ANMELDENTeilen
บทที่ 8
Veröffentlichungsdatum:
22.10.2026 23:51:35เมื่อเห็น ฉู่ฉิงยวี่ เอื้อมมือเตรียมจะดึงเทปกาวถอดเข็มสายน้ำเกลือออกด้วยท่าทีดื้อดึง ถังเจ๋อ ก็รีบก้าวเข้าไปขวางไว้ทันที เขายกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าจริงจังและน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น
"หยุดเลยครับคุณฉู่! อย่าถอดเองเด็ดขาด!"
ถังเจ๋อดึงมือเบาๆ ให้เธอนั่งลงบนเตียงตามเดิม ก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียดอย่างระอาใจผสมความเป็นห่วง
"หมอบอกว่าคุณทั้งอ่อนเพลียอย่างหนัก ร่างกายขาดน้ำ แถมยังมีไข้สูงอีก ถ้าคุณถอดสายน้ำเกลือแล้วฝืนเดินออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ มีหวังได้วูบกลางทางอีกรอบแน่ๆ นอนพักรักษาตัวให้ครบตามหมอสั่งที่โรงพยาบาลนี่แหละครับ"
"แต่ว่า... งาน..." ฉู่ฉิงยวี่เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "ถ้าฉันไม่อยู่... สัญญาโครงการ หรือรายงานชิ้นต่อไป..."
"เรื่องงานของคุณ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ" ถังเจ๋อขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มเพื่อให้เธอสบายใจ "เดี๋ยวผมลองกลับไปคุยกับท่านประธานให้เอง"
คำพูดนั้นทำให้ฉู่ฉิงยวี่ชะงักไป ดวงตาทอแววตระหนกขึ้นมาทันที "คุณถังจะไปคุยเหรอคะ? แต่ว่า... ท่านประธานอาจจะโกรธคุณไปด้วย..."
"โกรธเรื่องอะไรกันครับ?" ถังเจ๋อยักไหล่เบาๆ พลางหัวเราะในลำคอ "ผมเป็นเลขาเขามาตั้งกี่ปี รู้จังหวะและนิสัยคุณชายดีครับ อีกอย่าง... ถึงคุณชายเยี่ยนจะดูเย็นชาและเข้มงวดขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจดำไร้เหตุผลหรอกนะ การที่สั่งให้ผมพาคุณมาโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำแบบนี้ แถมกำชับให้จัดห้องพักพิเศษให้... นั่นก็ชัดพอแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าลึกๆ แล้วเขาก็ไม่ได้อยากเห็นคุณเป็นอะไรไปจริงๆ"
ประโยคของถังเจ๋อทำให้หัวใจของฉู่ฉิงยวี่กระตุกวูบอย่างแรง...
‘ห้องพักพิเศษ... โรงพยาบาลชั้นนำงั้นเหรอ?’
เธอมองไปรอบๆ ห้องพักที่กว้างขวางและหรูหราผิดปกติ ความรู้สึกสับสนพุ่งพล่านขึ้นมาในอก... เยี่ยนอวิ๋นเชินยังมีความห่วงใยเหลือให้เธอจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่การรักษาหน้าและดูแลตามมารยาทของนักธุรกิจใหญ่กันแน่?
"นอนพักผ่อนให้สบายเถอะครับคุณฉู่" ถังเจ๋อจัดหมอนให้เธอเรียบร้อย "ผมจะกลับไปรายงานเรื่องคุณที่บริษัท และจะช่วยพูดเรื่องปรับเวลาส่งงานชิ้นต่อไปให้ด้วย รับรองว่าท่านประธานไม่ไล่คุณออกแน่นอน"
ฉู่ฉิงยวี่มองเลขาหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ ความอึดอัดและเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นค่อยๆ อ่อนลงเล็กน้อย เธอพยักหน้ารับอย่างเจียมตัว
"ขอบคุณมากนะคะคุณถัง... ขอบคุณจริงๆ ค่ะ"
"ด้วยความยินดีครับ พักผ่อนเยอะๆ นะครับ"
ถังเจ๋อโค้งหัวให้เธอเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักไป ปล่อยให้ฉู่ฉิงยวี่นอนมองสายน้ำเกลือที่หยดลงทีละหยดท่ามกลางความเงียบสงบ ความสับสนและความรู้สึกผิดในอดีตยังคงวนเวียนในหัวใจ... แต่คำพูดของถังเจ๋อกลับทิ้งร่องรอยความอบอุ่นบางอย่างเอาไว้ในใจเธออย่างน่าประหลาด
Aktuellstes Kapitel
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 14
คำขอโทษที่เปื้อนคราบน้ำตาของฉู่ฉิงยวี่ เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่งในความอดทนของเยี่ยนอวิ๋นเชิน...ความเจ็บปวดจากอาการไมเกรน ความอัดอั้นตันใจตลอดห้าปี และความโหยหาที่เขาพยายามกดขี่ข่มเหงมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้ได้พังทลายลงจนหมดสิ้นเยี่ยนอวิ๋นเชินไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดต่ออีก นัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววสับสนและปวดร้าวทอดมองลงที่ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงปิดกั้นเสียงสะอื้นของเธอด้วยริมฝีปากของเขาเองอย่างรวดเร็ว!"อื้ม..."ฉู่ฉิงยวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา สัมผัสที่คุ้นเคยในอดีตแต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาในปัจจุบันมันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนในวันวาน... แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์อันรุนแรง ทั้งตัดพ้อ ทั้งโกรธเกรี้ยว และโหยหาจนแทบขาดใจเยี่ยนอวิ๋นเชินใช้มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันท่ามกลางความเงียบ
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 13
ฉู่ฉิงยวี่ใช้เวลาจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เพียงไม่กี่นาที ก่อนจะเร่งก้าวเข้าไปในครัว หญิงสาวลงมือต้มน้ำร้อนอย่างตั้งใจ เธอหยิบใบชาคามิลล์ผสมใบมิ้นต์ออกมาชงอย่างชำนาญ... สูตรชาอุ่นๆ ที่ช่วยบรรเทาอาการเครียดและปวดหัว ซึ่งเธอเคยชงให้เขาดื่มอยู่บ่อยครั้งในสมัยมัธยมเมื่อจัดวางแก้วชาลงบนถาดเรียบร้อย ฉู่ฉิงยวี่ก็ยกถาดเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชิน มือเรียวเคาะประตูเบาๆ พอเป็นสัญญาณก๊อก ก๊อก...ไร้เสียงตอบรับจากคนข้างใน มีเพียงความเงียบสงบที่ชวนให้หัวใจของเธอเริ่มตกสลักวูบด้วยความกังวล ฉู่ฉิงยวี่ถือวิสาสะค่อยๆ ผลักบานประตูเปิดออกอย่างเบามือที่สุด"ท่านประธานคะ... ชาได้แล้ว"คำพูดของเธอชะงักค้างอยู่เพียงเท่านั้น ภาพตรงหน้าทำให้น้ำชาในถาดเกือบจะเอ่อล้น!เยี่ยนอวิ๋นเชินกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานหนังแท้ตัวใหญ่ เอนหัวไปด้านหลัง ดวงตาคมคายหลับแน่นด้วยความทรมาน มือหนายกขึ้นกดนวดขมับตัวเองแรงๆ ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ลมหายใจของเขาติดขัดและติดตระกุกตระกักอาการป่วยนี้... ฉู่ฉิงยวี่จำมันได้ดีขึ้นใจ!มันคืออาการ ไมเกรนและโรคปวดศีรษะเรื
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 12
สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกลงมาโปรยปรายเมื่อรถตู้หรูจอดลงหน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ฉู่ฉิงยวี่ หอบกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่มีร่องรอยการใช้งานมาหลายปี ก้าวตามหลัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว ตัวเลขชั้นบนสุดค่อยๆ เพิ่มขึ้นพร้อมกับหัวใจของเธอที่เต้นระทึกด้วยความอึดอัดกึก...บานประตูลิฟต์เปิดออกสู่เพนต์เฮาส์กว้างขวางบนชั้นสูงสุด ฉู่ฉิงยวี่ก้าวตามเขาเข้าไปข้างในด้วยท่าทีเกร็งและระมัดระวัง เธอเตรียมใจไว้ว่าจะต้องพบกับห้องสไตล์โมเดิร์นเรียบหรูที่เย็นชืดและไร้ชีวิตชีวา... ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอายบางอย่างก็พุ่งเข้ามากระทบความรู้สึกของเธออย่างจังกลิ่นหอมอ่อนๆ ของ ชาไวท์ทีผสมคามิลล์ โชยมาแตะจมูก... มันคือก้านหอมปรับอากาศกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยบอกเขาในวัยเยาว์ว่าเป็นกลิ่นที่ช่วยให้เธอผ่อนคลายเวลานอนไม่หลับดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นแสงกวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความตะลึงงัน... โซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีครีมอุ่น ผ้าม่านสองชั้นทึบแสงสีเบจ รวมถึงโซนชั้นหนังสือไม้โอ๊คทรงสูงที่เรียงรายไปด้วยวรรณกรรมเล่มโปรดของเธอ... ทุกอย่างในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ถูกตกแต่งด้วยโทนสี สไตล์ และรายละเอียดเล็กๆ น้อ
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 11
ความเงียบในห้องทำงานประธานบาดลึกยิ่งกว่าสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ภายนอก...ฉู่ฉิงยวี่ มองสบดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน แม้แรงบีบที่คางมนจะเจ็บจนน้ำตาซึม แต่ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับภาพของพ่อที่นอนติดเตียง และน้องชายน้องสาวฝาแฝดวัยหกขวบที่จะต้องถูกปล่อยให้อดอยาก หากเธอไม่สามารถหาเงินหนึ่งแสนหยวนไปให้แม่เลี้ยงได้ภายในสามวันเพื่อปกป้องครอบครัวเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่... ต่อให้ต้องก้าวลงสู่นรกที่เขาสร้างขึ้น เธอ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว"ตกลงค่ะ..." น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวอันน่าสงสาร "ดิฉัน... ยอมรับเงื่อนไขค่ะ ท่านประธาน"เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่บีบคางเธอไว้ค่อยๆ คลายออก สายตาคมวูบวาบด้วยความรู้สึกสับสน เขาคิดว่าเธอจะแสดงความปฏิเสธ หรือมีท่าทีลังเลมากกว่านี้ แต่เธอกลับยอมสยบให้เงินหนึ่งแสนหยวนอย่างง่ายดาย เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด!ความกรุ่นโกรธผสมความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางใช้นิ้วโป้งลูบผ่านริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทีเหยียดหยาม"หึ... สมกับเป็นเธอจริงๆ ฉู่ฉิงยวี่ เพื่อเงิน
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 10
คราบน้ำตายังไม่ทันแห้งเหือดจากใบหน้าซีดเซียว...ฉู่ฉิงยวี่ ถอดสายน้ำเกลือออกด้วยตัวเองอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนพละกำลัง และเสียงวิ้งๆ ในหัวยังคงรังควาน แต่เงินจำนวนหนึ่งแสนหยวนกับชีวิตของพ่อและน้องๆ วัยหกขวบอีกสองคน บังคับให้เธอไม่อาจก้มหน้านอนรอความเมตตาอยู่บนเตียงคนไข้หรูหรานี้ได้อีกต่อไปเธอจัดการปรับแต่งเสื้อผ้า แต่งหน้ากลบความบอบช้ำอีกครั้ง ก่อนจะก้าวออกจากโรงพยาบาล มุ่งตรงกลับไปยังอาคาร เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป ด้วยความมุ่งมั่นผสมความสิ้นหวังณ ห้องทำงานประธานบริหารถังเจ๋อ เพิ่งจะเดินรายงานเรื่องอาการป่วยของฉู่ฉิงยวี่เสร็จสิ้น เยี่ยนอวิ๋นเชิน นั่งฟังอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาเรียบเฉยแต่ในอกกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด เขาแกล้งทำเป็นพลิกเอกสารในมือไปมาเพื่อซ่อนความกังวล"เธอคงนอนพักสบายใจอยู่โรงพยาบาลสินะ?" เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นเสียงเย็น"เอ่อ... คือว่า..." ถังเจ๋อมีสีหน้าลำบากใจ เล่าสิ่งที่เห็นเพิ่มเติม "ตอนผมกำลังจะออกมา คุณฉู่รับโทรศัพท์สายหนึ่งครับท่านประธาน ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่หลังจากผมเดินออกมา กำลังจะกลับมาบริษัทผมก็หยุดฟังสักแปป จนวางสาย ผมได้ยินเธอร้องไห้หนักมาก เหมือน
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 9
ถังเจ๋อเพิ่งจะคล้อยหลังเดินออกจากห้องไปได้ไม่นาน ความเงียบสงบในห้องพักพิเศษก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงฉู่ฉิงยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอพยุงตัวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอฉายชื่อ 'แม่เลี้ยง' หัวใจของเธอพลันตกระสลักวูบด้วยความลางสังหรณ์ที่ไม่ดี มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ กดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู"สวัสดีค่ะแม่..."ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยประโยคต่อไป น้ำเสียงแหลมสูงและดุดันของแม่เลี้ยงก็ตะคอกแทรกผ่านสายเข้ามาทันทีโดยไม่รอช้า"ฉู่ฉิงยวี่! นังตัวดีหายหัวไปเลยนะ ฉันโทรไปหาเธอไม่รู้กี่สาย โอนเงินมาให้ฉันหนึ่งแสนหยวนด่วนเลยนะ! ยัยเจียอีอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นใหม่กับชุดไปเที่ยวกับเพื่อนๆ อาทิตย์นี้ แกรีบโอนมาเดี๋ยวนี้เลย!"คำพูดราบเรียบที่เอาแต่ใจทำเอาฉู่ฉิงยวี่ตาโตด้วยความตกใจ เงินหนึ่งแสนหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ และสาเหตุที่ขอกลับเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระอย่างการไปช็อปปิ้งของน้องสาวต่างแม่!"หนึ่งแสนหยวนเลยหรอคะแม่?!" ฉู่ฉิงยวี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ยวี่จะไปหาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนได้ทันกันคะ? ลำพังเงินเดือนเข้าบัญชี ฉิงยวี่ก็ส่งกลับไปเป็
Das könnte dir auch gefallen
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.8K Aufrufeคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.2K Aufrufeวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์180.4K Aufrufeรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.8K Aufrufeเฮียซันคลั่งรัก
เม็ดขนุน163 Aufrufeหมาป่า...ไม่กัด
MiMiR58 Aufrufeฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม87 Aufrufeหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 531 Aufrufe
