บทที่ 2 เอาเรื่อง [30%]

อุ้ยหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าผากเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ นับตั้งแต่เข้ามานั่งอยู่ในโรงพัก เธอรู้สึกร้อนวูบวาบจนต้องคอยซับเหงื่ออยู่เป็นระยะ

แล้วจะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร ในเมื่อคนที่นั่งอยู่ทางขวามือของเธอคือ อกิณา นักร้องสาวคนโปรดที่เธอติดตามผลงานมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ส่วนทางซ้ายมือก็คือ อชิระ อดีตนักร้องหนุ่มชื่อดังที่เคยสร้างความฮือฮาด้วยการประกาศลาออกจากวงการ หลังคว้ารางวัลนักร้องยอดเยี่ยมแห่งปีเมื่อเจ็ดปีก่อน เพื่อเดินทางไปศึกษาต่อต่างประเทศ

หลังจากนั้น ข่าวคราวของเขาก็เงียบหายไปจากหน้าสื่อ ราวกับเจ้าตัวไม่เคยคิดจะหวนกลับมาสู่วงการบันเทิงอีกเลย

ใครจะไปนึกว่าวันนี้เธอจะโชคดีถึงขนาดได้นั่งอยู่ระหว่างนักร้องคนโปรดทั้งสองคน ซึ่งต่างก็เคยโด่งดังจนแทบไม่มีใครในยุคนั้นไม่รู้จัก

นี่มันยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเสียอีก!

ถึงสถานที่ที่พวกเขามานั่งรวมตัวกันจะเป็นโรงพักก็เถอะ...

“เจ๊ครับ! ที่ร้านมีเรื่องนิดหน่อยครับ” ถนอมผลักประตูโรงพักเข้ามา ก่อนส่งเสียงเรียกอุ้ยจากด้านหน้า

“เดี๋ยวอุ้ยมานะคะ” อุ้ยหันไปบอกอกิณากับอชิระอย่างเกรงใจ ก่อนลุกขึ้นเดินไปหาถนอม

ทันทีที่เดินพ้นประตูโรงพัก ถนอมก็หันมาถามด้วยความสงสัย

“ข้างในก็ออกจะเย็น เจ๊เป็นอะไร ทำไมเอาแต่ซับเหงื่ออยู่ได้”

“แกจะไปรู้อะไร ใครจะไปนึกฝันว่าวันหนึ่งฉันจะมีนักร้องดังระดับนั้นมานั่งขนาบซ้ายขวาใกล้ชิดขนาดนี้”

“เจ๊พูดถึงใครอะ”

“เออ พูดไปแกก็ไม่รู้จักหรอก ว่าแต่มีเรื่องอะไร รีบว่ามา”

“ตอนนี้ลูกค้ามาแน่นร้านเลยครับเจ๊ แถมยังต่อแถวรอเข้าร้านกันยาวเหยียด ติ๊ดตี่เลยให้ผมมาถามว่าจะเอายังไงดี”

“อ้าว! แล้วทำไมจู่ ๆ คนถึงแห่กันมาเยอะขนาดนั้นล่ะ”

“ก็นักร้องที่คุณผู้ชายคนนั้นเรียกมาร้องแทนพี่นานะน่ะสิครับ เขาคือ...”

“คือใครล่ะ พูดมาสิ!”

“ก็น้องฟิล์มไงเจ๊!”

“ฟิล์มไหน”

“โธ่เจ๊! ก็ฟิล์ม ศรัณย์ไง คนที่เพิ่งผ่านเข้ารอบรายการนักร้องอัจฉริยะน่ะ โอ๊ย! แค่นี้ก็จำไม่ได้”

“ห๊า! น้องฟิล์มที่หล่อ ๆ ตัวสูง ๆ เสียงเพราะ ๆ ที่ฉันนั่งเชียร์เมื่อวันเสาร์ที่แล้วน่ะนะ!”

“ใช่ครับเจ๊! โอ๊ย กว่าจะรู้เรื่อง”

อุ้ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าที่กำลังตื่นเต้นเปลี่ยนเป็นกังวลทันที

“ตายห่า! แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าตัวน้องเขาล่ะเนี่ย ร้านฉันก็เล็กกระจิ๊ดริดแค่นั้นเอง!”

“เจ๊! เอาเรื่องตรงหน้าก่อนเถอะครับ ตกลงจะให้ทำยังไงดี ตอนนี้คนมายืนรอหน้าร้านกันตรึมเลย”

“เอางี้! โต๊ะแต่ละแถวมันเว้นระยะห่างกันเยอะอยู่ใช่ไหม แกให้เด็กในร้านเอาโต๊ะมาเสริมตรงช่องว่างพวกนั้น แต่ต้องไปขอโทษลูกค้าที่นั่งอยู่ก่อนด้วยนะ แล้วก็แถมกับแกล้มให้ฟรีโต๊ะละชุดไปเลย”

อุ้ยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนโบกมืออย่างตัดใจ

“ขาดทุนก็ขาดทุนวะ! ถือซะว่าเป็นการต้อนรับน้องฟิล์มสุดหล่อก็แล้วกัน”

“ได้เลยครับเจ๊!”

ถนอมรีบเดินแยกออกไป ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรสั่งงานพนักงานที่ร้านทันที

อุ้ยมองตามหลังลูกน้องไปพลางส่ายหน้า ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืนแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

“คืนนี้ฉันจะโชคดีอะไรขนาดนี้วะเนี่ย...สงสัยเรื่องซวย ๆ ที่เจอมาทั้งวันจะเป็นการฟาดเคราะห์ไปหมดแล้วมั้ง” อุ้ยพึมพำกับตัวเอง ก่อนนึกถึงชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่ในโรงพัก

“ว่าแต่คุณอชิระไปเชิญน้องฟิล์มมาได้ยังไงกันนะ สุดยอดจริง ๆ”

“เจ๊! ผมบอกติ๊ดตี่แล้วนะครับ” เสียงของถนอมทำให้อุ้ยหันกลับมามอง หลังจากที่เธอยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง

“มันบอกว่าน้องฟิล์มร้องเพลงเพราะมากเลยครับ มีคนถ่ายคลิปตอนน้องร้องเพลงลงโซเชียล พอคนเห็นก็แห่กันมาที่ร้าน อยากเจอตัวจริงกันทั้งนั้นเลย” ถนอมเล่าอย่างตื่นเต้น ก่อนมองหน้าเจ้านายด้วยความสงสัย “อ้าว เจ๊เป็นอะไร ทำไมนิ่งไปล่ะ”

“แกบอกเจ้าติ๊ดตี่ด้วยนะ ให้ถ่ายคลิปน้องฟิล์มร้องเพลงเก็บไว้ให้ฉันด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเปิดดู”

อุ้ยถอนหายใจอย่างเสียดาย

“เสียดายจริง ๆ อดเจอตัวจริงเลย แต่ช่างเถอะ แค่คืนนี้ได้เจอคุณอชิระก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว”

“พี่ผู้ชายคนนั้นหล่อดีนะครับเจ๊ ขนาดผมเป็นผู้ชายยังมองตาค้างเลย”

“แหงสิ! หล่อกว่าสมัยก่อนเป็นล้านเท่าเลยมั้ง เรียกว่ายิ่งอายุมากก็ยิ่งหล่อ”

“แล้วเจ๊จะกลับเข้าไปข้างในอีกไหมครับ”

“ยังดีกว่า ขอฉันเดินไปซื้อกาแฟกินก่อน”

พูดจบ อุ้ยก็ออกเดินไปทางร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพัก โดยมีถนอมเดินตามมาติด ๆ

“อ้าว! เจ๊ไม่เข้าไปนั่งให้กำลังใจพี่นานะแล้วเหรอ”

“ไม่ต้องแล้วล่ะ” อุ้ยตอบพลางยิ้มน้อย ๆ “ตอนนี้มีคนที่ให้กำลังใจนานะได้ดีกว่าฉันอยู่แล้ว”

ถนอมขมวดคิ้วทันที

“หมายถึงพี่ผู้ชายคนนั้นเหรอครับ เขาเป็นแฟนพี่นานะเหรอ”

“ตอนนี้ก็ไม่ใช่ เมื่อก่อนก็ยังไม่ใช่”

“อ้าว! แล้วตกลงยังไงกันแน่”

“เฮ้อ...เสียดายจริง ๆ ถ้าตอนนั้นนานะไม่ไปเจอไอ้ผู้ชายชั่วคนนั้นเสียก่อน ป่านนี้อาจจะลงเอยกับคุณอชิระไปแล้วก็ได้ เผลอ ๆ มีลูกด้วยกันสักสองสามคนแล้วมั้ง”

“เดี๋ยวนะเจ๊! พูดถึงใครเนี่ย ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย”

อุ้ยได้แต่ถอนหายใจ เมื่อนึกถึงข่าวคราวในวงการบันเทิงเมื่อหลายปีก่อนที่เธอเคยติดตามอย่างใกล้ชิด เรื่องราวเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ แม้เวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม

>>>>>>>>>> 

[ยังมีนิยายอีกเรื่องที่ยังลงต่อเนื่องอยู่นะคะ เรื่อง "เธอคือรักครั้งสุดท้าย"

กดติดตามได้นะคะ (ขอบคุณมากค่ะ)]