สมรสพระราชทาน

สามวันต่อมาที่จวนตระกูลหลิว

 ทุกคนต่างพากันคุกเข่าเรียงรายอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งด่วนของเสนาบดีหลิวเจ๋อ หลิวฮูหยินยืนย่อกายอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต สายตาทอแววหยิ่งผยองและเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางสบตากับหลิวหรูหว่าน บุตรสาวคนโตที่ยืนอยู่ข้างกาย ทั้งสองแม่ลูกยิ้มแย้มให้กันด้วยความพองโตในอก

"ท่านแม่ ราชโองการมาฉับพลันเช่นนี้ ต้องเป็นเรื่องมงคลของข้ากับคุณชายเซียว หรือไม่ก็เรื่องรางวัลของท่านพ่อเป็นแน่เจ้าค่ะ"

 หลิวหรูหว่านกระซิบเสียงเบา หัวใจพองโตด้วยความปลื้มปริ่ม

"ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว หรูหว่านกับคุณชายเซียวเหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก ท่านพ่อของเจ้าถวายรายงานรับใช้ฝ่าบาทอย่างจงรักภักดี ราชโองการนี้จะเป็นอื่นไปได้อย่างไร" 

หลิวฮูหยินยิ้มรับอย่างยินดี

ขณะเดียวกัน ที่ท้ายแถวอันห่างไกล ร่างบอบบางของหลิวเยี่ยนหรง ในชุดอาภรณ์ค่อนข้างเก่าพยุงกายอันบอบช้ำอยู่ข้างซูเหม่ยและเหลียนเอ๋อร์ แผลจากการถูกโบยเมื่อหลายวันก่อนยังคงปวดระบมมากอยู่ ทุกครั้งที่ย่างก้าวราวกับเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าดวงตาของเยี่ยนหรงคนใหม่กลับเรียบเฉยและทอดมองภาพตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ

ไม่นานนัก เสียงตบเท้าอันหนักแน่นของทหารองครักษ์ก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกงกงผู้ถือราชโองการผ้าไหมสีเหลืองทอง ขุนนางและบ่าวรับใช้ตระกูลหลิวทั้งหมดพลันคุกเข่าหมอบลงกับพื้นหินเสนาบดีหลิวเจ๋อก้มศีรษะลงต่ำสุด

"ราชโองการตามพระประสงค์องค์ฮ่องเต้"

 เสียงขันทีขานดังก้อง ทรงพลังและทรงอำนาจ 

"ด้วยความประพฤติเรียบร้อยและกิริยางดงามของบุตรีตระกูลหลิว มีความเพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาทและความรู้ สมควรแก่การเป็นคู่ครองเพื่อสืบราชสกุล บัดนี้จึงมีราชโองการพระราชทานการสมรส ให้หลิวเยี่ยนหรง บุตรีคนที่สองแห่งตระกูลหลิว แต่งเข้าจวนองค์ชายสิบ หลี่เย่าถิง ดำรงตำแหน่งพระชายาเอก กำหนดฤกษ์มงคลในอีกสิบห้าวันข้างหน้า จบราชโองการ"

สิ้นเสียงอ่านราชโองการ บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบราวกับเวลารอบตัวหยุดหมุน เสนาบดีหลิวเจ๋อก้มลงรับราชโองการด้วยความนอบน้อม 

"ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน"

ทว่าคนที่แทบจับต้นชนปลายไม่ถูกคือหลิวฮูหยินและหลิวหรูหว่าน ใบหน้าของฮูหยินใหญ่ที่เคยเปี่ยมสุขพลันซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของหลิวหรูหว่านเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

"อะไรนะ! หลิวเยี่ยนหรง พระชายาเอกองค์ชายสิบ"

 หลิวหรูหว่านพึมพำเสียงสั่นสะท้าน นางหันไปมองเด็กสาวท้ายแถวที่มารดาตนเพิ่งสั่งโบยจนเกือบตายด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ 

"เหตุใดถึงเป็นนาง นังเด็กไร้ค่านั่นเนี่ยนะ"

หลิวฮูหยินกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจมลงไปในเนื้อ ความอัปยศอดสูและริษยาพุ่งขึ้นจุกอก เด็กที่นางเหยียดหยามมาตลอดชีวิต เพิ่งสั่งลงโทษอย่างป่าเถื่อนกำลังจะได้แต่งออกไปเป็นถึงพระชายาเอกขององค์ชาย แม้จะเป็นองค์ชายสิบผู้ตกอับ แต่นั่นก็คือเชื้อพระวงศ์ มีศักดิ์ศรีสูงส่งกว่าขุนนางทั่วไปหลายเท่าตัว

"ท่านพี่ นี่มันเรื่องอันใดกันเจ้าคะ" 

หลิวฮูหยินโพล่งออกมาทันทีที่ขันทีเดินทางกลับไป นางก้าวเข้าไปหาเสนาบดีหลิวด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

 "เหตุใดฝ่าบาทจึงมีราชโองการเช่นนี้ นังเด็กเยี่ยนหรงมันมีดีตรงไหน ถึงได้แต่งเข้าจวนองค์ชายสิบเป็นพระชายาเอก นี่ท่านรู้เรื่องนี้มาก่อนใช่หรือไม่"

เสนาบดีหลิวตวัดสายตาเย็นชาใส่ภรรยาตนเอง น้ำเสียงเข้มขรึมกดต่ำ

 "หยุดโวยวายเสียทีฮูหยิน นี่คือราชโองการสมรสพระราชทาน เจ้ากล้าวิพากษ์วิจารณ์คำสั่งเบื้องบนหรืออย่างไร อยากให้คนทั้งตระกูลหลิวโดนข้อหากบฏหรือ"

ได้ยินคำว่ากบฏทำเอาหลิวฮูหยินชะงัก หลิวหรูหว่านน้ำตานองหน้าด้วยความริษยาแน่นในอก ได้แต่มองหลิวเยี่ยนหรงที่ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความสงบ

หลังเสร็จสิ้นพิธีรับราชโองการ เสนาบดีหลิวเจ๋อไม่ได้ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เขาสั่งให้บ่าวรับใช้นำตัวหลิวเยี่ยนหรงและ อนุซูเข้ามาพบในห้องทำงานลับที่หลังจวนทันที

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบเสนาบดีหลิวมองบุตรีอนุที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของบิดามองลูก แต่คือสายตาที่กำลังมองหมากชิ้นสำคัญ

"เยี่ยนหรง แผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

 เสนาบดีหลิวเอ่ยถามเสียงนุ่มทำเป็นห่วงใย

 "ข้าสั่งให้หมอหลวงมอบยาสมานแผลอย่างดีมาให้เจ้า จงรีบทาเสีย อีกสิบห้าวันเจ้าต้องเข้าพิธีแต่งงาน จะให้มีร่องรอยบาดแผลไม่ได้"

ซูเหม่ยคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาด้วยความตื่นตระหนก 

"นายท่าน ได้โปรดเมตตาหรงเอ๋อร์ด้วยเถิดเจ้าค่ะ องค์ชายสิบผู้นั้นเพิ่งรอดพ้นคดีกบฏ การแต่งงานครั้งนี้..."

"เงียบ!" 

เสนาบดีหลิวตวาดเสียงเรียบ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าหลิวเยี่ยนหรงอย่างจริงจัง 

"เยี่ยนหรง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงได้ราชโองการสมรสพระราชทานนี้"

หลิวเยี่ยนหรงหลุบสายตาลงต่ำ ทำท่าทางอ่อนแอตามอย่างที่ร่างเดิมเคยเป็น 

"ลูก... ลูกไม่ทราบได้เจ้าค่ะท่านพ่อ"

"เป็นข้าเอง"

 เสนาบดีหลิวเหยียดยิ้ม

 "ข้าเป็นผู้ถวายฎีกาต่อหน้าพระพักตร์ ขอพระราชทานการสมรสนี้ให้แก่เจ้า และเจ้าต้องรู้ไว้ การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อให้เจ้าไปเสพสุขในฐานะพระชายา แต่เจ้ามี ภารกิจสำคัญที่ต้องทำเพื่อตระกูลหลิว"

ดวงตาของเสนาบดีหลิวฉายแววเหี้ยมเกรียม เขาขยับเข้ามาใกล้เยี่ยนหรงแล้วกระซิบเสียงหนักแน่น

 "หลี่เย่าถิงมีของสำคัญชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ มันคือจดหมายและตราประทับที่สามารถทำลายตระกูลขุนนางของเราได้ เจ้าแต่งเข้าจวนองค์ชายสิบไปแล้ว หน้าที่ของเจ้าคือต้องสืบหา ค้นหาจดหมายฉบับนั้นให้พบ แล้วแอบส่งกลับมาให้ข้า รวมถึงคอยรายงานความเคลื่อนไหวของหลี่เย่าถิงทุกก้าวเดิน"

ซูเหม่ยได้ยินดังนั้นก็ตกใจแทบสิ้นสติ 

"นายท่าน! ให้ลูกไปเป็นสายสืบในจวนองค์ชายหรือเจ้าคะ หากถูกจับได้ นางต้องโดนประหารชีวิตนะเจ้าคะ"

เสนาบดีหลิวหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองซูเหม่ยด้วยสายตาอำมหิต 

"หากนางทำสำเร็จ ตระกูลหลิวย่อมไม่ลืมคุณงามความดีของพวกเจ้าแม่ลูก แต่หากนางคิดทรยศ หรือทำงานไม่สำเร็จ"

เสนาบดีหลิวเดินเข้าไปแตะไหล่เยี่ยนหรงเบา ๆ แต่น้ำหนักมือกลับหนักอึ้ง

"เจ้าจงจำไว้ว่ามารดาของเจ้าจะยังคงอยู่ที่จวนตระกูลหลิวในฐานะตัวประกัน ของข้า หากเจ้าไม่ส่งข่าวกลับมาหรือคิดแว้งกัดข้า ความเป็นอยู่และชีวิตของแม่เจ้าจะเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้าที่จวนองค์ชายสิบเพียงผู้เดียว"

เป็นการข่มขู่ที่ไร้ความเมตตาโดยสิ้นเชิง นำชีวิตของมารดามาผูกไว้กับคอของบุตรี เพื่อบังคับให้ยอมตกเป็นเครื่องมือทางการเมือง

เมื่อกลับมาถึงเรือนพักหลังจวน ซูเหม่ยก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางโผเข้ากอดบุตรสาวพลางร้องไห้จนตัวสั่นสะท้าน

"หรงเอ๋อร์ แม่ผิดเอง แม่มันไร้ประโยชน์ เพราะแม่เป็นเพียงคนรับใช้ ไร้ตระกูลหนุนหลัง เจ้าถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ท่านพ่อของเจ้าใจร้ายยิ่งนัก ส่งเจ้าไปอยู่กับเสืออย่างองค์ชายสิบ แล้วยังใช้แม่เป็นตัวประกันอีก ฮือ ๆ"

หลิวเยี่ยนหรงมองมารดาที่ร้องไห้แทบขาดใจ ความอบอุ่นและสายเลือดที่ผูกพันทำให้หัวใจของเยี่ยนหรงคนใหม่รู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง แม้นางจะเป็นวิญญาณจากอนาคตที่เคยผ่านความเด็ดเดี่ยวและโลกอันโหดร้ายมาแล้ว แต่ความรักบริสุทธิ์ของซูเหม่ยคือสิ่งแท้จริงที่นางสัมผัสได้

เยี่ยนหรงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้อนุซูเบา ๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้างามซีดเซียวนั้น มิใช่รอยยิ้มของเด็กสาวขลาดกลัวคนเดิม ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ นิ่งสงบ และลึกล้ำ

"ท่านแม่อย่าร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ" 

น้ำเสียงของเยี่ยนหรงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยพลังอย่างประหลาด

 "การแต่งงานครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือ โอกาสของเราต่างหาก"

ซูเหม่ยชะงักมองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ "โอกาสหรือ"

"เจ้าค่ะ" เยี่ยนหรงพยักหน้า ดวงตาทอประกายคมกล้า

 "หากข้ายังอยู่ที่นี่ ฮูหยินใหญ่กับพี่หรูหว่านคงหาเรื่องฆ่าข้าตายในวันใดวันหนึ่งเป็นแน่ การแต่งเข้าจวนองค์ชายสิบ แม้จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็คือการก้าวออกจากกรงที่มีแต่งูพิษแห่งนี้ อย่างน้อยข้าก็มีฐานะเป็นถึงพระชายาเอก มีอำนาจปกครองเรือนหลังของตนเอง"

"แต่ท่านพ่อบังคับให้เจ้าไปสอดแนม และเอาแม่เป็นตัวประกันนะลูก"

"ท่านแม่ฟังข้านะเจ้าคะ" เยี่ยนหรงจับมือมารดาไว้แน่น 

"ท่านพ่อคิดจะใช้ข้าเป็นหมากเพื่อทำลายฝ่ายตรงข้าม แต่ข้ามีคุณธรรมและความคิดเป็นของตนเอง ข้าไม่มีวันยอมตกเป็นเครื่องมือทำลายคนดีเพื่อช่วยคนชั่วเด็ดขาด ข้าจะเสแสร้งทำเป็นยอมรับคำสั่งของท่านพ่อ เพื่อซื้อเวลาและปกป้องชีวิตของท่านแม่ไว้ก่อน"

เยี่ยนหรงสบตามารดาด้วยความเด็ดเดี่ยว เรื่องความขัดแย้งนี้นางพอจะรู้มาบ้างเพราะเคยแอบได้ยินการหารือลับ ๆ มาก่อน

 "ระหว่างที่ข้าอยู่ที่จวนองค์ชายสิบ ข้าจะหาทางทำข้อตกลงกับองค์ชายสิบอย่างเงียบ ๆ ข้าจะย้อนกลับมาเอาชนะเสนาบดีหลิว และพาตัวท่านแม่ออกจากจวนตระกูลหลิวแห่งนี้ไปอยู่ด้วยกันให้ได้ ขอเพียงท่านแม่อดทน รอข้าอยู่ที่นี่ ทำตัวเหมือนเดิมอย่าให้พวกเขาสงสัย เชื่อใจข้านะเจ้าคะ"

ซูเหม่ยมองบุตรสาวด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ เด็กสาวตรงหน้ายังคงเป็นบุตรีคนเดิมของนาง ทว่าแววตา ความคิด และวาจาที่กล่าวออกมานั้น กลับสง่างามและเข้มแข็งราวกับเป็นคนละคน ความกลัวในใจของซูเหม่ยพลันลดลงอย่างน่าประหลาด นางพยักหน้ารับทั้งน้ำตา

"แม่เชื่อเจ้า หรงเอ๋อร์ แม่จะอดทนรอเจ้า"

เยี่ยนหรงหันไปมองกาน้ำชาและฎีกาสมรสบนโต๊ะ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างท้าทาย

'หลี่เย่าถิง ท่านเองก็คงกำลังวางแผนรับมือสายสืบอย่างข้าอยู่สินะ'