บทที่ 2

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบราวกับป่าช้า...

สายตาเย็นชาของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน ที่จ้องมองมา ราวกับเข็มเล่มเล็กๆ นับพันเล่มที่ระดมแทงลงบนหัวใจของ ฉู่ฉิงยวี่ เธอต้องกล้ำกลืนความปวดร้าว กดความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ ก่อนจะค่อยๆ ก้มหัวหลบสายตาคู่นั้นอย่างนอบน้อม

ภาพความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในความคิดของเธออีกครั้ง...

สี่ปีก่อน... หลังเกิดอุบัติเหตุในคืนนั้นผ่านมาหนึ่งปี ความจริงอันปวดร้าวเรื่องการถูกกักตัว และการหายตัวไปของเยี่ยนอวิ๋นเชิน ได้พังทลายโลกทั้งใบของเธอลง

ในคืนที่ฟ้ามืดมิดและไร้แสงดาว ฉู่ฉิงยวี่ยืนอยู่บนดาดฟ้าหอพักเก่าๆ ลมหนาวพัดผ่านร่างบางที่ยังคงบอบช้ำจากบาดแผล สายตาของเธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านปรางแก้มอย่างไม่ขาดสาย

‘ถ้าเบื้องบนยังพอมีความเมตตาอยู่บ้าง...’ เธอสองมือกุมเข้าหากันแน่น ก้มหน้าลงภาวนาต่อดวงดาวและท้องฟ้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย

‘ได้โปรด... ขอให้ฉันได้มีโอกาสพบกับเยี่ยนอวิ๋นเชินอีกสักครั้งเถอะนะคะ แค่ครั้งเดียวก็ยังดี...’

เธอกระซิบเอ่ยคำสาบานกับตัวเองในใจว่า หากโชคชะตาหมุนเวียนให้เธอได้เจอเขาอีกครั้ง ไม่ว่าเขาจะเกลียดชังเธอแค่ไหน ไม่ว่าตระกูลเยี่ยนจะข่มขู่เธออย่างไร เธอจะไม่ยอมหนีอีกแล้ว... เธอจะรวบรวมความกล้าและเล่าความจริงทั้งหมดให้เขาฟัง ทุกคำขู่ ทุกอุบัติเหตุ และความจริงที่ว่าเธอไม่เคยอยากได้เงินก้อนนั้นเลยแม้แต่หยดเดียว

เธอรอคอยวันนั้นมาตลอดห้าปีเต็ม... หวังเพียงแค่จะได้สะสางความเข้าใจผิดและปลดล็อกตราบาปในใจ

ทว่า... โชคชะตากลับเล่นตลกเธออย่างเลือดเย็น

ฉู่ฉิงยวี่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คำอธิษฐานของเธอจะกลายเป็นจริงในสถานที่แบบนี้!

ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญตามท้องถนน ไม่ใช่ร้านกาแฟอันเงียบสงบที่เธอพอจะขอเวลาเขาพูดคุย... แต่มันคือ ห้องประชุมใหญ่ของตระกูลเยี่ยน

รอบๆ ตัวเธอตอนนี้ เต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูง บอดี้การ์ด และคนของตระกูลเยี่ยนที่นั่งเรียงรายอยู่ข้างกายเยี่ยนอวิ๋นเชิน คนของคนที่เคยสั่งทำร้ายเธอ... อาจจะกำลังจับจ้องมองเธออยู่จากมุมใดมุมหนึ่งในห้องนี้!

หากเธอโพล่งพูดความจริงออกไปในตอนนี้ นอกจากเยี่ยนอวิ๋นเชินจะไม่เชื่อและคิดว่าเธอปั้นเรื่องเรียกร้องความสงสารแล้ว คนของตระกูลเยี่ยนย่อมไม่ปล่อยให้ครอบครัวของเธอปลอดภัยแน่

ความกลัวและความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวขึ้นทับซ้อนความรู้สึกผิด

ฉู่ฉิงยวี่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือที่สั่นเทาพยายามประสานไว้ข้างหน้า เธอได้แต่ก้มหน้าตอบรับน้ำเสียงเรียบเย็นของเยี่ยนอวิ๋นเชินด้วยน้ำเสียงที่พยายามเค้นให้ปกติที่สุด

"ดิฉัน... เพียงแค่มาทำหน้าที่ส่งมอบเอกสารสัญญาค่ะ ท่านประธานเยี่ยน"

เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบมองดูท่าทีสงบเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอแล้วยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา ความเคียดแค้นตลอดหลายปีพุ่งพล่านขึ้นมาในอก

"หน้าที่งั้นหรือ?" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่ามกลางสายตาของผู้ร่วมประชุมทุกคนที่ต่างมองกันด้วยความสงสัย

"ในเมื่อเธอชอบทำงานซะขนาดนี้... งั้นโครงการรวมกิจการครั้งนี้ ฉันขอเปลี่ยนตัวคนดูแลเอกสาร มาเป็นนางคนเดียวเท่านั้น"

คำสั่งอันเฉียบขาดของเขาสร้างความตกตะลึงไปทั่วห้องประชุม! ฉู่ฉิงยวี่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอีกครั้ง คนหนึ่งเต็มไปด้วยคำถามและความหวาดหวั่น ส่วนอีกคนเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้สิ้นซาก!

เมื่อสิ้นเสียงไป เยี่ยนอวิ๋นเชินก็พูดต่อ "เมื่อจบประชุมแล้วนำสัญญามาให้เซ็นที่ห้องส่วนตัวของฉัน"

ฉู่ฉิงยวี่เมื่อได้ยินก็พูดตอบตกลงออกไปด้วยเสียงหวาดหวั่น "ดะ...ได้ค่ะ ท่านประธาน"