ANMELDENTeilen
บทที่ 3
Veröffentlichungsdatum:
22.10.2026 23:23:01ร่างบางเดินถือแฟ้มเอกสารสัญญาตามหลัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน ไปตามโถงทางเดินชั้นผู้บริหารด้วยหัวใจที่เต้นระทึกจนเกือบเป็นเสียงตึกตักฉาดฉาน ทุกก้าวที่เดินตามหลังแผ่นหลังกว้างในชุดสูทเนื้อดีคู่นั้น ฉู่ฉิงยวี่รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารชีวิตอย่างช้าๆ
กึก...
เยี่ยนอวิ๋นเชินผลักประตูไม้โอ๊คแผ่นใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน ฉู่ฉิงยวี่ก้าวตามเข้าไปด้วยความระมัดระวัง เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติเบาๆ แต่กลับดังสนั่นในหัวใจของเธอ
บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางทว่าเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มเดินไปหยุดลงที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ซึ่งมองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่กำลังถูกสายฝนเทกระหน่ำ เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วพาดไว้บนเก้าอี้ ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกหลวมๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
"วางเอกสารไว้บนโต๊ะ" เสียงทุ้มราบเรียบสั่ง
"ค่ะ... ท่านประธาน"
ฉู่ฉิงยวี่เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานหรูหรา วางแฟ้มสัญญาลงอย่างเบามือและพยายามเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เธอประสานมือไว้ข้างหน้า ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสู้สายตาที่แผดเผาของเขาแม้แต่วินาทีเดียว
"ดะ...ดิฉันวางเอกสารเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวก่อนนะ..."
"ใครอนุญาตให้เธอไป?"
น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน ยังไม่ทันที่ฉู่ฉิงยวี่จะได้หมุนตัวกลับ ร่างสูงใหญ่ของเยี่ยนอวิ๋นเชินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว! กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขาที่เธอเคยคุ้นเคยในวัยเยาว์ บัดนี้กลับคลุมเครือไปด้วยรังสีความกดดันจนเธอแทบลืมหายใจ
เขายื่นมือไปกดสะโพกสอบเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ล้อมตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกว้าง สายตาคมกริบหลุบมองใบหน้าที่ถอดสีและสั่นเทาของเธอด้วยความรู้สึกสะใจผสมปวดร้าวลึกๆ
"ทำไม? อยู่ใกล้ฉันแค่นี้ มันทรมานใจเธอมากเลยหรือไง... ฉู่ฉิงยวี่?"
"ท่านประธานเยี่ยน... ที่นี่คือที่ทำงานนะคะ โปรดให้เกียรติ..."
"ให้เกียรติ?" เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขามันช่างเยียบเย็นจนน่ากลัว "ผู้หญิงที่ยอมขายตัว ขายความรัก และขายคำสัญญาด้วยเงินไม่กี่ล้าน... มีสิทธิ์เรียกร้องเกียรติยศจากฉันด้วยเหรอ?"
คำพูดประชดประชันประดุจคมมีดกรีดลงบนหัวใจที่บอบช้ำของฉู่ฉิงยวี่อย่างจัง! ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด เธออยากจะตะโกนบอกเขาออกไปเหลือเกินว่า 'ฉันไม่ได้ขาย! ฉันไม่เคยอยากได้เงินก้อนนั้นเลยสักบาทเดียว!'
แต่ภาพคนของตระกูลเยี่ยนที่จ้องมองเธอในห้องประชุม และแววตาฆ่าฟันในวันนั้นกลับแวบเข้ามาในหัว... ถ้าเธอพูดออกไป ครอบครัวของเธอจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง และเขาเองก็คงมองว่าเธอแก้ตัวไร้สาระ
ฉู่ฉิงยวี่ได้แต่กำมือแน่นจนเล็บแทบจีบเข้าเนื้อ กล้ำกลืนก้อนความรู้สึกผิดและน้ำตาลงคอไปอย่างขมขื่น
"เงินก้อนนั้น... มันคงทำให้ชีวิตเธอสุขสบายดีสินะ ถึงได้ดูไม่เปลี่ยนไปเลย" เขายื่นมือหนาออกมา แตะลงที่คางมนของเธอเบาๆ ก่อนจะบีบเกร็งเค้นอย่างลืมตัว "บอกฉันสิ... ห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยนึกถึงวันที่ปล่อยให้ฉันนั่งรอเป็นบ้าอยู่ท่ามกลางสายฝนบ้างไหม? หรือว่าในหัวของเธอ มีแต่เรื่องตัวเลขในบัญชี?"
ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดสี่ปีถูกจุดประกายขึ้นจนไหล่บางสั่นสะท้าน เธอหลุบสายตาลง มองเห็นรอยแผลเป็นตรงข้อมือซ้ายของตัวเองใต้แขนเสื้อ... รอยแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุในคืนที่เธอกำลังรีบไปหาเขา
"ขอโทษ..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นพร่า ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกผิดตราบาป "ฉัน... ขอโทษจริงๆ"
เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำว่า 'ขอโทษ' จากปากเธอ ดวงตาคมวูบวาบด้วยความสับสนและกรุ่นโกรธ ยิ่งเห็นเธอเอาแต่ก้มหน้ารับคำประชดประชันโดยไม่คิดจะแก้ตัวหรือโต้ตอบ เขายิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้กับความเงียบของเธอ
"เก็บคำขอโทษไร้ค่าของเธอไปซะ!" เขาสะบัดมือออกจากคางเธออย่างแรงจนหน้าเธอเบือนไปข้างหนึ่ง
เยี่ยนอวิ๋นเชินเดินกลับไปที่เก้าอี้ประธาน หยิบปากกาหรูหราขึ้นมาเซ็นชื่อลงในแฟ้มสัญญาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง!
"สัญญานี้... ฉันเซ็นให้แล้ว" เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชาและเด็ดขาด "แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในฐานะผู้ดูแลเอกสารโครงการ... เธอต้องมาายงานตัวที่ห้องทำงานของฉันทุกเช้า และอยู่ทำงานจนกว่าฉันจะสั่งให้กลับ"
ฉู่ฉิงยวี่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง
"ฉันจ่ายเงินให้บริษัทเธอไปมหาศาล... ฉันก็มีสิทธิ์ใช้ใช้งานเธอให้คุ้มค่าเงินจริงไหม? เตรียมตัวไว้เลย ฉู่ฉิงยวี่... เรื่องของเรา มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!"
Aktuellstes Kapitel
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 14
คำขอโทษที่เปื้อนคราบน้ำตาของฉู่ฉิงยวี่ เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่งในความอดทนของเยี่ยนอวิ๋นเชิน...ความเจ็บปวดจากอาการไมเกรน ความอัดอั้นตันใจตลอดห้าปี และความโหยหาที่เขาพยายามกดขี่ข่มเหงมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้ได้พังทลายลงจนหมดสิ้นเยี่ยนอวิ๋นเชินไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดต่ออีก นัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววสับสนและปวดร้าวทอดมองลงที่ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงปิดกั้นเสียงสะอื้นของเธอด้วยริมฝีปากของเขาเองอย่างรวดเร็ว!"อื้ม..."ฉู่ฉิงยวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา สัมผัสที่คุ้นเคยในอดีตแต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาในปัจจุบันมันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนในวันวาน... แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์อันรุนแรง ทั้งตัดพ้อ ทั้งโกรธเกรี้ยว และโหยหาจนแทบขาดใจเยี่ยนอวิ๋นเชินใช้มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันท่ามกลางความเงียบ
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 13
ฉู่ฉิงยวี่ใช้เวลาจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เพียงไม่กี่นาที ก่อนจะเร่งก้าวเข้าไปในครัว หญิงสาวลงมือต้มน้ำร้อนอย่างตั้งใจ เธอหยิบใบชาคามิลล์ผสมใบมิ้นต์ออกมาชงอย่างชำนาญ... สูตรชาอุ่นๆ ที่ช่วยบรรเทาอาการเครียดและปวดหัว ซึ่งเธอเคยชงให้เขาดื่มอยู่บ่อยครั้งในสมัยมัธยมเมื่อจัดวางแก้วชาลงบนถาดเรียบร้อย ฉู่ฉิงยวี่ก็ยกถาดเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชิน มือเรียวเคาะประตูเบาๆ พอเป็นสัญญาณก๊อก ก๊อก...ไร้เสียงตอบรับจากคนข้างใน มีเพียงความเงียบสงบที่ชวนให้หัวใจของเธอเริ่มตกสลักวูบด้วยความกังวล ฉู่ฉิงยวี่ถือวิสาสะค่อยๆ ผลักบานประตูเปิดออกอย่างเบามือที่สุด"ท่านประธานคะ... ชาได้แล้ว"คำพูดของเธอชะงักค้างอยู่เพียงเท่านั้น ภาพตรงหน้าทำให้น้ำชาในถาดเกือบจะเอ่อล้น!เยี่ยนอวิ๋นเชินกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานหนังแท้ตัวใหญ่ เอนหัวไปด้านหลัง ดวงตาคมคายหลับแน่นด้วยความทรมาน มือหนายกขึ้นกดนวดขมับตัวเองแรงๆ ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ลมหายใจของเขาติดขัดและติดตระกุกตระกักอาการป่วยนี้... ฉู่ฉิงยวี่จำมันได้ดีขึ้นใจ!มันคืออาการ ไมเกรนและโรคปวดศีรษะเรื
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 12
สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกลงมาโปรยปรายเมื่อรถตู้หรูจอดลงหน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ฉู่ฉิงยวี่ หอบกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่มีร่องรอยการใช้งานมาหลายปี ก้าวตามหลัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว ตัวเลขชั้นบนสุดค่อยๆ เพิ่มขึ้นพร้อมกับหัวใจของเธอที่เต้นระทึกด้วยความอึดอัดกึก...บานประตูลิฟต์เปิดออกสู่เพนต์เฮาส์กว้างขวางบนชั้นสูงสุด ฉู่ฉิงยวี่ก้าวตามเขาเข้าไปข้างในด้วยท่าทีเกร็งและระมัดระวัง เธอเตรียมใจไว้ว่าจะต้องพบกับห้องสไตล์โมเดิร์นเรียบหรูที่เย็นชืดและไร้ชีวิตชีวา... ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอายบางอย่างก็พุ่งเข้ามากระทบความรู้สึกของเธออย่างจังกลิ่นหอมอ่อนๆ ของ ชาไวท์ทีผสมคามิลล์ โชยมาแตะจมูก... มันคือก้านหอมปรับอากาศกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยบอกเขาในวัยเยาว์ว่าเป็นกลิ่นที่ช่วยให้เธอผ่อนคลายเวลานอนไม่หลับดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นแสงกวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความตะลึงงัน... โซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีครีมอุ่น ผ้าม่านสองชั้นทึบแสงสีเบจ รวมถึงโซนชั้นหนังสือไม้โอ๊คทรงสูงที่เรียงรายไปด้วยวรรณกรรมเล่มโปรดของเธอ... ทุกอย่างในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ ถูกตกแต่งด้วยโทนสี สไตล์ และรายละเอียดเล็กๆ น้อ
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 11
ความเงียบในห้องทำงานประธานบาดลึกยิ่งกว่าสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ภายนอก...ฉู่ฉิงยวี่ มองสบดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน แม้แรงบีบที่คางมนจะเจ็บจนน้ำตาซึม แต่ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับภาพของพ่อที่นอนติดเตียง และน้องชายน้องสาวฝาแฝดวัยหกขวบที่จะต้องถูกปล่อยให้อดอยาก หากเธอไม่สามารถหาเงินหนึ่งแสนหยวนไปให้แม่เลี้ยงได้ภายในสามวันเพื่อปกป้องครอบครัวเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่... ต่อให้ต้องก้าวลงสู่นรกที่เขาสร้างขึ้น เธอ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว"ตกลงค่ะ..." น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวอันน่าสงสาร "ดิฉัน... ยอมรับเงื่อนไขค่ะ ท่านประธาน"เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่บีบคางเธอไว้ค่อยๆ คลายออก สายตาคมวูบวาบด้วยความรู้สึกสับสน เขาคิดว่าเธอจะแสดงความปฏิเสธ หรือมีท่าทีลังเลมากกว่านี้ แต่เธอกลับยอมสยบให้เงินหนึ่งแสนหยวนอย่างง่ายดาย เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด!ความกรุ่นโกรธผสมความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางใช้นิ้วโป้งลูบผ่านริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทีเหยียดหยาม"หึ... สมกับเป็นเธอจริงๆ ฉู่ฉิงยวี่ เพื่อเงิน
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 10
คราบน้ำตายังไม่ทันแห้งเหือดจากใบหน้าซีดเซียว...ฉู่ฉิงยวี่ ถอดสายน้ำเกลือออกด้วยตัวเองอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนพละกำลัง และเสียงวิ้งๆ ในหัวยังคงรังควาน แต่เงินจำนวนหนึ่งแสนหยวนกับชีวิตของพ่อและน้องๆ วัยหกขวบอีกสองคน บังคับให้เธอไม่อาจก้มหน้านอนรอความเมตตาอยู่บนเตียงคนไข้หรูหรานี้ได้อีกต่อไปเธอจัดการปรับแต่งเสื้อผ้า แต่งหน้ากลบความบอบช้ำอีกครั้ง ก่อนจะก้าวออกจากโรงพยาบาล มุ่งตรงกลับไปยังอาคาร เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป ด้วยความมุ่งมั่นผสมความสิ้นหวังณ ห้องทำงานประธานบริหารถังเจ๋อ เพิ่งจะเดินรายงานเรื่องอาการป่วยของฉู่ฉิงยวี่เสร็จสิ้น เยี่ยนอวิ๋นเชิน นั่งฟังอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาเรียบเฉยแต่ในอกกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด เขาแกล้งทำเป็นพลิกเอกสารในมือไปมาเพื่อซ่อนความกังวล"เธอคงนอนพักสบายใจอยู่โรงพยาบาลสินะ?" เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นเสียงเย็น"เอ่อ... คือว่า..." ถังเจ๋อมีสีหน้าลำบากใจ เล่าสิ่งที่เห็นเพิ่มเติม "ตอนผมกำลังจะออกมา คุณฉู่รับโทรศัพท์สายหนึ่งครับท่านประธาน ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่หลังจากผมเดินออกมา กำลังจะกลับมาบริษัทผมก็หยุดฟังสักแปป จนวางสาย ผมได้ยินเธอร้องไห้หนักมาก เหมือน
กาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ บทที่ 9
ถังเจ๋อเพิ่งจะคล้อยหลังเดินออกจากห้องไปได้ไม่นาน ความเงียบสงบในห้องพักพิเศษก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงฉู่ฉิงยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เธอพยุงตัวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอฉายชื่อ 'แม่เลี้ยง' หัวใจของเธอพลันตกระสลักวูบด้วยความลางสังหรณ์ที่ไม่ดี มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ กดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู"สวัสดีค่ะแม่..."ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยประโยคต่อไป น้ำเสียงแหลมสูงและดุดันของแม่เลี้ยงก็ตะคอกแทรกผ่านสายเข้ามาทันทีโดยไม่รอช้า"ฉู่ฉิงยวี่! นังตัวดีหายหัวไปเลยนะ ฉันโทรไปหาเธอไม่รู้กี่สาย โอนเงินมาให้ฉันหนึ่งแสนหยวนด่วนเลยนะ! ยัยเจียอีอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นใหม่กับชุดไปเที่ยวกับเพื่อนๆ อาทิตย์นี้ แกรีบโอนมาเดี๋ยวนี้เลย!"คำพูดราบเรียบที่เอาแต่ใจทำเอาฉู่ฉิงยวี่ตาโตด้วยความตกใจ เงินหนึ่งแสนหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ และสาเหตุที่ขอกลับเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระอย่างการไปช็อปปิ้งของน้องสาวต่างแม่!"หนึ่งแสนหยวนเลยหรอคะแม่?!" ฉู่ฉิงยวี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ยวี่จะไปหาเงินเยอะขนาดนั้นมาจากไหนได้ทันกันคะ? ลำพังเงินเดือนเข้าบัญชี ฉิงยวี่ก็ส่งกลับไปเป็
Das könnte dir auch gefallen
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.6K Aufrufeรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.8K Aufrufeแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์192.6K Aufrufeราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.8K Aufrufeเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์178 Aufrufeคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K16 Aufrufeร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง2.9K Aufrufeเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma45 Aufrufe
