บทที่ 4

ฉู่ฉิงยวี่ค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบแฟ้มสัญญาบนโต๊ะขึ้นมากอดไว้แน่นกุกลูก เธอโค้งกายให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนอบน้อมโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ก่อนจะก้าวถอยหลังและหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชินไป

เมื่อบานประตูไม้โอ๊คปิดสนิทลงพร้อมเสียงล็อค ร่างบางก็แทบจะหมดแรงยืน เธอต้องพักพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังโถงทางเดิน เย็นชืด สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดก้อนความปวดร้าวที่จุกแน่นอยู่ในอกไม่ให้เอ่อล้นออกมาเป็นน้ำตา

ประโยคประชดประชันและสายตาอันเคียดแค้นของเขายังคงวนเวียนและทิ่มแทงหัวใจเธอไม่หยุดหย่อน... 'ผู้หญิงที่ยอมขายตัว ขายความรัก และขายคำสัญญาด้วยเงินไม่กี่ล้าน...'

เธอรู้ดีว่าต่อให้เธอแลกด้วยชีวิต เขาก็คงไม่มีวันเชื่อว่าเธอไม่เคยแตะต้องเงินก้อนนั้นเลยแม้แต่หยดเดียว และยิ่งไม่มีวันรู้ว่ารอยแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายนี้ แลกมากับการที่เธอพยายามจะไปหาเขาในคืนนั้น

ฉู่ฉิงยวี่พยายามรวบรวมสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ก่อนจะเดินกลับไปยังแผนกของตนเอง

ช่วงเวลาที่เหลือของวันกลายเป็นฝันร้ายที่ยาวนาน สำหรับฉู่ฉิงยวี่...

เธอจมอยู่กับกองเอกสารโครงการควบรวมกิจการ ตรวจสอบตัวเลขและรายละเอียดทุกอย่างด้วยความระมัดระวังสูงสุด เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของเยี่ยนอวิ๋นเชิน เพื่อนร่วมงานต่างพากันมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และเริ่มมีเสียงซุบซิบหนาหูเกี่ยวกับคำสั่งพิเศษของประธานใหญ่ที่ระบุชื่อเธอให้ดูแลโครงการนี้โดยตรง

แต่ฉู่ฉิงยวี่ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป ไม่ตอบโต้ ไม่แก้ตัว และไม่อธิบายสิ่งใด เธอใช้ความยุ่งเหยิงของงานเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องคิดถึงสายตาอันเหยียดหยามคู่นั้น

จนกระทั่งเข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเลิกงาน...

พนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบหายไป เหลือเพียงความเงียบสงบเข้ามาแทนที่ ฉู่ฉิงยวี่เคลียร์เอกสารชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะเรียบร้อย จัดระเบียบโต๊ะทำงานอย่างประณีต ก่อนจะสะพายกระเป๋าคู่ใจเดินออกจากตึกบริษัท

สายฝนยามเย็นยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ละอองน้ำเย็นชืดปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนใสทันทีที่เธอก้าวพ้นประตูอาคาร

ฉู่ฉิงยวี่กางร่มคันเก่า เดินปะปนไปกับผู้คนที่เร่งรีบกลับบ้าน รถยนต์บนท้องถนนส่องไฟสว่างไสวสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกปอน บรรยากาศยามค่ำคืนนี้ชวนให้หัวใจอ้างว้างเหลือเกิน

เมื่อกลับถึงบ้านพักหลังเล็กๆ อันเงียบสงบ... ฉู่ฉิงยวี่วางกระเป๋าและถอดรองเท้าออก ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันถาโถมเข้าใส่จนร่างบางแทบจะทรุดลงกับพื้น

เธอก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวออก รอยแผลเป็นยาวตรงข้อมือซ้ายปรากฏแก่สายตาอีกครั้งในกระจก สายน้ำจากฝักบัวไหลผ่านร่างบาง... ฉู่ฉิงยวี่ปล่อยให้น้ำตาที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันไหลพรั่งพรูออกมาพร้อมกับสายน้ำอย่างหมดท่า

เธอยกมือขึ้นปิดหน้า สะอื้นไห้จนตัวโยนอยู่กลางห้องน้ำ...

คำอธิษฐานต่อดวงดาวเมื่อสี่ปีก่อนกลายเป็นจริงแล้ว เธอได้พบกับเยี่ยนอวิ๋นเชินอีกครั้งตามที่เคยอ้อนวอน แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่โอกาสในการอธิบาย... แต่เป็นกรงขังความแค้นที่เธอต้องก้มหน้ารับมันไว้เพียงลำพัง เพื่อปกป้องทุกคน และเพื่อชดใช้ตราบาปในใจที่ปล่อยให้เขานั่งรอคอยท่ามกลางสายฝนในวันนั้น

ฉู่ฉิงยวี่ทรุดกายลงนั่งกอดเข่าอยู่ใต้สายน้ำเย็นชืดของฝักบัว เสียงสายน้ำโปรยปรายกลบเสียงหัวใจที่กำลังแตกสลายของเธอจนหมดสิ้น

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างช้าๆ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความล้าโรย...

"เข้มแข็งหน่อยสิยะ ยัยบ๊องเอ๋ย..." เธอกระซิบพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น พยายามเค้นรอยยิ้มจางๆ ให้เงาตัวเองในกระจกทั้งที่ขอบตายังคงแดงช้ำ "เรื่องราวทุกอย่างมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะ... นายคงเกลียดฉันไปแล้วจริงๆ และพวกเรา... คงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว"

แต่เมื่อนึกถึงหน้าของเขาอีกครั้ง ความพยายามจะเข้มแข็งที่เพิ่งสร้างขึ้นพังทลายลงในเสี้ยววินาที ความเจ็บปวด ความรู้สึกผิด และความอ้างว้างที่กดทับมาตลอดหลายปีหลั่งไหลทะลักออกมาอย่างกักเก็บไว้อีกไม่อยู่

"ฮืออออออ..."

ฉู่ฉิงยวี่ซบหน้าลงกับเข่า ปล่อยโฮออกมาอย่างหมดท่า เสียงสะอื้นไห้กระซิกดังระงมไปทั่วห้องน้ำแคบๆ ท่ามกลางสายน้ำที่ยังคงไหลผ่านร่างบาง... คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ยาวนาน ที่เธอต้องโอบกอดบาดแผลและคราบน้ำตาไว้เพียงลำพัง