วันแต่งงาน

สิบห้าวันต่อมา

ถึงวันมงคลสมรส บรรยากาศยามเช้าหน้าจวนเสนาบดีหลิวคึกคักไปด้วยเสียงมโหรี เกี้ยวแต่งงานสีแดงขนาดใหญ่แปดคนหามอันเป็นเกียรติยศสูงสุดที่องค์ชายพระราชทานให้แก่พระชายาเอก จอดรออยู่ลานหน้าเรือนใหญ่ หลิวเยี่ยนหรงในชุดเจ้าสาวสีชาดปักดิ้นทองอย่างประณีต มีการประคองขึ้นเกี้ยวท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของหลิวหรูหว่านและเสียงถอนหายใจด้วยความกังวลของซูเหม่ย

ขบวนแต่งงานเคลื่อนผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวง ผู้คนต่างพากันมามุงดูความยิ่งใหญ่ แม้จะรู้ดีว่าองค์ชายสิบเป็นเพียงองค์ชายตกอับ ทว่าพิธีการกลับจัดขึ้นอย่างพิถีพิถันและถูกต้องตามราชประเพณีทุกประการ

เมื่อเกี้ยวเคลื่อนมาถึงจวนองค์ชายสิบ พิธีการไหว้ฟ้าดิน ไหว้บิดามารดา และกราบไหว้ซึ่งกันและกันผ่านพ้นไปด้วยความราบรื่น หลิวเยี่ยนหรงถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องหออันกว้างใหญ่ ควันกำยานกลิ่นหอมอบอวลทั่วห้อง สาวใช้ประจำจวนเข้ามาช่วยจัดแจงให้นางขณะนั่งรอเจ้าบ่าวบนเตียงมงคล

ไม่นานนัก เสียงก้าวเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู หลี่เย่าถิงในชุดมงคลสีแดงสง่างามก้าวเข้ามาในห้อง เขาสั่งให้บ่าวรับใช้และสาวใช้ทั้งหมดถอยออกไป และปิดประตูลงแน่นหนา

ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้านาง เขาใช้ไม้ค่อย ๆ เลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงสดขึ้น ทันทีที่ผ้าคลุมพ้นใบหน้า หลี่เย่าถิงถึงกับตะลึงในความงดงามหมดจด ดวงตากลมโต ผิวพรรณขาวเนียนและริมฝีปากอิ่มได้รูป เขาไม่ได้แปลกใจนัก ด้วยรู้อยู่แล้วว่าเสนาบดีหลิวเจ๋อคัดเลือกบุตรีมาเป็นอย่างดี และใบหน้าของนางก็มีความละม้ายคล้ายผู้เป็นบิดาอยู่ไม่น้อย คงไม่คิดเฟ้นหาสาวงามที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนให้เขา หากทำเช่นนั้นก็เท่ากับหลอกลวงเบื้องสูงซึ่งหลิวเจ๋อไม่กล้าทำ 

เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่เร่งร้อน ราวกับกำลังพิจารณาของเล่นชิ้นใหม่ในมือ ทว่าสายตาที่มองตอบกลับมานั้น กลับทำเอาหัวใจของหลี่เย่าถิงกระตุกวูบเบา ๆ

มันไม่ใช่สายตาของสตรีโบราณที่ขลาดกลัวหรือเขินอาย แต่เป็นความทะนงเยือกเย็นและไม่ยอมคน แววตาเช่นนี้ คล้ายคลึงกับสายตาของหญิงสาวถือแก้วกาแฟที่เขายืนมองตรงแยกถนนใหญ่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ก่อนที่รถยนต์คันนั้นจะพุ่งเข้าชนร่างเขาจนดับดิ้น

หลี่เย่าถิงนัยน์ตาวูบไหวไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบสลัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้งไป 

'ไม่มีทาง ไม่มีความบังเอิญน่าเหลือเชื่อเช่นนั้นเกิดขึ้น'

 เขารีบสำรวมอารมณ์ ปรับสีหน้าให้เย็นชาและนิ่งสงบดังเดิม

เขาเดินไปหยิบถ้วยสุรามงคลบนโต๊ะ แล้วเดินกลับมาหยุดตรงหน้านาง

 "ดื่มสุรามงคลสักหน่อยเถิด พระชายา"

หลี่เย่าถิงพยายามหยั่งเชิงและตะล่อมให้นางดื่ม แต่หลิวเยี่ยนหรงกลับประสานมือย่อกาย เอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

 "ขอบพระทัยองค์ชาย แต่หม่อมฉันไม่คุ้นเคยกับการดื่มสุราเพคะ"

เมื่อเห็นนางปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด หลี่เย่าถิงก็ไม่เซ้าซี้ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะวางถ้วยสุราลงบนโต๊ะ

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าภายในผ้าคาดเอวด้านหลังชุดเจ้าสาวของเยี่ยนหรง มีขวดยานอนหลับขนาดเล็กที่บ่าวของเสนาบดีหลิวแอบยัดไส้ไว้ให้นางใช้ผสมสุราให้สวามีดื่ม แต่นางรู้อยู่เต็มอกและรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก นางจึงนั่งตัวเกร็ง แผ่นหลังตรงเพื่อไม่ให้ขวดยาแตกหรือโผล่ออกมาให้คนสงสัย

หลี่เย่าถิงมองท่าทางนั่งตัวแข็งเกร็งของนางแล้วยกยิ้มมุมปากเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น 

"ในเมื่อเจ้าไม่อยากดื่ม สภาพร่างกายคงเหน็ดเหนื่อยจากพิธีการ ข้าจะออกไปรับแขกด้านนอกก่อน เจ้าพักผ่อนตามสบายเถิด"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องหอไป ทันทีที่ประตูปิดลงหลิวเยี่ยนหรงก็ลอบถอนหายใจยาว นางรีบเอื้อมมือไปหยิบขวดยานอนหลับที่ซ่อนไว้ออกมาจากสายคาดเอว เดินตรงไปที่หน้าต่าง กวาดสายตามองรอบข้างแล้วจัดการเปิดจุก เทน้ำยานอนหลับทิ้งลงสู่พื้นดินด้านนอกจนหมดสิ้น ก่อนจะขว้างขวดยาแก้วเปล่าออกไปไกล ๆ เพื่อทำลายหลักฐาน

หลี่เย่าถิงยืนแอบอยู่ตรงมุมมืดริมระเบียง มองเห็นพฤติกรรมแปลก ๆ ของนางผ่านช่องหน้าต่างอย่างชัดเจน ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาชูมือขึ้นเบา ๆ ให้สัญญาณแก่องครักษ์เงาข้างกาย

 "ไปเก็บสิ่งนั้นกลับมาให้ข้า"

จากนั้นก็เดินออกไปห้องจัดเลี้ยงเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

เวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ทางฝั่งจวนเสนาบดีหลิว บ่าวรับใช้สายสืบที่แอบเฝ้ารอข่าวอยู่ภายนอกจวนองค์ชายสิบกลับต้องผิดหวัง เพราะจนป่านนี้ก็ไร้สัญญาณหรือข่าวคราวใด ๆ ส่งกลับมา เสนาบดีหลิวที่เคยตั้งใจว่ายานอนหลับนั้นจะช่วยให้เยี่ยนหรงมอมเหล้าหลี่เย่าถิงจนหลับใหล แล้วค้นหาจดหมายคดีกบฏได้สำเร็จ กลับต้องนั่งรอเก้อจนดึกดื่น

ในห้องหอ หลิวเยี่ยนหรงฝืนพยุงร่างกายอันเหน็ดเหนื่อย แต่นางทนความง่วงงุนนี้ไม่ไหวแล้ว แม้ตามค่านิยมโบราณ ที่ว่า ภารกิจของภรรยาที่ดีคือการนั่งรอสามีกลับห้อง แต่นางคือคนยุคใหม่ที่เพิ่งผ่านพิธีแต่งงานอันยาวนานมาทั้งวัน จะทนทานขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

"ไม่ไหวแล้ว จะให้มานั่งรอจนเช้าคงได้ตายพอดี"  นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

หลิวเยี่ยนหรงตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างเครื่องสำอาง เปลี่ยนมาสวมชุดนอนเนื้อนุ่มสบายตัว จากนั้นนางก็เดินไปยกเอาฟูกที่นอนและผ้าห่มสำรองลงมาปูบนพื้นด้านล่างข้างเตียงอย่างเรียบง่าย แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับไปในเวลาอันรวดเร็วด้วยความเหนื่อยล้า

ครึ่งชั่วยามต่อมา

หลี่เย่าถิงเดินกลับเข้ามาในห้องหอ เขากวาดสายตามองไปที่เตียงมงคลอันว่างเปล่า ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับร่างบอบบางในชุดนอนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนฟูกที่ปูอยู่บนพื้น

เขาถึงกับชะงักงัน เดินเข้าไปใกล้ ย่อกายลงนั่งยอง ๆ ข้างร่างของนาง มองใบหน้างามที่กำลังหลับสนิทไร้ความระแวดระวังอย่างพิจารณา

สตรีผู้นี้ ช่างแปลกประหลาดนัก แต่งงานคืนแรกไม่นอนบนเตียงหรูหรา กลับลงมานอนปูฟูกบนพื้นข้างเตียงเช่นนี้หรือ

หลี่เย่าถิงแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ ด้วยความขบขันและประหลาดใจ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง อาบน้ำเช็ดตัว แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงมงคลชั้นบนด้วยความสงบ

ในเวลาเดียวกันที่จวนเสนาบดี หลิว หลิวเจ๋อที่นั่งรอรายงานจนถึงค่อนคืนด้วยความตึงเครียด เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบหาย และไม่มีข่าวคราวการได้จดหมายกลับมาตามที่รับปากกับเจ้ากรมอาญาเหอเซียนจิ้งไว้ ความเดือดดาลและเสียหน้าก็พุ่งขึ้นจุกอก

เขาเดินบึ้งตึงไปยังเรือนของอนุซู ผลักประตูเข้าไปอย่างแรง

ซูเหม่ยที่กำลังจะเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสนาบดีหลิวก็ตรงเข้าไปตบหน้าอย่างแรงจนนางล้มลงไปกองกับพื้น

เพียะ!

"นังคนไร้ประโยชน์ โง่เง่าทั้งแม่ทั้งลูก!" 

เสนาบดีหลิวตวาดเสียงดังด้วยความโมโหจัด

 "สอนลูกอย่างไรถึงทำงานใหญ่ไม่สำเร็จสักอย่าง ไร้ความสามารถ!"

หลิวเจ๋อด่าทอด้วยโทสะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินหนีออกจากเรือนไป ทิ้งให้ซูเหม่ยนั่งร้องไห้ด้วยความงุนงง มือเรียวลูบแก้มที่บวมแดงอย่างร้าวรานใจ นางไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้นในจวนองค์ชายสิบ

จากนั้น เขาก็รีบเดินทางไปพบเหอเซียนจิ้งที่ห้องทำงานลับ

"ใต้เท้าหลิว เหตุใดจึงหน้าตาตื่นเช่นนี้ ได้เรื่องจดหมายฉบับนั้นแล้วหรือ" เหอเซียนจิ้งเอ่ยถามด้วยความหวัง

หลิวเจ๋อมีสีหน้าอับอายและแค้นเคือง

"ยังเลยเจ้ากรมเหอ นังเด็กเยี่ยนหรงนั่นไม่ได้เรื่อง คืนนี้ไม่มีข่าวคราวใดส่งกลับมาเลยสักนิด คงเสพสุขคืนเข้าหอจนลืมงานสำคัญ น่าเจ็บใจนัก"

เหอเซียนจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ท่าทางสงบลงกว่าอีกฝ่าย

"ใต้เท้าหลิว ใจเย็น ๆ ก่อนเถิด เรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้ องค์ชายสิบผู้นั้นระวังตัวยิ่งนัก หากนางเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปแล้วโดนจับได้ แผนการของเราทั้งหมดอาจจะล่มสลายลงทันที"

เจ้ากรมอาญากล่าวต่อ

 "เรายังมีเวลาอีกมาก นางเพิ่งแต่งเข้าจวนไปเพียงคืนแรก ปล่อยให้นางปรับตัวและคอยจับตาดูต่อไปเรื่อย ๆ ดีกว่า เด็กนั่นคงไม่กล้าขัดคำสั่งท่านที่มีชีวิตของแม่นางเป็นตัวประกันหรอก ค่อยเป็นค่อยไปเถิด"

คำพูดของเหอเซียนจิ้งทำให้เสนาบดีหลิวได้แต่นิ่งเงียบ แม้ในใจจะเสียหน้าที่ตนเองเป็นฝ่ายเสนอตัวและรับปากใหญ่โตว่าจะเอาจดหมายมาให้ได้โดยเร็ว เขาก็ต้องจำใจยอมรับคำแนะนำแต่โดยดี