บทที่ 5

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนแคบๆ ฉู่ฉิงยวี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่กระบอกตา เมื่อส่องกระจกดู เธอเห็นดวงตาคู่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืนวานอย่างชัดเจน

"ไม่ได้นะ... จะให้เขาเห็นเราในสภาพแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบจัดการตัวเอง นำผ้าเย็นมาประคบดวงตา และบรรจงแต่งหน้ากลบรองพื้นแน่นกว่าปกติเพื่อซ่อนรอยหมองคล้ำและร่องรอยความอ่อนแอทั้งหมดเอาไว้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมมิดชิดเพื่อปกปิดรอยแผลเป็นตรงข้อมือซ้าย สูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าหาญที่เหลืออยู่ขึ้นมา

"เข้มแข็งไว้ ฉู่ฉิงยวี่... เธอต้องผ่านมันไปให้ได้"

ณ ห้องทำงานประธานบริหาร เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ ในเวลาแปดนาฬิกาตรงพอดี

"เข้ามา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นตอบกลับมาจากด้านใน

ฉู่ฉิงยวี่ผลักประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง เธอเห็น เยี่ยนอวิ๋นเชิน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในชุดสูทสีกรมท่าเนี๊ยบ เรือนผมจัดทรงเป็นระเบียบ ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นชาและเฉียบขาด เขากำลังจ้องมองแท็บเล็ตในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธานเยี่ยน" ฉู่ฉิงยวี่โค้งกายอย่างนอบน้อม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและราบเรียบไร้ความระส่ำระสาย "ดิฉันมารายงานตัวตามคำสั่ง เพื่อรับมอบหมายงานดูแลเอกสารโครงการค่ะ"

เยี่ยนอวิ๋นเชินค่อยๆ วางแท็บเล็ตลง สายตาคมกริบเคลื่อนมาจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ เขากวาดสายตานัยน์ตาฉายแววพิจารณา... แม้เธอจะแต่งหน้ากลบไว้ดีเพียงใด แต่ร่องรอยความบอบช้ำและดวงตาที่แฝงความเหนื่อยล้าก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาที่ช่างสังเกตของเขาไปได้

‘เมื่อคืน... เธอร้องไห้งั้นเหรอ?’ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา แต่ความเคียดแค้นและความเข้าใจผิดตลอดหลายปีก็กลบความรู้สึกห่วงใยนั้นไปอย่างรวดเร็ว

"มาตรงเวลาดีนี่" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือสองข้างประสานไว้ด้านหลัง เดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ "คิดว่าตัวเองพร้อมสำหรับการ 'ทำงานให้คุ้มค่าเงิน' แล้วใช่ไหม?"

"ค่ะ ดิฉันจะพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ" เธอตอบโดยก้มหน้าหลบสายตา ไม่สบตากับเขาตรงๆ

ท่าทีเฉยชาและก้มหน้ารับกรรมของเธอ ยิ่งจุดประกายความไม่พอใจในใจของเยี่ยนอวิ๋นเชินขึ้นมา เขาอยากเห็นเธอโต้ตอบ อยากเห็นเธอเรียกร้อง หรือแม้แต่หลุดปากพูดความจริงอะไรออกมาบ้าง ไม่ใช่การสวมหน้ากากนอบน้อมไร้ความรู้สึกแบบนี้!

"ดี..." เขาแค่นหัวเราะ "ถ้างั้นเริ่มจากงานแรกเลยแล้วกัน"

เยี่ยนอวิ๋นเชินชี้ไปที่กองแฟ้มเอกสารและรายงานย้อนหลังสี่ปีของบริษัทเอเจนซี่ที่วางสูงเด่นอยู่บนโต๊ะรับรองข้างๆ

"เอกสารทั้งหมดนี่คือรายงานทางการเงินและสัญญาเก่าๆ ของบริษัทเธอ ตรวจสอบและสรุปประเด็นความเสี่ยงทั้งหมดมาให้ฉันภายในบ่ายวันนี้ ถ้ามีตรงไหนผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว... เธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด"

งานกองโตขนาดนั้น ปกติแล้วต้องใช้ทีมงานอย่างน้อยสามถึงสี่คนทำเป็นเวลาหลายวัน การสั่งให้เธอทำคนเดียวภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง คือการ 'กลั่นแกล้งและใช้งานหนัก' อย่างเห็นได้ชัด

แต่ฉู่ฉิงยวี่กลับไม่บ่นเลยสักคำ เธอเงยหน้าขึ้นมองกองเอกสารสลับกับใบหน้าเย็นชาของเขา ก่อนจะประสานมือไว้ข้างหน้าแล้วโค้งรับคำสั่งอย่างสงบ

"รับทราบค่ะท่านประธาน ดิฉันจะรีบจัดการให้เสร็จก่อนบ่ายนี้ค่ะ"

คำตอบรับที่ว่าง่ายจนน่าประหลาดใจ ทำให้เยี่ยนอวิ๋นเชินขมวดคิ้วแน่น เขาจ้องมองร่างบางที่เดินตรงไปหยิบกองเอกสารหนักๆ มาถือไว้ด้วยแขนสองข้างอย่างทุลักทุเล มือสั่นเทาเล็กน้อยจากน้ำหนักของกระดาษ แต่เธอกลับไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือแม้แต่คำเดียว

ความรู้สึกผิดและตราบาปในใจ ทำให้ฉู่ฉิงยวี่พร้อมจะยอมทนรับทุกการลงโทษและการใช้งานจากเขา... โดยที่ไม่รู้เลยว่า ยิ่งเธอยอมทนเท่าไหร่ หัวใจของเยี่ยนอวิ๋นเชินก็ยิ่งร้อนรนและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กับเธอมากเท่านั้น!