บทที่ 1

เสียงหยาดฝนตกกระทบกระจกใสของอาคารสูงใจกลางเมืองหลวงดังซ่าอย่างไม่ขาดสาย...

‘ฉู่ฉิงยวี่’ ยืนมองหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจกด้วยดวงตาที่ฉายแววโศกเศร้า ทุกครั้งที่สายฝนโปรยปราย ภาพความทรงจำในวันวานเมื่อห้าปีก่อนจะหวนกลับมารังควานหัวใจของเธอเสมอ

ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เคยต็มไปด้วยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น... รอยยิ้มของชายหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่เคยเอ่ยคำสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป ทว่าภาพความสุขเหล่านั้นกลับถูกซ้อนทับด้วยความรู้สึกผิดกัดกินใจ เมื่อเธอรู้ดีว่าในคืนเกิดเหตุ เธอกลับปล่อยให้ชายคนเดิมต้องนั่งรอคอยเธอท่ามกลางสายฝนจนร่างเปียกปอนเพียงลำพัง... โดยที่เธอไม่มีโอกาสได้ไปตามนัด

‘ขอโทษนะ... อวิ๋นเชิน...’ เธอคิดในใจพร้อมกับก้มลงมองรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือซ้าย บาดแผลจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนนั้น คืนที่คนของตระกูลเยี่ยนจงใจเบียดรถของเธอจนเสียหลัก คืนที่โทรศัพท์ของเธอถูกเหยียบจนแตกกระจาย และคืนที่เธอถูกกักตัวไว้ในโรงพยาบาลจนกระทั่งไฟลท์บินไปต่างประเทศของเขาลอยลำขึ้นสู่ท้องฟ้า

เธอรู้ดีว่าเขาคงนั่งรอเธอด้วยความหวัง... ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง และจบลงด้วยความเกลียดชัง เขาคงจะถูกครอบครัวของเขายัดเยียดหลักฐานปลอมเรื่องเงินก้อนนั้นและการรับเช็คแล้วหละ

แม้เธอจะไม่ได้อยากได้เงินก้อนนั้นเลยแม้แต่บาทเดียว แต่เพราะคำขู่เรื่องความปลอดภัยของครอบครัว ทำให้เธอต้องก้มหน้ารับชะตากรรม และปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใจดำที่เห็นแก่เงินและเข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์

ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเธอมาตลอดห้าปี เธอก็อยากจะเล่าความจริงบางอย่างให้เขาฟัง แต่ตลอดห้าปีฉันก็ไม่เจอเขาอีกเลย และในใจลึกๆของฉันถึงจะเจอเขาต่อหน้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ตัวเองนั้นพร้อมที่จะกล้าสู้หน้าเขามั้ย เพราะความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจมาอย่างยาวนาน และฉันเชื่อเสมอว่าสำหรับเยี่ยนอวิ๋นเชินแล้ว ฉู่ฉิงยวี่ได้ตายไปจากใจของเขาตั้งแต่วันนั้นแล้ว

"ฉิงยวี่! ยืนเหม่ออะไรอยู่ย้ะ? คุณผู้จัดการเรียกให้พวกเราเอาเอกสารโครงการสัญญาเข้าห้องประชุมใหญ่ด่วนเลยนะ!"

เสียงของ หลินหลิน เพื่อนร่วมงานกะทันหันดึงฉู่ฉิงยวี่กลับสู่โลกความเป็นจริง เธอรีบปรับสีหน้าและพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้ว จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

วันนี้เป็นวันที่ตระกูล เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป บริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่จะเข้ามาเซ็นสัญญาควบรวมกิจการกับบริษัทเอเจนซี่ที่เธอทำงานอยู่ ในฐานะพนักงานระดับล่าง ฉู่ฉิงยวี่มีหน้าที่เพียงเตรียมเอกสารและเสิร์ฟน้ำชา เธอวางแผนไว้ว่าจะรีบทำหน้าที่ให้เสร็จแล้วเลี่ยงออกมาให้เร็วที่สุด เพราะขึ้นชื่อว่า 'ตระกูลเยี่ยน' ย่อมทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความหวาดหวั่นเสมอ

กึก...

ฉู่ฉิงยวี่ก้มหน้าก้มตาถือแฟ้มเอกสารเดินตามหลังผู้จัดการเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์หรูโชยมาแตะจมูกพร้อมกับบรรยากาศในห้องที่เงียบกริบจนน่าอึดอัด

"ยินดีต้อนรับครับท่านประธานเยี่ยน! ทางเราเตรียมเอกสารทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้วครับ" เสียงผู้จัดการเอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อม

ฉู่ฉิงยวี่ค่อยๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างระมัดระวัง โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองประธานคนใหม่ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อรับตำแหน่งใหญ่

"เอกสารครบถ้วนใช่มั้ย?"

เสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจดังขึ้นเพียงประโยคเดียว... แต่มันกลับทำให้ร่างของฉู่ฉิงยวี่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งเกร็งราวกับถูกสลักด้วยน้ำแข็ง!

เสียงนี้... เสียงที่เธอเคยได้ยินผ่านสายโทรศัพท์นับครั้งไม่ถ้วนในอดีต เสียงที่เคยกระซิบเอ่ยคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...

ฉู่ฉิงยวี่ลืมตัวเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ

ชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บประณีตสีกรมท่าเข้มกำลังนั่งประธานอยู่ตรงหัวโต๊ะ เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเรียบเฉย เย็นชา และลึกซึ้งยากจะคาดเดา

เยี่ยนอวิ๋นเชิน!

สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศอย่างจัง...

ฉู่ฉิงยวี่รู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสะบั้นลงชั่วขณะ หัวใจสั่นระรัวด้วยความตกใจ ความกลัว และความรู้สึกผิดที่หลั่งไหลเข้ามาประชิดอก ร่างบางก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือเรียวสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น

เยี่ยนอวิ๋นเชินจ้องมองใบหน้าที่เขาไม่ได้เห็นมาตลอดห้าปี ดวงตาคมกริบฉายแวววอบแวบด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ลึกๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับจ้องมองเธอราวกับสัตว์ร้ายที่เจอเหยื่อซึ่งเคยหลุดมือไป

"ไม่คิดเลยนะ..." น้ำเสียงทุ้มราบเรียบ แต่งแฝงไปด้วยความประชดประชันจนคนฟังต้องชาไปทั้งร่าง "...ว่าจะได้เจอ 'คนคุ้นเคย' ในสถานที่แบบนี้"

ฉู่ฉิงยวี่ก้มหน้าลงทันทีเพื่อหลบสายตาของเขา เธอรู้สึกเหมือนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบจะขาดใจ

ทว่าการพบเจอกันครั้งนี้ของฉู่ฉิงยวี่และเยี่ยนอวิ๋นเชิน กำลังจะนำพาเรื่องราวต่างๆ มากมายเข้ามาในชีวิตของคนทั้งคู่...