับสลากได้อยู่ทีมเดียวกับอกิณา และได้รับเลือกให้เป็นคู่ฝึกซ้อมของเธอ

ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน อชิระก็ประทับใจในความสดใสร่าเริงและอัธยาศัยดีของหญิงสาว อกิณาเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เธอมักแบ่งปันเทคนิคการร้องเพลงให้ทั้งเขาและเพื่อนร่วมทีมอย่างเต็มใจ ไม่เคยคิดหวงวิชา ทั้งยังคอยแนะนำว่าใครเหมาะกับเพลงแนวไหน เพื่อให้แต่ละคนได้แสดงความสามารถออกมาอย่างเต็มที่

ตลอดสามเดือนที่ใช้เวลาร่วมกัน ความประทับใจของอชิระค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความรักโดยที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว กระทั่งความรู้สึกนั้นเอ่อล้นจนไม่อาจเก็บไว้ได้อีกต่อไป

ทันทีที่การเข้าค่ายสิ้นสุดลง ชายหนุ่มจึงตัดสินใจสารภาพความในใจกับอกิณา แต่คำตอบที่ได้รับกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง หญิงสาวปฏิเสธอย่างชัดเจนว่าเธอคิดกับเขาเพียงเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น อชิระก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายังคงพยายามเอาชนะใจเธอ หวังว่าสักวันอกิณาจะหันมามองเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมวงการ

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ข่าวพาดหัวบนหน้าหนังสือพิมพ์ก็ทำให้ความหวังทั้งหมดของเขาพังทลายลง

หลังจากนั้นไม่นาน อชิระตัดสินใจเดินทางไปศึกษาต่อต่างประเทศ พร้อมกับตั้งใจว่าจะตัดใจจากผู้หญิงที่เขาเคยรัก และไม่หวนกลับไปข้องเกี่ยวกับเธออีก

อชิระกวาดตามองไปรอบร้าน สังเกตเห็นว่าลูกค้าหลายคนหยุดพูดคุยและหันมาสนใจเสียงเพลงจากบนเวที แม้แต่บางโต๊ะที่กำลังสนทนากันอย่างออกรสก็ยังเงียบลงเพื่อฟังเธอร้องเพลง

เสียงของอกิณามีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อนหรือในเวลานี้

เขายังจำได้ดีว่าอกิณาเคยคว้ารางวัลชนะเลิศจากเวทีประกวดร้องเพลง และเริ่มต้นเส้นทางนักร้องอาชีพนับแต่นั้นมา

ผลงานเพลงแรกของเธอเป็นเพลงรักสดใสที่ได้รับความสนใจไม่น้อยสำหรับนักร้องหน้าใหม่ ก่อนที่เพลงช้าซึ่งปล่อยออกมาเป็นเพลงที่สองจะกลายเป็นเพลงฮิต ส่งให้ชื่อของอกิณาเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ

หลังจากนั้น ไม่ว่าอกิณาจะออกเพลงอะไร ก็มักได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากแฟนเพลง ผลงานใหม่แทบทุกเพลงทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เปิดตัว จนศิลปินร่วมวงการต่างพากันหลีกเลี่ยงการออกผลงานในช่วงเวลาเดียวกับเธอ เพราะรู้ดีว่ายากจะต้านกระแสความนิยมที่มีต่ออกิณาได้

ส่วนบัตรคอนเสิร์ตของเธอนั้นไม่ต้องพูดถึง เปิดขายเมื่อไหร่ก็หมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว แม้แต่อชิระเองยังต้องคอยเฝ้าจองแข่งกับแฟนเพลงคนอื่น ๆ เพื่อให้ได้เข้าไปชมการแสดงของเธอสักครั้ง

สำหรับอกิณา การร้องเพลงคือชีวิตจิตใจของเธอ เขายังจำคำพูดที่หญิงสาวเคยบอกไว้ได้ดี

“ถ้าวันไหนฉันต้องหยุดร้องเพลง วันนั้นก็คือวันตายของฉันเลยล่ะ”

และเธอก็ทำให้เห็นว่าคำพูดนั้นไม่ใช่เพียงคำกล่าวลอย ๆ อกิณาทุ่มเทให้กับผลงานทุกเพลง ใส่ใจแม้กระทั่งการออกแบบชุดที่ใช้ขึ้นเวที เธอฝึกซ้อมครั้งแล้วครั้งเล่าจนกว่าจะมั่นใจว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

ด้วยเหตุนี้ คอนเสิร์ตของเธอจึงเป็นการแสดงที่ดูซ้ำกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด อชิระเองก็ยังเก็บแผ่นซีดีบันทึกการแสดงสดของเธอที่เคยซื้อสะสมไว้ทุกชุด

เขายังจำบรรยากาศหลังจบคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งได้ดี แฟนเพลงที่เดินออกจากสถานที่จัดงานต่างพูดคุยถึงการแสดงของอกิณาด้วยความตื่นเต้น

“เสียงอกิณาอย่างกับกินแผ่นเสียงเข้าไปแน่ะ”

“นั่นสิ ร้องสดเพราะกว่าในซีดีอีกมั้ง โชคดีจริง ๆ ที่ได้มาดูคอนเสิร์ตครั้งนี้”

ทุกครั้งที่ได้ยินคำชื่นชมเหล่านั้น อชิระก็พลอยยินดีไปกับเธอด้วย เขารู้ดีว่าอกิณาทุ่มเทให้กับความฝันมากเพียงใด และดีใจที่ได้เห็นหญิงสาวที่เขารักประสบความสำเร็จอย่างงดงามตามที่ตั้งใจไว้

“โอ๊ย!”