บทที่ 6

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงบ่ายแก่ๆใกล้จะเย็น ...

ฉู่ฉิงยวี่ยังคงนั่งจมอยู่กับกองเอกสารทางการเงินย้อนหลังสี่ปีบนโต๊ะรับรองขนาดเล็กตรงมุมห้องทำงานของประธานบริหาร เสียงคีย์บอร์ดและเสียงเปิดหน้ากระดาษดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไร้การพักผ่อน เธอไม่ได้แตะแม้แต่น้ำเปล่าสักหยด และข้ามมื้อเที่ยงไปโดยสิ้นเชิงเพื่อเร่งทำสรุปความเสี่ยงให้ทันตามกำหนดเวลาอันบีบคั้น

อาการปวดศีรษะตุบๆ เริ่มจู่โจมอย่างรุนแรง ภาพตัวเลขบนหน้าจอสี่เหลี่ยมเริ่มพร่ามัวและหมุนเคว้ง ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นไข้ดีบวกกับความเครียดและอาการนอนไม่หลับเมื่อคืน เริ่มส่งสัญญาณเตือนอย่างหนัก

ฉู่ฉิงยวี่พยายามยกมือขึ้นนวดขมับ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ ‘อีกแค่นิดเดียว... จะเสร็จแล้ว’ เธอพึมพำกับตัวเองในใจ

เยี่ยนอวิ๋นเชิน ที่นั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะประธานแอบเหลือบสายตามองร่างบางเป็นระยะๆ เขาเห็นใบหน้าเนียนที่เคยทาแป้งกลบไว้เริ่มซีดเผือด ริมฝีปากแห้งผาก และแววตาที่อิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกวูบหนึ่งในอกส่งสัญญาณเตือนให้เขาเอ่ยปากสั่งให้เธอหยุดพัก... แต่ความเคียดแค้นและความทรงจำในอดีตก็สั่งให้เขานั่งนิ่งเฉย มองดูเธออดทนทำต่อไป

กึก...

ฉู่ฉิงยวี่รวบรวมเอกสารแผ่นสุดท้ายเข้าแฟ้มเรียบร้อย เธอยันกายลุกขึ้นยืนหมายจะนำเอกสารไปส่งให้เขาที่โต๊ะ แต่เพียงแค่ก้าวขาออกไปได้เพียงก้าวเดียว... โลกทั้งใบก็หมุนติ้วอย่างรุนแรง สายตาดับวูบลงกลางอากาศ!

ตึง!

ร่างบางหงายหลังล้มพับลงกับพื้นห้องทำงานอย่างแรง เอกสารในมือกระจายเกลื่อนพื้น!

"ฉู่ฉิงยวี่!"

เยี่ยนอวิ๋นเชินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้โดยสัญชาตญาณ หัวใจตกวูบไปถึงตาตุ่ม สองขาก้าวตรงเข้าไปหาร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงจับไหล่บางหมายจะดึงเธอขึ้นมา แต่เมื่อสัมผัสถูกผิวกายที่ร้อนผ่าวและเห็นใบหน้าที่ซีดเซียว เขาก็ชะงักมือไปชั่วครู่...

ความห่วงใย ความตกใจ และความแค้นพุ่งชนกันในอกอย่างรุนแรงจนเขาต้องสับสน

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สะกดอารมณ์ว้าวุ่นในใจ ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเค่นเสียงหัวเราะเหยียดในลำคอเบาๆ ออกมาทั้งที่ในห้องมีเพียงเขากับร่างที่ไร้สติของเธอ

"เหอะ... โดนแค่นี้ถึงกับสำออยเลยงั้นเหรอ? ดราม่าเก่งเหมือนเดิมเลยนะ"

แม้ปากจะเอ่ยคำพูดใจร้ายและประชดประชัน แต่ดวงตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด เยี่ยนอวิ๋นเชินไม่ยอมอุ้มเธอด้วยตัวเอง เพราะกลัวว่าหัวใจที่พยายามสร้างเกราะป้องกันมาตลอดสี่ปีจะพังทลายลง

เขากดโทรศัพท์สายตรงหาเลขาหน้าห้องทันทีด้วยน้ำเสียงดุดันและเร่งรีบ

"เข้ามาในห้องด่วน! แล้วสั่งให้การ์ดนำรถออก... พายัยผู้หญิงคนนี้ไปส่งโรงพยาบาลซะ!"

"ครับท่านประธาน!"

เพียงไม่นาน เลขาและคนติดตามก็รีบเข้ามาช่วยกันพยุงร่างของฉู่ฉิงยวี่ออกจากห้องไป เยี่ยนอวิ๋นเชินยืนมองตามหลังแผ่นหลังบางที่ถูกพาตัวไปจนบานประตูปิดลง... ห้องทำงานกว้างขวางกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงกองเอกสารที่กระจายอยู่บนพื้น

สายตาของเขาเหลือบไปเห็น แฟ้มสรุปงาน ที่เธอทำเสร็จเรียบร้อยแล้วตกอยู่ใกล้ๆ เขาเดินไปเก็บมันขึ้นมาเปิดดู รายละเอียดทุกอย่างถูกจัดทำอย่างประณีต ครบถ้วน และไม่มีจุดผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย...

เยี่ยนอวิ๋นเชินกำแฟ้มในมือแน่น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกสับสนและปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก!