หาพันธมิตร

ภายในพระตำหนัก ฮ่องเต้ทรงพลิกดูฎีกาในพระหัตถ์ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ไร้ซึ่งความกดดันที่เคยมีในท้องพระโรงยามเช้า

"เสด็จพ่อพะย่ะค่ะ เรื่องการจัดงานมงคลสมรสของน้องสิบ ราชสำนักได้จัดเตรียมตารางขั้นตอนและของหมั้นหมายไว้เรียบร้อยแล้วพะย่ะค่ะ" 

รัชทายาทรายงานด้วยท่วงท่าสง่างาม เสียงนุ่มนวลเปี่ยมด้วยความเคารพ

ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้น พยักหน้ารับเบา ๆ 

"ดี จัดงานให้สมเกียรติองค์ชาย แม้เย่าถิงจะอยู่นอกวัง แต่ก็เป็นโอรสของเรา การแต่งงานครั้งนี้เสนาบดีหลิวเป็นผู้เสนอด้วยตนเอง หวังว่าคงช่วยลดความขัดแย้งในราชสำนักลงได้บ้าง"

"เสด็จพ่อทรงมีพระเมตตาลึกซึ้งนัก"

 รัชทายาทน้อมรับคำ ตรัสตอบด้วยรอยยิ้มราบเรียบ

ทว่าในดวงตาของรัชทายาทกลับซ่อนความคลุมเครือเอาไว้ ทรงรู้ดีว่าราชโองการสมรสครั้งนี้มิใช่เรื่องความปรองดองอันสวยหรู เสนาบดีหลิวและพวกพ้องอาจกำลังใช้บุตรีอนุเป็นหมากเบี้ยและองค์ชายสิบเองก็มิใช่ผู้ที่จะยอมตกเป็นเหยื่อโดยง่าย ทุกอย่างดูคล้ายสงครามเย็น

 รัชทายาทเลือกที่จะเก็บซ่อนความสงสัยไว้ในใจ ไม่เอ่ยปากสิ่งใดให้ออกนอกหน้า เพียงทำหน้าที่พี่ชายที่ดีต่อไป

ขณะเดียวกันที่จวนองค์ชายสิบ บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความคึกคักวุ่นวาย บ่าวไพร่ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมงานมงคล ผ้าแพรสีแดงสดห้อยประดับตามฉากกั้นและขอบคาดหลังคา โคมไฟสีชาดชูขึ้นแขวนเรียงรายทั่วลานกว้าง

หลี่เย่าถิงยืนกอดอกอยู่บนเฉลียงชั้นสองของเรือนใหญ่ ทอดสายตามองความครึกครื้นเบื้องล่างอย่างเย็นชา ลมพัดเอื่อย ๆ ทำให้อกเสื้อสีเข้มของเขาพลิ้วไหว

'งานแต่งงาน หมากตัวใหม่ที่เสนาบดีหลิวโยนเข้ามาในจวนของข้า'

ความคิดหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว สมองของชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างเยือกเย็น สตรีผู้นั้นชื่อหลิวเยี่ยนหรง เป็นบุตรีอนุที่ไร้อำนาจ ไร้ตระกูลหนุนหลัง ย่อมเป็นหมากที่ไร้ทางสู้และง่ายต่อการถูกข่มขู่ที่สุด เสนาบดีหลิวส่งนางมาเพื่อค้นหาจดหมายคดีกบฏฉบับนั้นแน่นอน

"สายสืบงั้นหรือ" 

หลี่เย่าถิงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเย็นชา

 "ข้าจะคอยดูว่านางจะเล่นละครบทไหน ยามที่เข้ามาอยู่ในจวนของข้า"

แม้นัยน์ตาจะฉายแววระแวงและไม่ไว้วางใจ แต่ในความทรงจำจากโลกก่อนที่แวบเข้ามา ภาพของอุบัติเหตุในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดและความวุ่นวายในโลกอนาคตกลับทำให้เขาสนุกกับการรับมือกับกลการเมืองนี้มากกว่าความกลัว

จวนตระกูลหลิวเรือนพักอันเงียบสงบหลังจวน

สิบวันที่ผ่านไป หลิวเยี่ยนหรงใช้เวลาส่วนใหญ่นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงทายาสมานแผลที่บิดามอบให้อย่างสม่ำเสมอ นางทำตัวสงบเงี่ยมไม่แสดงอาการผิดปกติใด ๆ ให้บ่าวรับใช้ในจวนจับสังเกตได้ การทำตัวเป็นสตรีอ่อนแอคือเกราะป้องกันตัวที่ดีที่สุดในยามนี้

"คุณหนูเจ้าคะ ยาอุ่นแล้วเจ้าค่ะ" 

เหลียนเอ๋อร์เดินถือถ้วยยาเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ซูเหม่ยประคองบุตรสาวลุกขึ้นนั่งอย่างทะนุถนอม

"ขอบใจจ้ะ เหลียนเอ๋อร์"

 เยี่ยนหรงรับถ้วยยามาดื่มจนหมด รสชาติขมลิ้นทำให้นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่ด้วยความอดทนของนางสูงกว่าสตรีทั่วไปหลายเท่าตัวทำให้นางไม่เอ่ยปากคร่ำครวญ บาดแผลบนหลังเริ่มตกสะเก็ดและอาการปวดบวมลดลงมากแล้ว

ไม่นาน เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังเข้ามาในเรือนพร้อมกับร่างของหลิวหรูหว่านที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามา ใบหน้าแต่งแต้มความงดงามแต่ภายในดวงตาเต็มไปด้วยโทสะที่สะสมมาหลายวัน

"พี่ใหญ่"

 หลิวเยี่ยนหรงรีบปรับสีหน้าทำท่าจะยันกายลุกขึ้นทำความเคารพอย่างยากลำบาก

"ไม่ต้องมาทำเป็นบอบบางต่อหน้าข้า" 

หลิวหรูหว่านตวาดเสียงแหลม มองรอบห้องด้วยสายตาเหยียดหยาม

 "เหอะ ได้ราชโองการสมรสพระราชทานแล้ว คิดว่าตนเองกลายเป็นหงส์แล้วหรือไร"

ซูเหม่ยรีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกใจ

 "คุณหนูใหญ่โปรดเบาโทสะ หรงเอ๋อร์ยังเจ็บแผลอยู่ มิได้มีเจตนาลบหลู่ท่านนะเจ้าคะ"

"ไสหัวไปนังคนไร้ค่า!"

 หลิวหรูหว่านตวัดมือไล่ ก่อนจะเดินเข้ามาประจันหน้ากับเยี่ยนหรงที่ข้างเตียง นางมองหน้าน้องสาวต่างมารดาด้วยความอิจฉาจนแน่นอก เด็กสาวที่ตนเคยเหยียบย่ำ บัดนี้กำลังจะได้แต่งออกไปในฐานะพระชายาเอก มีศักดิ์ศรีสูงกว่าคุณหนูในจวนขุนนางทั่วไป

"เจ้าคงดีใจจนเนื้อเต้นสินะ หลิวเยี่ยนหรง"

 หลิวหรูหว่านเอ่ยถากถาง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปาก

 "ได้แต่งให้องค์ชายสิบ แต่คนผู้นั้นมีดีอันใด เป็นเพียงองค์ชายตกอับ ไร้มารดาคอยหนุนหลัง ตำแหน่งมีแค่ยศแม่ทัพคุมกำลังทหารเล็ก ๆ ไร้อำนาจในราชสำนัก ช่างน่าเวทนานัก"

หลิวหรูหว่านเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

 "ต่างจากคุณชายเซียวของข้า เขาเป็นถึงบุตรชายคนเดียวของท่านโหว มีรูปงาม สติปัญญาเลิศล้ำ อนาคตสดใสรุ่งโรจน์ในราชสำนัก สตรีที่มีวาสนาและเหมาะสมกับเขาย่อมต้องเป็นข้า คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิวเท่านั้น"

เยี่ยนหรงหลุบสายตาลงต่ำ ซ่อนรอยยิ้มขบขันและเบื่อหน่ายไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งสงบ นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มที่แฝงความนัย

"พี่ใหญ่กล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ คุณชายเซียวสูงส่งและมีอนาคตไกล ย่อมเหมาะสมกับพี่ใหญ่ผู้เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวดั่งกิ่งทองใบหยก ข้าเป็นเพียงบุตรีอนุไร้วาสนา ย่อมไม่อาจเปรียบเทียบกับพี่ใหญ่ได้เลยเจ้าค่ะ"

คำพูดที่ดูเหมือนยอมรับและยกย่อง แต่เยี่ยนหรงกลับเน้นย้ำคำว่าเหมาะสมกับพี่ใหญ่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จนหลิวหรูหว่านฟังแล้วรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า นางได้ยินว่าคุณชายเซียวเคยเอ่ยปากว่าจะปกป้องเยี่ยนหรง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้นางอิจฉาจนแทบคลั่ง

"เจ้า!" หลิวหรูหว่านหน้าเขียวสลับแดง ตวาดออกมาอย่างโกรธแค้น 

"นี่เจ้ากำลังแขวะข้าหรือ คิดว่าข้าดูความคิดต่ำช้าของเจ้าไม่ออกหรือไร คนมักใหญ่ใฝ่สูงเยี่ยงเจ้าคงคิดจะยั่วยวนคุณชายเซียว และคิดแย่งเขาไปจากข้าสินะ"

เยี่ยนหรงฝืนยิ้มบนใบหน้าซีดเซียว "ข้ามิกล้าคิดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะพี่ใหญ่"

"เหอะ ถึงเจ้าจะปฏิเสธ แต่ใจเจ้ามันคิด" หลิวหรูหว่านหัวเราะเสียงเย็น กระซิบข้างหูเยี่ยนหรงด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

 "แต่เจ้าจงจำไว้ วาสนาของเจ้านั้นต่ำต้อยนัก ได้แต่งงานทั้งที กลับได้แต่งกับ อดีตนักโทษกบฏอย่างหลี่เย่าถิง คิดหรือว่าเขาจะรอดพ้นคดีความไปได้ตลอด ชีวิตของเจ้าต่อจากนี้จะเปราะบางยิ่งกว่ากิ่งไม้แห้ง เตรียมตัวรับความตายได้ทุกเมื่อเถิด เพราะสามีของเจ้ามันมีแต่ใจคิดคดทรยศบ้านเมือง!"

หลิวหรูหว่านทิ้งท้ายด้วยคำสาปแช่งอันป่าเถื่อน ก่อนจะหมุนตัวเดินเชิดหน้าออกจากเรือนไปพร้อมกับบ่าวรับใช้

บรรยากาศในห้องพักกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ซูเหม่ยร้องไห้กอดเข่าบุตรสาวด้วยความสะเทือนใจ 

"หรงเอ๋อร์ คำพูดของคุณหนูใหญ่ช่างร้ายกาจยิ่งนัก ทำไมสาปแช่งเจ้าถึงเพียงนี้"

หลิวเยี่ยนหรงไม่ได้มีความกลัวหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย นางยกมือขึ้นลูบหลังมารดาเบา ๆ ดวงตาคู่สวยทอประกายเย็นชาอย่างไม่เคยมีมาก่อน

'ใจคิดคดทรยศบ้านเมืองงั้นหรือ' 

เยี่ยนหรงคิดในใจ พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย 

'คนที่คิดคดทำลายบ้านเมือง แท้จริงแล้วคือเสนาบดีหลิวและพวกพ้องต่างหาก หลิวหรูหว่าน เจ้าหัวเราะเยาะข้าในวันนี้ได้ตามสบาย แต่เมื่อใดที่ข้าออกจากจวนแห่งนี้ไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าตระกูลหลิวได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายเตรียมตัวรับความพินาศ'

การปะทะกันเล็ก ๆ ในเรือนหลังยิ่งตอกย้ำให้เยี่ยนหรงมั่นใจว่า นางต้องแต่งงานออกไปให้พ้นคนเหล่านี้และหลี่เย่าถิงผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ จะกลายเป็นพรรคพวกคนสำคัญที่นางต้องจับมือด้วยในอนาคตอย่างแน่นอน