Avenge แผนแค้นทวงคืน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

แต่ฉันยังพอทันดูใจความอยู่บ้างมันเหมือนเป็นเอกสารการโอนเงินเข้าออกที่เป็นชื่อของใครก็ไม่รู้ฉันอ่านไม่ทัน แต่ไม่ใช่ชื่อของพ่อฉันเพราะงั้นหลักฐานนั้นก็มีความน่าเชื่อขึ้นมานิดนึงแต่ฉันยังอ่านไม่เข้าใจเลยไม่สามารถสรุปได้ว่ามันเป็นเอกสารจริงหรือปลอมแต่อย่างน้อยถ้ามันคือเอกสารจริงมันก็เป็นตัวกำหนดชัดเจนเลยว่าพ่อฉันไม่ได้ขายข้อมูลบริษัทไป“ว่ายังไง ในเมื่อเห็นขนาดนี้แล้วสรุปจะร่วมมือกับผมหรือเปล่า?” เขาส่งข้อความมาถามย้ำฉันอีกครั้ง“ของจริงงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่านายปลอมมันขึ้นมาเพื่อหลอกใช้ฉันเหรอ” ใจหนึ่งฉันก็เชื่อแต่อีกใจฉันก็ไม่อยากปักใจเชื่อเหมือนกัน“จะเชื่อหรือไม่เชื่อนั้นก็แล้วแต่ ลองเอากลับไปคิดดูแล้วค่อยให้คำตอบผมทีหลังก็ได้ผมไม่รีบ ดูเหมือนเรื่องของพ่อคุณคงจะไม่สำคัญอะไรกับตัวคุณแล้วสินะถึงได้นิ่งเฉยมาได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา” ฉันกำมือถือแน่นด้วยความโมโห มันเป็นใครกันถึงได้มารู้ดีกว่าตัวฉันว่าฉันนั้นกำลังนิ่งเฉยเรื่องของพ่อ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันต้องพบเจอกับอะไรบางมันยังไม่รู้เลยมันไม่มีสิทธิมาพูดกับฉันแบบนี้!“มิรา หน้าเครียดเชียวเป็นอะไรหรือเปล่า” ฉันรีบปรับอารมอย่างไวเมื่อเสียงพี่ราเด

บทที่ 8ภายในห้องทำงานของแดน“ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย” ฉันอุทานออกมาด้วยความหัวเสีย เมื่อได้มายืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยลิ้นชักมากมาย ก่อนหน้านั้นฉันไม่ได้สังเกตมองทั่วห้องเลยว่า ห้องของเขาเป็นแบบไหนเพราะฉันไม่ได้เข้ามาอยู่ในนี้นานเท่าไหร่ส่วนใหญ่เข้ามาก็ต้องเริ่มสงครามประสาทกับเขาละ มันเลยทำให้ฉันไม่มีเวลาสนใจสิ่งรอบข้าง อีกอย่างการเข้ามาของฉันก็เข้าออกไวมากเขาสั่งงานเสร็จฉันก็ต้องออกไปแล้วมันเลยทำให้ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้สนใจอะไรเลยแต่พอได้มายืนมองดูอย่างละเอียดแล้วต้องขอบอกเลยว่ามันน่าโมโหสุด ๆ ที่ในห้องของเขามันมีลิ้นชักเยอะแยะเต็มไปหมด“มีเวลาไม่มากซะด้วยสิ” ฉันยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้ามองเหล่าลิ้นชักด้วยท่าทางใช้มือเท้าสะเอวมีเวลาไม่เยอะ เพราะงั้นฉันจึงเลือกที่จะเดินไปค้นลิ้นชักตรงโต๊ะทำงานเขาก่อนเลยบางทีเขาอาจจะเก็บเอกสารไว้ตรงนั้นก็ได้ เพราะโต๊ะทำงานของเขาเป็นที่ที่เขาจะต้องใช้เก็บงานเอกสารสำคัญมากกว่าลิ้นชักที่ที่อยู่ไกลมากกว่าอยู่แล้ว“โชคดีนะเนี่ยที่ไม่มีอันไหนล็อกเลย” ฉันก้มตัวลงไปนั่งกับพื้นพรมพร้อมกับเอื้อมมือไปทดลองดึงลิ้นชักที่อยู่ใกล้ ๆ ทุกอันดู เ

“แกได้ยินไหมมิราว่า ฉันอยากลาออก!” มันลุกขึ้นยืนแล้วก้มโค้งตัวมาจับไหล่ฉันพร้อมกับเขย่าเบา ๆ เพื่อให้ฉันสนใจมัน“ที่แกทำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้ ที่แกอาสาพาฉันถ่อมาถึงที่นี่เพื่อจะมาพูดกับฉันเนี่ยนะว่าอยากลาออก” ฉันพูดออกไปด้วยเสียงเหนื่อยหน่ายใจ“ใช่ ฉันทนไม่ไหวกับพี่แดนแล้วนะให้ฉันแก้งานเป็นร้อยรอบแล้ว ฉันอยากจะบ้าตาย” หลังจากนั้นมันก็บ่นออกมาอีก“คนที่แกควรจะบอกคือพี่ชายแกไม่ใช่ฉัน! พาฉันกลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลยแรนด้าแกนี่มันไร้สาระจริง ๆ” ฉันลุกขึ้นไปฉุกแรนด้าให้ยืนขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อนางนั่งทำหน้าบูดอยู่ที่เดิม“แกไม่เข้าใจฉันอะมิรา ถ้าลาออกได้จริงฉันคงไม่มาลากแกให้มาเมาเป็นเพื่อนฉันหรอกนะ” ฉันหันกลับไปมองหน้ามันด้วยความสงสัยพร้อมกับพนักงานที่เดินมาเสิร์ฟเครื่องดื่มแบบจัดเต็มที่โต๊ะของเราพอดีนั้นเลยทำให้ฉันรู้ว่ามันกะจะเมาเป็นหมาเลยเหมือนสมัยที่เรายังเรียนกันอยู่ และแน่นอนว่าฉันไม่สามารถให้มันไปส่งฉันกลับคอนโดได้แน่ถ้าจะกลับเองแล้วปล่อยให้มันเมาอยู่คนเดียวมีหวังมันได้โดนผู้แถวนี้ฉุดลากขึ้นห้องแน่นอนนางมิราคนนี้ปวดกระบาลโว้ย!“โอเคจัดไปเลยเพื่อน!” ฉันพูดประชดพร้อมกับเดินไปนั่งลงต

“น้ำขิงวันนี้เธอเลิกงานกี่โมง” ฉันกดปิดมือถือหลังจากที่กดส่งข้อความดังกล่าว วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ทั้งวันฉันใช้เวลาหมดไปกับการนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ที่ห้อง พอแรนด้ากลับไปได้สักพักใหญ่ ๆ ฉันเลยเกิดอาการเบื่ออยากหาเพื่อนออกไปกินข้าวข้างนอกบ้างแรนด้าเห็นว่านางจะต้องกลับไปเอารถต่อที่ผับเดิมแล้วก็ต้องกลับไปเคลียร์กับครอบครัวเรื่องที่นางเมาด้วย สงสัยพี่ราเดลคงจะไปเอาไปฟ้อง จะว่าไปเห็นพี่เขาดูนิสัยดีแบบนั้นก็แสบไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะนั้นตริ๊ง ~“วันนี้คิดว่าน่าจะเช้าของอีกวันเลยค่ะคุณมิรา เกิดแอกซิเดนต์ที่รพ.เยอะมากจนน้ำขิงต้องขึ้นเวรเช้าต่อ ว่าแต่คุณมิรามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ” เช้าของอีกวันเลยงั้นเหรอ“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ น้ำขิงทำงานต่อเถอะ” ฉันพิมพ์ไปก็ถอนหายใจไปวันนี้ฉันต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว ยิ่งเป็นช่วงที่ฉันไม่ค่อยอยากอยู่คนเดียวเท่าไหร่ซะด้วยสิ ฉันกลัวว่าความฝันนั้นมันจะกลับมาอีกร้านอาหาร Neighbor“รายการอาหารทั้งหมดตรงตามออร์เดอร์ที่สั่งนะคะคุณลูกค้า” เสียงพนักงานบริการพูด เมื่อเธอได้ทวนรายการอาหารที่ฉันสั่งไปทั้งหมดให้ฟัง“ค่ะ” ฉันปิดสมุดเมนูพร้อมกับวางไว้ด้านข้าง พนักงานเห็นจึงไ

บทที่ 10มิรา Talk“คุณแดนจ้องแบบนี้ มิราทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ” ฉันแกล้งตีหน้าซื่อเอ่ยถามคนตรงหน้าไปหลังจากที่เขาเดินมานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของฉันได้สักพักแล้วตอนแรกยอมรับว่าแอบตกใจอยู่เหมือนกันที่เห็นเขาเดินมานั่งลงที่โต๊ะของฉัน แต่พอหางตาดันไปเห็นว่าใครกำลังยืนมองอยู่ ต่อให้เห็นไม่ชัดฉันก็พอเดาได้ว่าเธอคนนั้นจะต้องรู้สึกอย่างไรอันที่จริงฉันไม่ได้อยากปั่นประสาทเธอคนนั้นเลยสักนิดแต่ในเมื่อ สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่มันอาจจะส่งผลไปถึงคนตรงหน้าฉันโดยตรงก็ได้ ฉันเลยจำเป็นต้องทำถ้าดูไม่ผิดเธอคนนั้นน่าจะสำคัญกับเขาพอสมควรถึงได้ถ่อสังขารตัวเองมานั่งจ้องฉันด้วยสายตาน่ากลัวแบบนี้“คิดจะทำอะไร?” เมื่อเขาเอ่ยพูดขึ้นจนจบคำถาม ฉันก็วางช้อนที่ถืออยู่ลงอย่างเบามือพลางช้อนตาขึ้นมองเขาเช่นกัน“ทำอะไรงั้นเหรอคะ” ฉันส่งยิ้มหวานให้กับคนตรงหน้าจากนั้นเอียงคอเล็กหน่อยประหนึ่งว่ากำลังไม่เข้าใจคำถามที่เขากำลังพูดอยู่“คิดจะเล่นแบบนี้กับผม คุณคิดดีแล้วใช่ไหม” จากที่กำลังนั่งยิ้มในตอนแรก ฉันก็ต้องค่อย ๆ หุบยิ้มลงเมื่อทั้งใบหน้าน้ำเสียงและรังสีที่แผ่ออกมามันน่ากลัว ถ้าทุกคนได้มาเห็นแบบที่ฉันกำลังเห็นอยู่ เขามันดูโ