All Chapters of The Billionaire's One-Year Lie (Tagalog): Chapter 1 - Chapter 9

Hindi ko alam kung bakit ako nandito.Sinabi ko sa sarili ko, isang oras lang. Isang oras, para lang hindi na ako kulitin ni Ate Belen tungkol sa "social life" ko. Isang oras, para masabi kong pumunta naman ako. Tapos uuwi na ako, magbabasa ng structural report, at matutulog na parang normal na tao.Pero heto ako, nakatayo sa gitna ng pinaka-bonggang event ng taon, hawak ang isang baso ng white wine na hindi ko naman iniinom, nakasuot ng gown na hiniram ko lang kay Ate Belen's niece, at nagpapanggap na kabilang ako sa mundong ito.Ang Ledesma Group 40th Anniversary Gala. Makati Shangri-La. Chandeliers na parang bituin, carpets na mas malambot pa sa kama ko, at mga taong ngumingiti sa isa't isa habang nag-iisip ng kung paano sasaksakin ang likod ng katabi nila.Welcome to corporate Manila."Uy, Sofia! Nandiyan ka pala."Si Marisol, ang isa sa mga junior architect sa office namin. Mabait naman siya, pero yung uri ng mabait na akala mo kaibigan mo, tapos malalaman mo na lang isang araw,

Hindi ako natulog ng gabing iyon.Buong gabi, nakaupo ako sa sahig ng apartment ko, nakasandal sa kama, hawak ang cellphone. Nakatitig ako sa message ni Rafael. "Bukas. 7 PM. Sa lugar na hindi ka nila hahanapin."Ang totoo, hindi ko alam kung pupunta ba ako. Pero may isang bagay sa akin na nagsasabi, kailangan mong malaman. Kahit masakit. Kahit magulo. Kahit magbago ang lahat.Kasi kung papasok ako sa kasunduang ito nang may blindfold, ako ang talo. At hindi ako papasok nang talo.Kinaumagahan, 6 AM, tumunog ang cellphone ko. Si Mama.Nagtaka ako. Si Mama, hindi tumatawag ng ganitong oras. Si Mama, hindi tumatawag maliban kung may importanteng bagay. Si Mama, hindi tumatawag kung hindi emergency."Ma?" sagot ko."Sofia." Mahina ang boses niya. Halos hindi ko marinig. "Anak, sorry... sorry sa oras...""Ma, ano yan? Bakit ganito ang boses mo?"Tumahimik siya. Tapos, mahina, sabi niya, "Nagpunta ako sa doctor kahapon. Sa Cebu. Kasama si Tita Minda."Natigilan ako. "At?""May nakita sila.

Tatlong araw akong hindi umuwi sa apartment.Tatlong araw na akong nanunuluyan sa mansion ni Dorian, natutulog sa kwartong hindi ko pag-aari, kumakain ng pagkaing hindi ko inihanda, at naglalakad sa malinis na sahig na hindi ko kailangang pagpaguran. Sa loob ng tatlong araw, pilit kong ipinapaniwala sa sarili ko na maayos lang ang lahat.Pero hindi.At alam kong may isang taong hindi titigil hangga't hindi niya nalalaman kung ano talaga ang nangyayari sa akin.Biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Si Ate Belen ang tumatawag.Napapikit ako at napabuntong-hininga. Heto na nga."Hello, Ate?""Sofia Villareal." Matigas ang tono niya, halatang nagpipigil ng inis. "Tatlong araw. Tatlong araw kang hindi umuuwi. Hindi ka man lang nagpapakita. Ang tanging natanggap ko lang na balita mula sa iyo ay isang text na nagsasabing, 'Ate, magpahinga muna ako, may trabaho lang.' TRABAHO?"" Ate, kasi...""Trabaho?" sarkastikong ulit niya. "Anong klaseng hanapbuhay ang dahilan para hindi ka makauwi nang

Nanatili kaming tatlo sa sala, walang sinuman ang kumikilos o nagsasalita. Tanging ugong ng aircon at malalakas na pintig ng puso ko ang pumupuno sa katahimikan.Napatingin ako kay Anna. Namumugto ang mga mata niya, basa ng luha, habang mariing nakaturo ang daliri kay Dorian.Si Dorian naman ay nakatayo sa harap namin. Maputla ang mukha at halos walang mabasang emosyon dito. Gayunman, may kung anong unos na namumuo sa kanyang mga mata."Anna," mahinang sambit ni Dorian. Pilit niyang pinananatiling kalmado ang boses. "Umupo ka. Kausapin natin ito nang maayos.""Maayos?" Napatawa si Anna, ngunit walang bahid ng saya sa kanyang tinig. "Maayos? Dorian, kinuha ang anak ko. Isang linggo na. Hindi ako natutulog. Hindi ako kumakain. At sasabihin mo sa akin na kausapin natin nang maayos?""Hindi ako ang kumuha sa kanya.""Sinungaling." Muling bumaling ang atensyon niya kay Dorian. "Sinungaling ka. Gaya ng dati. Gaya noong sinabi mong hindi mo ako pababayaan. Gaya noong nangako kang..." Naputol

Pagkatapos ng nangyari sa warehouse, hindi na kami nagkaroon ng pagkakataong mag-usap ni Dorian.Hindi dahil may galit ako sa kanya o may gusto akong sisihin. Sadyang ubos na ang lakas naming pareho. Masyadong maraming nangyari sa loob lamang ng ilang oras, at sa puntong iyon, wala na akong ibang hinangad kundi ang makaupo, makapagpahinga, at makahinga nang maluwag kahit sandali.Dinala namin sina Anna at Miguel sa isang ligtas na bahay. Hindi sa mansyon ni Dorian at lalong hindi sa sarili kong tahanan. Isa iyong lugar na hindi madaling matutunton ng sinuman. Doon muna sila mananatili habang sinisigurado naming wala nang panganib na susunod sa kanila.Nasa sofa si Anna, karga si Miguel habang marahang hinahaplos ang likod nito. May ngiti sa kanyang mga labi, pero hindi maitatago ng mga iyon ang pangamba sa kanyang mga mata. Para bang hindi pa rin siya lubos na makapaniwalang ligtas na sila."Okay ka lang?" maingat kong tanong.Iniangat niya ang tingin sa akin. "Hindi pa. Pero... kakay