ถึงวัยออกเรือน

ความเงียบสงบยามค่ำคืนปกคลุมห้องทำงานลับหลังจวนเสนาบดีหลิว เสียงของแมลงกลางคืนไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ภายในห้องได้ กลิ่นหอมของชาอู่หลงอุ่น ๆ กรองผ่านควันขาวที่ลอยเอื่อย ทว่าบรรยากาศกลับเย็นเยียบราวกับมีหิมะโปรยปรายอยู่ด้านนอก

เสนาบดีหลิวเจ๋อ นั่งประจันหน้ากับเหอเซียนจิ้ง เจ้ากรมอาญา ใบหน้าของเจ้ากรมอาญาซีดเซียว รอยย่นบนคิ้วขมวดเกร็งอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือถ้วยชาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในกรมอาญาเมื่อหลายวันที่ผ่านมา

"ใต้เท้าเหอ ท่านใจเย็น ๆ ก่อน เรื่องนี้หากเรารีบร้อนไป ยิ่งเข้าทางเด็กเมื่อวานซืนผู้นั้น"

 เสนาบดีหลิวเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงนุ่มลึกแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมตามประสาขุนนางเก่าแก่ที่มีประสบการณ์ในราชสำนักมาหลายสิบปี

"ใจเย็นหรือ ใต้เท้าหลิว ท่านจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร" 

เหอเซียนจิ้งวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง

 "หลี่เย่าถิงผู้นั้นมันเจ้าเล่ห์นัก มันอ้างถึงตราประทับประจําตัวของเย่ฉี บอกว่ามีจดหมายโต้ตอบกบฏฉบับนั้นอยู่ในมือ หากมันเป็นอะไรไป หลักฐานชิ้นนั้นจะส่งตรงถึงพระหัตถ์ฝ่าบาททันที ตระกูลเหอของข้าต้องโดนประหารเก้าชั่วโคตรเชียวนะ"

เสนาบดีหลิวครุ่นคิดตาม รอยย่นตรงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน

 "หลี่เย่าถิงเป็นเพียงองค์ชายสิบผู้ถูกกดอำนาจให้อยู่นอกวัง แม้จะมีตำแหน่งแม่ทัพคุมกำลังทหารเล็ก ๆ แต่ก็ไร้พรรคพวกในราชสำนัก การที่เขากล้าขู่ท่านเช่นนี้ ย่อมแปลว่ายังไม่ต้องการเปิดโปงเรื่องนี้ในทันที เพียงใช้จดหมายฉบับนั้นเป็นเกราะคุ้มกันชีวิตตนเองเท่านั้น"

"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป จะปล่อยให้มันถือไพ่เหนือกว่าเช่นนี้หรือ"

 เหอเซียนจิ้งถามด้วยความร้อนใจ

"ย่อมไม่ได้" 

เสนาบดีหลิวดวงตาฉายความเจ้าเล่ห์ 

"ในเมื่อจดหมายฉบับนั้นยังอยู่ในมือเขา เราก็เพียงแค่ส่งคนของเราเข้าไปค้นหาและแย่งชิงมันกลับมา"

เจ้ากรมอาญาได้ฟังก็นิ่วหน้า

 "ส่งคนเข้าไปหรือ จวนองค์ชายสิบแม้จะอยู่นอกวัง แต่ก็มีเวรยามเข้มงวด การจะส่งสายสืบเข้าไปย่อมเสี่ยงต่อการตื่นตกใจ"

"ใครว่าข้าจะส่งสายสืบธรรมดาเข้าไปเล่า" 

เสนาบดีหลิวยิ้มพรายอย่างมีความหมาย

 "ข้าจะส่งฮูหยินพระราชทานเข้าไปต่างหาก"

เหอเซียนจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตาออกกว้าง 

"ท่านหมายความว่า..."

"ข้าจะถวายฎีกาขอสมรสพระราชทาน ยกลูกสาวของข้าให้แต่งเข้าจวนองค์ชายสิบ"

 เสนาบดีหลิวเอ่ยอย่างใจเย็น 

"และสตรีที่จะส่งไป ไม่ใช่หลิวหรูหว่าน บุตรสาวคนโตของข้า แต่เป็นหลิวเยี่ยนหรง บุตรีของอนุซู"

"อนุซู" เหอเซียนจิ้งทบทวนความทรงจำ "อนุซูคนนั้นไต่เต้ามาจากสาวใช้ข้างกายท่านมิใช่หรือ"

"ถูกต้อง" เสนาบดีหลิวหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ 

"ซูเหม่ยผู้นั้นไร้ตระกูลหนุนหลัง นิสัยอ่อนแอขลาดกลัว ลูกสาวของนางเพิ่งก่อเรื่องจนโดนฮูหยินใหญ่สั่งโบยจนเจ็บหนัก หากข้ายื่นยามีค่าให้ และขู่บังคับด้วยชีวิตของอนุซู มีหรือที่หลิวเยี่ยนหรงจะไม่ยอมฟังคำสั่ง นางจะต้องเข้าไปในจวนองค์ชายสิบในฐานะสายสืบของข้า คอยค้นหาจดหมายฉบับนั้นและรายงานความเคลื่อนไหวของหลี่เย่าถิงทุกก้าวเดิน โดยที่เขาไม่อาจปฏิเสธการแต่งงานที่มาจากพระราชโองการได้"

เหอเซียนจิ้งฟังแล้วก็ถอนหายใจยาว ความเครียดบนใบหน้าลดลงไปครึ่งหนึ่ง 

"แผนการของท่านเสนาบดีแยบคายยิ่งนัก บุตรีอนุไร้อำนาจ ไร้คนเหลียวแล ย่อมควบคุมง่ายและไร้ข้อสงสัย แต่ฝ่าบาทจะทรงยินยอมหรือ การสมรสขององค์ชายมิใช่เรื่องที่จะยกให้ใครก็ได้ตามใจชอบ"

"เรื่องนั้นท่านไม่ต้องกังวล ข้าเตรียมเหตุผลอันชอบธรรมไว้เรียบร้อยแล้ว" 

เสนาบดีหลิวเจ๋อดวงตาวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น

เช้าวันต่อมาที่ท้องพระโรงหลวง บรรยากาศในการถวายรายงานเต็มไปด้วยความสำราญและความเงียบสงบ ฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์นิ่งสงบไร้ความรู้สึกคล้ายไม่แยแสสิ่งใด ด้านข้างคือรัชทายาทผู้สง่างามและเยือกเย็น

ขณะที่ขุนนางกำลังถวายรายงานเรื่องการจัดการตารางน้ำและการค้า เสนาบดีหลิวเจ๋อก็ก้าวออกมาจากแถวมายืนกลางท้องพระโรง คุกเข่าลงถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพะย่ะค่ะ"

"เสนาบดีหลิว มีเรื่องใดจะเสนอหรือ" 

เสียงของฮ่องเต้ก้องกังวาน ทว่าเรียบเฉย

"กระหม่อมมีเรื่องสำคัญอยากจะถวายฎีกาพะย่ะค่ะ" เสนาบดีหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความหวังดี 

"ยามนี้แคว้นของเราสงบสุข มีความเจริญรุ่งเรือง องค์ชายสิบแม้จะอยู่นอกวังและสร้างผลงานในการคุมกำลังทหารป้องกันชายแดนมาไม่น้อย แต่อายุอานามก็ล่วงเลยเข้าสู่วัยอันควรแล้ว ยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังทรงกำพร้าพระมารดามาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ไร้ผู้ดูแลเรื่องเรือนหลัง กระหม่อมเห็นว่าควรค่าแก่การเป็นฝั่งเป็นฝา เพื่อสืบเชื้อสายราชวงศ์และเพิ่มความมั่นคงให้แก่แคว้นพะย่ะค่ะ"

บรรยากาศในท้องพระโรงพลันเงียบกริบ ขุนนางฝ่ายต่าง ๆ ต่างเหล่มองกันไปมา รัชทายาทที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์เพียงหลุบสายตาลงต่ำ มิได้แสดงความคิดเห็นใดขณะที่ฮ่องเต้ทรงนิ่งฟังโดยไม่ตรัสออกมา

เสนาบดีหลิวจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 "องค์ชายสิบทรงเป็นขุนนางและองค์ชายผู้จงรักภักดี มิได้มีหน้าที่ปกครองบ้านเมืองหรือฝักใฝ่อำนาจทางการเมือง ทรงโปรดปรานความสงบสุขภายในจวนนอกวัง การมีครอบครัวที่อบอุ่นย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพระองค์พะย่ะค่ะ"

"แล้วเจ้ามีสตรีใดในใจที่จะนำเสนอหรือ" ฮ่องเต้ตรัสถามขึ้นอย่างเป็นทางการ

"ทูลฝ่าบาท บุตรีคนรองของกระหม่อม หลิวเยี่ยนหรงพะย่ะค่ะ" เสนาบดีหลิวตอบอย่างฉะฉาน 

"แม้นางจะเป็นบุตรีที่เกิดจากอนุ แต่ได้รับการอบรมสั่งสอนกิริยามารยาทและการศึกษาอย่างเข้มงวดไม่ต่างจากคุณหนูใหญ่หลิวหรูหว่าน นางมีกิริยางดงาม อ่อนหวานเรียบร้อย เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะไปคอยดูแลเรือนหลังให้แก่องค์ชายสิบ พิจารณาสตรีทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว กระหม่อมเห็นว่าหลิวเยี่ยนหรงเหมาะสมที่สุดพะย่ะค่ะ"

คำกล่าวของเสนาบดีหลิวฟังดูเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวังดีของบิดาและขุนนางผู้จงรักภักดี ทว่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนในท้องพระโรงต่างรู้ดีว่า นี่คือการส่งหมากเข้าไปคุมเชิงองค์ชายสิบที่เริ่มมีบทบาทในราชสำนักและเริ่มเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้

ในแถวขุนนางด้านหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีเข้มของหลี่เย่าถิงยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง

ดวงตาคมกริบของหลี่เย่าถิงทอดมองเสนาบดีหลิวเจ๋อที่คุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรง ริมฝีปากของเขาลอบยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

'ช่างเป็นละครฉากใหญ่ที่เล่นได้สมบูรณ์แบบยิ่งนัก'

หลี่เย่าถิงย้อนคิดในใจ สมองปราดเปรื่องที่ผ่านโลกมาสองยุคสมัยทำงานอย่างรวดเร็ว เขารู้ทันทีว่าเหตุใดเสนาบดีหลิวถึงรีบร้อนถวายฎีกาสมรสพระราชทานเช่นนี้ ฝ่ายองค์ชายรองและเสนาบดีหลิวต้องการส่งสายสืบเข้ามาค้นหาจดหมายขู่ที่เขาใช้อ้างกับเจ้ากรมอาญาแน่นอน และการเลือกบุตรีอนุที่อ่อนแอและไร้อำนาจ ก็เพื่อให้ง่ายต่อการข่มขู่และบีบบังคับ

'คิดจะใช้สตรีมาเป็นหมากตลบหลังข้าหรือ หลิวเจ๋อเจ้าประเมินข้าต่ำเกินไปแล้ว'

หลี่เย่าถิงก้าวออกจากแถวขุนนาง เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เสนาบดีหลิว ก่อนจะคุกเข่าลงถวายบังคมฮ่องเต้ด้วยท่วงท่าที่สง่างาม นอบน้อม ทว่าแฝงด้วยความมั่นคงอย่างประหลาด

"ทูลฝ่าบาท เสนาบดีหลิวกล่าวได้มีเหตุผลพะย่ะค่ะ" 

หลี่เย่าถิงเอ่ยขึ้น เสียงของเขานุ่มลึกและก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง ทำเอาเสนาบดีหลิวและเจ้ากรมอาญาที่ยืนอยู่ไกล ๆ ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

"ลูกเองก็เห็นด้วยกับการสมรสในครั้งนี้พะย่ะค่ะ" หลี่เย่าถิงกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไร้พิษภัย

 "ลูกกำพร้ามารดามาตั้งแต่ยังเด็ก เติบโตมาท่ามกลางความเงียบเหงา ในใจมิเคยปรารถนาอำนาจราชศักดิ์หรือตำแหน่งใหญ่โตใด ๆ เพียงได้ดูแลงานแม่ทัพเล็ก ๆ รับใช้บ้านเมือง และกลับมามีฮูหยินคอยเคียงข้าง มีชีวิตครอบครัวที่อบอุ่นเรียบง่ายในจวนนอกวัง ก็นับเป็นความสุขสูงสุดของลูกแล้วพะย่ะค่ะ หากการแต่งงานครั้งนี้จะช่วยให้เสด็จพ่อทรงหมดห่วงในตัวลูก และช่วยสร้างความสามัคคีระหว่างขุนนางกับราชวงศ์ ลูกก็ยินดีรับพระราชทานการแต่งงานนี้ด้วยความซาบซึ้งพะย่ะค่ะ"

คำพูดของหลี่เย่าถิงเรียบง่าย ทว่าทรงพลังยิ่งนัก เขาไม่เพียงแต่ถ่อมตนว่าไม่ต้องการแข่งขันอำนาจกับใคร แต่ยังแสดงออกถึงความกตัญญูและความต้องการชีวิตที่สงบสุข ทำให้คำยกยอของเสนาบดีหลิวกลายเป็นเกราะป้องกันตัวเขาเองได้อย่างแยบยล

เสนาบดีหลิวเจ๋อที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตากระตุก ลอบมององค์ชายสิบด้วยความระแวง ว่าเหตุใดเด็กคนนี้ถึงยินยอมง่ายดายเช่นนี้ ทั้งยังกล่าววาจาได้หมดจดไร้ที่ติจนเขาเดาทิศทางไม่ถูก

เหอเซียนจิ้งที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังก็รู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาขององค์ชายสิบผู้นี้ เขาเป็นคนฉลาดเฉลียว แต่ยามนี้กลับมีความนิ่งสงบและซ่อนคมไว้อย่างมิดชิดจนน่าหวาดหวั่น

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรโอรสและเสนาบดีหลิวอยู่ครู่หนึ่ง พระพักตร์ที่เคยนิ่งเฉยฉายแววพึงพอใจเล็กน้อย

 "ดี ในเมื่อเจ้าเต็มใจ และเสนาบดีหลิวก็หวังดีต่อราชวงศ์ การสมรสครั้งนี้ย่อมเป็นเรื่องมงคลยิ่ง"

ขณะนั้นรัชทายาทที่ยืนเงียบมาโดยตลอดก็ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยย่นบนคิ้วคลายออก พร้อมกับรอยยิ้มสง่างามประดับบนใบหน้า

"ทูลฝ่าบาท" รัชทายาทตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 "ในเมื่อสตรีที่ใต้เท้าหลิวเสนอมานั้น ผ่านการพิจารณาและรับรองจากตัวใต้เท้าหลิวเองว่าเป็นผู้ที่มีการศึกษาและกิริยามารยาทเพียบพร้อม ย่อมแปลว่าได้รับการขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยม สมควรแก่การเป็นฮูหยินขององค์ชายสิบแล้ว ลูกขอแสดงความยินดีกับน้องสิบด้วย ที่กำลังจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา และมีคนคอยดูแลเรือนหลังเสียที"

"ขอบพระทัยรัชทายาทพะย่ะค่ะ" หลี่เย่าถิงก้มศีรษะรับคำยินดีอย่างนอบน้อม

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัยก่อนจะโบกพระหัตถ์

 "เช่นนั้นก็ให้สำนักราชเลขาธิการร่างราชโองการสมรสพระราชทาน กำหนดวันมงคลสมรสระหว่างองค์ชายสิบ หลี่เย่าถิง และบุตรีตระกูลหลิว หลิวเยี่ยนหรง โดยเร็ว"

"รับด้วยเกล้า" 

เสนาบดีหลิวและหลี่เย่าถิงขานรับพร้อมกัน

เมื่อหลี่เย่าถิงยันกายลุกขึ้นยืน สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเสนาบดีหลิวเจ๋อครู่หนึ่ง เสนาบดีหลิวยิ้มรับตามมารยาท ทว่าในใจกลับเย็นวาบเมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียบเฉยที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรขององค์ชายสิบ