บทที่ 7

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกเตะเข้าจมูก พร้อมกับเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก...

ฉู่ฉิงยวี่ มองเพดานสีขาวโพลนของห้องพักโรงพยาบาลด้วยความสับสน แสงไฟนวลตาทำให้เธอต้องหลับตาลงตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แขนขวาของเธอมีสายน้ำเกลือเสียบชะงักไว้ ร่างกายยังคงล้าโรยและปวดหัวตึงๆ แต่สิ่งที่พุ่งเข้ามาในความคิดแรกกลับไม่ใช่สุขภาพของตัวเอง

‘เอกสาร... เราต้องส่งเอกสารให้เขานี่นา!’

ความหวาดผวาฉายวูบขึ้นมาในดวงตา ภาพใบหน้าเย็นชาและคำขู่เรื่องสัญญาของเยี่ยนอวิ๋นเชินทำให้เธอรีบตวัดผ้าห่มออก หมายจะถอดสายน้ำเกลือเพื่อกลับไปทำงานต่อให้เสร็จ

"เฮ้! คุณฉู่! ทำอะไรน่ะครับ อย่าเพิ่งลุกสิ คุณยังมีสายน้ำเกลือแล้วก็ได้น้ำเกลือยังไม่หมดขวดเลยนะ!"

เสียงทุ้มของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสุภาพดึงสายตาของเธอให้หันไปมอง... ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียงรีบลุกขึ้นเข้ามาห้ามเธอไว้ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

ฉู่ฉิงยวี่มองชายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวงและสับสน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและพร่าแห้ง

"คุณ... คุณคือใครเหรอคะ?"

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลียิ้มเป็นกันเองและประสานมือไว้ข้างหน้าเพื่อแนะนำตัว

"ขอโทษทีครับ ผมลืมแนะนำตัวไปเลย... ผมชื่อ ‘ถังเจ๋อ’ ครับ เป็นเลขาและผู้ช่วยส่วนตัวของคุณเยี่ยนอวิ๋นเชิน พอดียามบ่ายคุณล้มพับไปในห้องทำงาน ท่านประธานเลยสั่งให้ผมกับบอดี้การ์ดอุ้มคุณขึ้นรถมาส่งโรงพยาบาลนี้น่ะครับ"

เมื่อได้ยินชื่อของ 'เยี่ยนอวิ๋นเชิน' หัวใจของฉู่ฉิงยวี่ก็กระตุกวูบ เธอหลบสายตาลงต่ำ ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวดึงรั้งเธอไว้อีกครั้ง

"ขะ... ขอบคุณนะคะคุณถังเจ๋อ" เธอกระซิบตอบ "แต่ฉันคงต้องขอตัวกลับไปทำงานต่อแล้วค่ะ เอกสารโครงการยังสรุปไม่เสร็จ ถ้าฉันทำไม่ทัน... ท่านประธานเยี่ยนจะ..."

"โอ๊ย คุณฉู่ครับ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก!" ถังเจ๋อรีบขัดขึ้นพลางถอนหายใจยาวด้วยความสงสารและสับสน "แฟ้มสรุปเอกสารของคุณทำเสร็จหมดแล้วครับ ท่านประธานเปิดดูเรียบร้อยแล้วด้วย... พูดก็พูดเถอะนะ ผมทำงานกับคุณชายเยี่ยนมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นเขาเคี่ยวเค็ญใช้งานใครจนถึงขั้นวูบคาห้องทำงานแบบนี้มาก่อนเลย"

ถังเจ๋อยกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ มองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัยเต็มอก ก่อนจะบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่เข้าใจ

"จริงๆ เลยนะ... คุณไปทำอะไรให้คุณชายโกรธแค้นเคืองกันมาเหรอครับ? ถึงได้โดนใช้งานหนักขนาดนี้? ปกติคุณชายเยี่ยนเป็นคนเจ้าระเบียบก็จริง แต่ก็ไม่เคยใจร้ายไร้เหตุผลกับพนักงานขนาดนี้เลยนะ"

ประโยคบ่นไร้จริตของเลขาหนุ่ม เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงใจของฉู่ฉิงยวี่เข้าอย่างจัง...

‘ทำอะไรให้เขาโกรธงั้นเหรอ?’

เธอตอบคำถามนั้นในใจไม่ได้เลย... เพราะสิ่งที่เธอทำกับเยี่ยนอวิ๋นเชินในอดีต มันไม่ใช่แค่เรื่องโกรธหน่ะสิ แต่มันคือการทิ้งให้เขานั่งรอคอยอยู่คนเดียวท่ามกลางสายฝนจนหัวใจพังทลายโดยที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเธอด้วยซ้ำ และทำให้เขาเชื่อว่าฉันทิ้งเขาไปเพราะเห็นแก่เงิน

ฉู่ฉิงยวี่ทำได้เพียงฝืนยิ้มบางๆ ให้ถังเจ๋อ ดวงตาฉายแววหมองเศร้าโดยไม่เอ่ยปากแก้ตัวหรือเล่าความจริงใดๆ ออกมา

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณถัง... คงเพราะฉันทำงานสะเพร่าเอง ท่านประธานถึงต้องเข้มงวด" เธอพยายามดึงสายน้ำเกลือออกอีกครั้ง "แต่ยังไงฉันก็ต้องรีบกลับบริษัทค่ะ ฉันกลัวว่าถ้าช้าไป... จะถูกไล่ออก หรือโดนยกเลิกสัญญาควบรวมเอาได้"

ถังเจ๋อเห็นความดื้อรั้นและแววตาสั่นระริกด้วยความกลัวของเธอแล้วก็ได้แต่หนักใจ... หญิงสาวตรงหน้าดูอ่อนแอแต่กลับดื้อรั้นอย่างไม่น่าเชื่อ และที่สำคัญคือ ดูเหมือนเธอจะกลัวคุณชายของเขาจนขวัญผวาไปหมดแล้ว!