ไม่ยอมตาย

จวนตระกูลหลิวในวันเดียวกัน

"ตายแล้วกระมังเจ้าคะ ท่านแม่"

หลิวหรูหว่านสะกิดแขนมารดาขณะมองบ่าวรับใช้โบยน้องสาวต่างมารดา หลิวฮูหยินยืนมองคนที่นอนจมกองเลือดอย่างเย็นชา "แค่นี้ไม่ตายหรอก อย่างมากแค่สลบไป"

ฉับพลันสตรีคนหนึ่งวิ่งร้องไห้เข้ามานางคุกเข่าต่อหน้าหลิวฮูหยินแล้วโขกศีรษะลงพื้นไม่หยุด

"ฮูหยินใหญ่ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ เมตตาเยี่ยนหรงเถิด ต่อไปนี้ข้าจะดูแลลูกให้ดี ไม่ทำให้ท่านขุ่นเคือง ฮือ ๆ"

หญิงสาวร่างบอบบางหมดสติไปนานแล้วแต่เมื่อยังไม่มีคำสั่งคนโบยก็ยังไม่หยุด

หลิวฮูหยินลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ "พอแล้ว จะพาไปไหนก็ไป"

บ่าวรับใช้หยุดโบยแล้วถือไม้ไปเก็บ หลิวฮูหยินถอนหายใจยาวก่อนหันหลังออกไปอย่างหมดอารมณ์

"เจ้าทำให้ท่านแม่โกรธอีกแล้ว บ้าจริงเชียว" จากนั้นหลิวหรูหว่านก็วิ่งตามมารดากลับเข้าเรือน ทิ้งสองแม่ลูกไว้ที่ลานกว้างเพียงสองคน

ซูเหม่ยหยุดโขกพื้นรีบยันกายลุกขึ้นวิ่งไปหาบุตรสาวอย่างร้อนใจ "เยี่ยนหรง เยี่ยนหรง ได้ยินแม่หรือไม่"

นางเขย่าตัวบุตรสาวน้ำตานองหน้าเล็กน้อย ขณะนั้นลมหายใจของหญิงสาวก็อ่อนเต็มที ซูเหม่ยมองสำรวจหลิวเยี่ยนหรงอย่างเจ็บปวดหัวใจ "หรงเอ๋อร์ลูกแม่"

ซูเหม่ยรีบเข้าพยุงบุตรสาวโดยมีคนรับใช้ของนางที่มีเพียงหนึ่งคนเข้ามาช่วย

หลิวเยี่ยนหรงรู้สึกมึนงงและปวดชาไปทั้งตัว แต่ยามนี้นางไร้กำลังจะคิดเรื่องอื่นจึงได้แต่ปล่อยให้คนอื่นพาไป จากนั้นสติของนางก็ไม่หลงเหลืออีก

เรือนใหญ่ตระกูลหลิว อวิ๋นซู ผู้เป็นฮูหยินใหญ่นั่งกำมือแน่นบนตัก

"เด็กสมควรตายนั่นดวงแข็งเสียจริง ซูเหม่ยขัดขวางข้า หากไม่ปล่อยไปเรื่องนี้อาจถึงหูนายท่าน เราสองคนจะลำบากเอาได้"

"นางไม่กล้าแล้วล่ะเจ้าค่ะท่านแม่ เราแค่อย่าให้เรื่องนี้รู้ถึงหูท่านพ่อก็พอเจ้าค่ะ" หลิวหรูหว่าน คุณหนูใหญ่จวนตระกูลหลิวเอ่ยกับมารดา อันที่จริงนางก็พอใจกับโทษที่หลิวเยี่ยนหรงได้รับแล้ว 

"นางคงเข็ดหลาบไปอีกนานเจ้าค่ะ"

"แต่อย่างไรก็รีบกำจัดให้พ้นจวน หากนางไม่ตาย นางก็ต้องแต่งออกไป หาไม่แล้วชีวิตของเจ้าอาจไม่ราบรื่นอีก"

สิบวันที่ผ่านมามีคนรับใช้ในจวนเห็นหลิวเยี่ยนหรงทอดสะพานให้คุณชายตระกูลเซียวและยังได้ยินเขาบอกว่าจะปกป้องนาง เมื่อนำมารายงานให้ฮูหยินใหญ่ทราบนางจึงถูกลงโทษอย่างหนัก

คุณชายตระกูลเซียวผู้นั้นมีสัญญาหมั้นหมายกับหลิวหรูหว่าน บุตรสาวคนโตของฮูหยินใหญ่ตระกูลหลิว เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางและมารดาไม่อาจยอมรับได้ หลิวเยี่ยนหรงจึงมีสภาพอย่างที่เห็น

คุณชายเซียวรูปงามและสูงส่งเพียงใด การที่เขาลดตัวมาเสวนากับบุตรีอนุภรรยาคนที่สามไม่ใช่เรื่องเหมาะสมอยู่แล้ว แต่เขากลับเอ่ยปากจะปกป้องนางจึงทำให้ฮูหยินใหญ่ร้อน ๆ หนาว ๆ หากเขาเกิดเปลี่ยนใจจะแต่งงานกับหลิวเยี่ยนหรงแทนบุตรสาวนางขึ้นมา นางก็อาจขัดขวางไม่ได้ นางจึงตัดไฟแต่ต้นลมสั่งสอนเด็กสาวคนนี้เสีย

ภายในห้องพักเรือนหลัง หลิวเยี่ยนหรงลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ความเจ็บปวดบนร่างกายนั้นไม่อาจบรรยายได้ แต่กระนั้นนางก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนักว่าอยู่ที่ใด ก่อนหน้านี้จำได้ว่านางเห็นผู้ชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากประตู แล้วก็มีรถคันหนึ่งกระแทกตัวนางจากนั้นทุกอย่างพลันมืดสนิท

เหตุใดตื่นมาอีกครั้งถึงได้ปวดระบมกับความป่าเถื่อนถึงเพียงนี้

"คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ"

เหลียนเอ๋อร์ สาวใช้ประจำเรือนเพียงคนเดียวพูดอย่างตื่นเต้น ซูเหม่ยเห็นเช่นนั้นก็ถลาเข้ามาข้างเตียง ลูบหัวบุตรสาวพลางร้องไห้ออกมา "แม่ผิดเองที่ปกป้องเจ้าไม่ได้"

นางเฝ้าโทษตัวเองอยู่ข้างบุตรสาว หลิวเยี่ยนหรงมองหน้ามารดา ในหัวของนางค่อย ๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทีละน้อย

เดิมทีร่างนี้คือหลิวเยี่ยนหรง บุตรสาวคนเดียวของซูเหม่ย ภรรยาคนที่สามของเสนาบดีหลิวเจ๋อ ที่ไต่เต้าขึ้นมาจากสาวใช้ข้างกายนายท่าน

เพราะอนุซูเป็นอดีตคนรับใช้จึงไม่มีสิทธิ์มีเสียงในตระกูลหลิวมากนัก ยามจะคิดทำสิ่งใดต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่นอยู่เสมอ เมื่อนางอ่อนแอ บุตรสาวนางจึงถูกรังแกมาตั้งแต่เล็กจนโต

"ท่านแม่อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย" ใบหน้างามซีดเซียวแทบไร้สีเลือด พยายามฝืนยิ้มปลอบโยนมารดา

ซูเหม่ยแปลกใจคราหนึ่งแต่เมื่อเห็นบุตรสาวยิ้มออกนางก็โล่งในใจ "พักผ่อนให้มาก แม่จะนั่งเฝ้าใกล้ ๆ เอง" 

นางห่มผ้าให้บุตรสาวแล้วนั่งลงจัดถ้วยยาบนโต๊ะ พร้อมเช็ดน้ำตา "เหลียนเอ๋อร์ ไปทำอาหารเถิด ข้าจะเฝ้าคุณหนูเอง"

"เจ้าค่ะ"

เหลียนเอ๋อร์ออกไปแล้วสองแม่ลูกก็ไม่ได้พูดคุยกันอีก หลิวเยี่ยนหรงจึงหลับตาลง ไม่นานนางก็หลับไป

แสงอาทิตย์ยามเย็นลับขอบฟ้าไปแล้ว เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีเข้มก้าวข้ามธรณีประตูจวนเข้ามา

ความเงียบสงบภายในเรือนพักส่วนตัวต้อนรับเขากลับมาจากกรมอาญา พ้นจากการถูกไต่สวนและข้อกล่าวหาที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด

หลี่เย่าถิงปฏิเสธบ่าวรับใช้ที่เข้ามาเตรียมรับใช้ เขาเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำด้วยตนเอง ปลดเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไอฝุ่นจากเรือนจำออก ทิ้งตัวลงแช่ในถังไม้ขนาดใหญ่ที่ควันจากน้ำอุ่นลอยกรุ่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรช่วยคลายความเมื่อยล้าทางกาย แต่ไม่อาจคลายความนึกคิดในหัวของเขาได้เลย

เขาทอดสายตามองละอองน้ำบนผิวน้ำพลางหลับตาลง ย้อนคิดถึงเส้นทางชีวิตพลิกผันอย่างน่าอัศจรรย์

เขามีต้นกำเนิดมาจากศตวรรษที่ยี่สิบสี่ ยุคสมัยที่เทคโนโลยีรุดหน้าทว่าเต็มไปด้วยการแก่งแย่งและศัตรูในที่มืด ในโลกแห่งอนาคตนั้น เขามีทั้งอำนาจ ความสามารถ และแน่นอนว่ามีคนริษยาจ้องจะเหยียบเขาให้จมดิน ความกดดันและการถูกหักหลังทำให้เขาจำต้องชินชาและระวังตัวตลอดเวลา

แต่แล้วความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อเขาเดินทางผ่านรูหนอน กลับส่งเขาข้ามมิติเวลาไปโผล่กลางเมืองใหญ่ในปี 2026 ยุคโบราณสำหรับเขาและแปลกตาสำหรับโลกอนาคต แต่ยังไม่ทันได้ปรับตัวหรือหาคำตอบกับชีวิตใหม่ เสียงเบรกและแรงกระแทกจากรถยนต์คันใหญ่ก็เข้าปะทะร่างอย่างจัง เสียงกระดูกแตกและความมืดมิดคือสิ่งสุดท้ายที่รับรู้

ทว่าความตายกลับไม่ยอมรับเขาเป็นเหยื่อ เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในยุคโบราณที่ไม่ปรากฏในประวัติศาสตร์เล่มใด ไกลโพ้นนับพันปีในร่างของหลี่เย่าถิง องค์ชายผู้ตกอับ เจ้าของร่างเดิมถูกวางยาพิษร้ายแรงจนดับดิ้นไปแล้ว แต่โชคยังดีที่ยาถอนพิษที่ร่างเดิมแอบอมไว้ใต้ลิ้นเพิ่งออกฤทธิ์ผสานกับดวงจิตใหม่ของเขาได้อย่างพอดี

หลี่เย่าถิงยิ้มเยาะให้กับความพลิกผันในโชคชะตา ร่างเดิมนี้ตายเพราะถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องโทษอาญา แต่ด้วยสติปัญญาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจากยุคสมัย ใหม่ เขาจึงใช้ปฏิภาณไหวพริบหักล้างข้อกล่าวหาของเหล่าขุนนางกรมอาญา นำพาตัวเองรอดพ้นจากคุกหลวงและโทษประหารมาได้อย่างงดงาม

ศตวรรษที่ยี่สิบสี่ มีคนจองล้างจองผลาญ มายุคโบราณไกลถึงพันปีก็ยังหนีไม่พ้นการชิงดีชิงเด่น

เขาวักน้ำร้อนขึ้นล้างหน้า ความเย็นชาฉายชัดในดวงตาคมกริบ

ประสบการณ์จากโลกอนาคตที่ต้องชิงความได้เปรียบ ผสมผสานกับความทรงจำและความแค้นของเจ้าของร่างเดิมกลายเป็นเกราะหนาแน่นที่หล่อหลอมให้เขานิ่งสงบ ซูบซีดแต่เย็นชา ทรงอำนาจและนิ่งสุขุมขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

"หากพวกเจ้าคิดว่าข้ารอดกลับมาได้เพราะโชคช่วย ก็ลองเข้ามาอีกสักรอบจะเป็นไร"

หลี่เย่าถิงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงของเขานุ่มลึกแต่แฝงด้วยไอสังหารเย็นเยียบ ก่อนจะพิงศีรษะกับขอบถังไม้ เตรียมพร้อมรับมือกับสงครามในราชสำนักที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น